Τόμερ Χέιμαν, όπως Queer Israel

Ο σκηνοθέτης του «The Queen has no crown» που προβάλλεται στο Outview μιλά για οικογένεια, έρωτα, πολιτική.                                   

«ΑΦΗΓΟΥΜΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ μιας ταλαιπωρημένης οικογένειας που τυχαίνει να έχει κι έναν γκέι γιο... Η συνειδητοποίηση της ομοφυλοφιλίας στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας είναι ένα από τα πολλά πολιτικοκοινωνικά ζητήματα που θίγει η ταινία. Θυμάμαι πόσα προβλήματα είχα αντιμετωπίσει ο ίδιος νεότερος στην οικογένειά μου όταν δήλωσα τη σεξουαλικότητά μου - ο πατέρας μου, μάλιστα, είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει... Δεκαπέντε χρόνια μετά, ωστόσο, νιώθω ότι περιστοιχίζομαι από μια οικογένεια που με αγκαλιάζει και με δέχεται απόλυτα. Θα σύστηνα σε κάθε νέο παιδί να φανεί αρκετά υπομονετικό και γενναίο ώστε να διέλθει όλα τα απαραίτητα στάδια, από το σοκ και την απόρριψη ως την τελική αποδοχή -γιατί κάθε γονιός που αγαπά πραγματικά, σε αποδέχεται εντέλει όπως είσαι-, δείχνοντας ταυτόχρονα κατανόηση για τους φόβους και τις δυσκολίες των γονέων του να δεχτούν αυτήν τη νέα πραγματικότητα... Ναι, κατανοώ την ανάγκη κάποιων γκέι να παντρευτούν και να θέλουν ν’ αναγνωριστεί επίσημα αυτό, προσωπικά όμως αυτός ο θεσμός δεν μου λέει κάτι, ούτε μου χρειάζεται να “νομιμοποιήσω” έτσι μια σχέση κοινωνικά... Όχι, δεν αισιοδοξώ ιδιαίτερα για το Παλαιστινιακό, εφόσον οι ηγεσίες και των δύο πλευρών συμπεριφέρονται ανήθικα και ανεύθυνα. Ευελπιστώ, όμως, πως κάποτε οι ίδιοι οι λαοί θ’ αναγκάσουν τις κυβερνήσεις τους να βρουν μια βιώσιμη λύση και, ναι, πιστεύω ότι η γκέι κοινότητα μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά σ’ αυτή την κατεύθυνση... Πράγματι, το Ισραήλ διαφημίζεται ως ανοικτό, φιλελεύθερο κράτος που αποδέχεται κάθε διαφορετικότητα, υπάρχει όμως και μια λιγότερο γνωστή σκοτεινή, ρατσιστική πλευρά στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Η ταινία θίγει αυτό ακριβώς το ζήτημα κι αισιοδοξώ ότι η συμβίωση, η ελευθερία και η δημοκρατία θα επικρατήσουν τελικά! Η μεγαλύτερη φιλοδοξία μου; Να ταξιδέψω στον Αμαζόνιο. Α, και να εξακολουθώ να ερωτεύομαι - όποτε συμβαίνει αυτό νιώθω μια απέραντη ευτυχία που δικαιώνει όλο αυτό το περίεργο πράγμα που ονομάζεται ζωή... Σε μια εικοσαετία από τώρα, ξέρετε, δεν θα μετανιώνετε για όσα πράγματα κάνατε αλλά για όσα δεν κάνατε. Εγκαταλείψτε το ασφαλές λιμάνι. Ονειρευτείτε. Ανακαλύψτε. Εξερευνήστε... Του Μαρκ Τουέιν, αλλά προσυπογράφω!».

* Η ταινία «The Queen has no crown», που έχει τιμηθεί με το βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Best of Fest 2012, ΗΠΑ, προβάλλεται στις 5/5 (21:45,
παρουσία του σκηνοθέτη).

QueerWeek

• 3-13/5 «Σύκο κι έλα» στο 6ο Outview Festival! Δεκάδες επιλεγμένες ξένες κι ελληνικές ταινίες, πρεμιέρες, ρετροσπεκτίβα Τομ Φιτζέραλντ, αφιερώματα queer Israel, queer λογοτεχνία, gay Bollywood, έκθεση «Greek Is». Έναρξη σήμερα με το πολυβραβευμένο Weekend (21:30). Ινστιτούτο Θερβάντες, Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα (αναλυτικά outview.gr)
• 4/5 So Fridays series: Guest DJ o George Pittas, προθέρμανση με DJ Fo. Sodade2, Τριπτολέμου 10, Γκάζι
• 6/5 Ride it Wet bear party στη Flex sauna, Πολυκλείτου 8, Μοναστηράκι

"Δεν θα μου πείτε εσείς πόσο straight ή πόσο gay νιώθω"

Η 45χρονη πρωταγωνίστρια της σειράς Sex And The City ,Σίνθια Νίξον, σχολίασε τις αρνητικές κριτικές που αφορούν τις σεξουαλικές της προτιμήσεις στην εφημερίδα New York Times.

Η, αρραβωνιασμένη πλέον, ηθοποιός δηλώνει, «έδωσα έναν πολύ ενθαρρυντικό λόγο σε μεγάλο κοινό ομοφυλοφίλων στον οποίο είπα πώς “ έχω υπάρξει straight και gay και το να είσαι gay είναι καλύτερο”». «Προσπάθησαν να με αλλάξουν διότι το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι επιλογή», λέει χαρακτηριστικά η Σίνθια. Τονίζει επίσης πως «ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίαα μας δεν δέχεται πως η ομοφυλοφιλία είναι επιλογή γιατί λένε πώς εάν ήταν, τότε δεν θα υπήρχαν ομοφυλόφιλοι».

Μάλιστα , είναι γνωστό πώς ήταν επί δεκαπέντε χρόνια σε σχέση με τον αγαπημένο της από το σχολείο, Ντάνι Μόουζες, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά, τη 15χρονη Σαμάνθα και τον 9χρονο Τσάρλι. Το 2004, ένα χρόνο αφού πήραν διαζύγιο, έγινε γνωστό πως η ηθοποιός διατηρεί σχέσεις με την 44χρονη Κριστίν Μαρινόνι, με την οποία απέκτησαν ένα αγοράκι τον περασμένο Φεβρουάριο.

Παράλληλα, σε σημερινή της τηλεοπτική εμφάνιση σε show του τηλεοπτικού δικτύου ABC, η Σίνθια Νίξον δεν δίστασε να εμφανιστεί με ξυρισμένο κεφάλι! Η 45χρονη ηθοποιός υποδύεται στο νέο της θεατρικό έργο μια καρκινοπαθή, και ο ρόλος της απαιτούσε αυτή τη δραστική αλλαγή στην εμφάνισή της। Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια η Νίξον είχε διαγνωστεί με καρκίνο στο στήθος το 2006. Η νόσος ήταν, ευτυχώς, σε πρώιμο στάδιο και η ηθοποιός κατάφερε να την αντιμετωπίσει ογκεκτομή και ακτινοβολία, χωρίς να αναγκαστεί να υποβληθεί σε χημειοθεραπεία.
πηγή: http://www.yupi.gr/gossip/c38403/Sin8ia_Nixon.html

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ-ANIMAL KINGDOM (2010, 113’)
Σκην.: Ντέιβιντ Μισό
Πρωτ.: Τζέιμς Φρέσβιλ, Γκάι Πιρς, Τζάκι Γουίβερ, Λουκ Φορντ, Σάλιβαν Στέιπλτον
Ένας νεαρός προσπαθεί να ξεφύγει από την οικογένειά του που αποτελείται από διαβόητους εγκληματίες της Μελβούρνης, ζητώντας τη βοήθεια ενός αστυνομικού.
Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Μισό, απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ του Σάντανς (κατηγορία παγκόσμιου σινεμά), ενώ η Τζάκι Γουίβερ ήταν υποψήφια για Όσκαρ β’ Γυναικείου Ρόλου.

σινεμά Βιτσέντζος Κορνάρος Ηράκλειο

16/1/12 Ώρες προβολών : 20:30 και 22:30

δείτε το τρεϊλερ: http://www.youtube.com/watch?v=R5BsYRmMfus

1 – 21 Σεπτεμβρίου το Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών στην Ερεσσό ΛΕΣΒΟΣ

Εδώ και δεκαετίες ταξιδεύουν γυναίκες στην Ερεσό και έλκονται από αυτόν τον μαγικό τόπο.
Ακόμα και αυτή η Virginia Woolf ήταν εδώ.
Η Σκάλα Ερεσού έχει να προσφέρει αρκετά και αποτελεί ένα ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ ΓΙΑ ΛΕΣΒΙΕΣ με όλες τις ονειρεμένες παραλίες, τα μπαρ για τις λεσβίες, τα ξενοδοχεία για γυναίκες, τα εστιατόρεια και καταστήματά του καθώς και το μυθικό βράχο της Σαπφούς.
Από το 2001 πραγματοποιείται κάθε χρόνο το Σεπτέμβριο το Διεθνές Φεστιβάλ Γυναικών στην Ερεσσό με περισσότερες από 500 γυναίκες από ολόκληρο τον κόσμο.
Εδώ θα βρείτε το πρόγραμμα της Κοινότητας!
Αυτό το χρόνο πραγματοποιήθηκε τον πανέμορφο Μάιο για πρώτη φορά το Διεθνές Εαρινό Φεστιβάλ Σαπφώ με 150 περίπου γυναίκες.
Πρωτεργάτριες του φεστιβάλ είναι η Natascha του Sappho Garden of the Arts, το πολιτιστικό κέντρο για λεσβίες και θέατρο-μπαρ του νησιού, και η Μarleen του TravelWomen.nl.
To Sappho Garden προσφέρει όλο το καλοκαίρι ένα πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων.
Στo Sappho Garden εμφανίστηκαν τα τελευταία 5 χρόνια ήδη πάνω από 85 καλλιτέχνιδες και μουσικοί απ’ όλο τον κόσμο και είναι με την επαγγελματική του υπαίθρια σκηνή μοναδικό στον κόσμο σε ό,τι αφορά χώρους διοργάνωσης εκδηλώσεων για γυναίκες και λεσβίες.
Δίπλα από το Sappho Garden υπάρχει το Muse Bar, το Agua Bar, το Belle Ville Bar, καθώς επίσης και το μπαρ της Μαριάννας και η παραλιακή καντίνα της Βάνας.
Για φαγητό προτείνουμε τα εστιατόρια Aubergine και Samadhi.
Πού αλλού στον κόσμο υπάρχουν 5 μπαρ για λεσβίες, ένα υπαίθριο θέατρο, ξενοδοχεία μόνο για γυναίκες, εστιατόρια και καταστήματα για λεσβίες σε περιφέρεια ενός χιλιομέτρου μόνο;
Αυτό υπάρχει μόνο στη Σκάλα Ερεσού
http://www.zougla.gr/

ΤΑΙΝΙΑ: Fucking Åmål Trailer

Η δεκαπεντάχρονη Elin και οι φίλοι της μεγαλώνουν στη μικρή και βαρετή Σουηδική πόλη Amal, όπου ποτέ δε συμβαίνει τίποτα. Όλοι γύρω της περιμένουν να βρει ένα αγόρι και να βάλει μια «τάξη» στη ζωή της. Η Agnes είναι ερωτευμένη με την Elin και ενώ γίνεται αντικείμενο της περιφρόνησής της, σταδιακά όμως αρχίζουν να δένονται. Με μια απρόβλεπτη κίνηση, και ακολουθώντας την προτροπή της μεγαλύτερης αδελφής της, η Elin πηγαίνει σε ένα «λάθος» πάρτι, η ζωή της θα αλλάξει. Εκεί θα γνωρίσει τον Johan και θα προχωρήσει μαζί του. Η Agnes θα νοιώσει προδομένη και θα ξεκινήσει να διαρρέει φήμες για τη συμπεριφορά της φίλης της. Παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο ερωτικά αντικείμενα και στην ανεκδιήγητη ζωή της μικρής της πόλης, η Elin θα αναζητήσει τον πραγματικό της εαυτό. Θα πρέπει πρώτα να επιλέξει ανάμεσα σε μια συμβατική ζωή ή σε μια τολμηρή απόφαση.
πηγή: http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=566

ΤΑΙΝΙΑ: The Four Faced Liar

Ταινία που προβλήθηκε σε lesbian Φεστιβάλ το καλοκαίρι που μας πέρασε.Μπορείτε να τη δείτε online στο παρακάτω link, κάνοντας κλικ στο Watch here.
A story of love and lies for four twenty-somethings looking to find themselves in New York City। A pair of best friends and a seemingly perfect couple meet at a local Irish pub tucked in the winding streets of the West Village. Through their chance meeting, the four bond and over time all of their relationships with one another morph into love, betrayal and heartbreak for all.

http://watchamovieonlinefree.com/the-four-faced-liar-high-quality

Ταινία :Elena Undone

Η Peyton και η Έλενα είναι, στην πραγματικότητα, διαμετρικά αντίθετες - η μία πολύ γνωστή συγγραφέας λεσβία, η άλλη μητέρα και σύζυγος ενός πάστορα - αλλά στη πορεία αυτοί οι δύο ρόλοι συνδέονται περίεργα. Ότι ξεκινάει σαν φιλία, γρήγορα μετατρέπεται σε κάτι βαθύτερο... Η Peyton προσπαθεί να αγνοήσει την καρδιά της πριν αρχίσει να αισθάνεται ότι θέλει αυτό που δεν μπορεί να έχει. Η Έλενα, δεν μπορεί να φανταστεί ότι δεν θα έχει τη Peyton στη ζωή της. Και παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν έχει ακόμη φιλήσει μια γυναίκα, η Έλενα είναι συγκλονισμένη με την επιθυμία να κάνει ακριβώς αυτό. Παρά τις επιφυλάξεις της Peyton, η Έλενα ωθεί τα πράγματα σε μια πραγματική σχέση. Οι δύο γυναίκες ερωτεύονται τρελά η μία την άλλη, γνωρίζοντας και οι δύο πολύ ότι το μέλλον μπορεί να είναι λίγο περισσότερο από ένα όνειρο...

ΤΑΙΝΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ VILLAGE ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ: ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ (BLACK SWAN)

Το Φεστιβάλ Βενετίας δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι μετά από μια σειρά αξιοπρόσεκτων έργων(Pi, The Fountain, Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, Παλαιστής) παρουσίασε στη Μόστρα την πιο ώριμη του ταινία (εμπνευσμένη από την τρίτη σκηνή της Λίμνης των Κύκνων) θέτοντας από νωρίς τις βάσεις για μία από τις καλύτερες ταινίες του έτους.
Ο Αρονόφσκι χρησιμοποίησε στο έπακρον τη σκηνοθετική του αρτιότητα. Ο “Μαύρος Κύκνος” δεν είναι απλά ένα ψυχολογικό θρίλερ, είναι ένα μεστό κομψοτέχνημα, άριστα σκηνοθετημένο,με την αριστουργηματική μουσική του Τσαικόφσκι στο προσκήνιο, και την Πόρτμαν στο καλύτερο ρόλο της καριέρας της.
Η 28χρονη Νίνα ένα μεγάλο ταλέντο του μπαλέτου, πέφτει ψυχολογικά την στιγμή που ετοιμάζεται να ερμηνεύσει τον διπλό ρόλο “ Άσπρο και Μαύρο Κύκνο” . Το τελευταίο διάστημα βρίσκεται στα όρια της κατάθλιψης, ανορεξική, με σημάδια στο κορμί, είναι έτοιμη να παραδοθεί άνευ όρων. Ο Τόμας Διευθυντής του μπαλέτου προσπαθεί να την ενθαρρύνει αλλά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Η νέα και ανταγωνιστική Λίλη που προστίθεται στην ομάδα την τελευταία στιγμή, είναι η αφορμή της Νίνα να βγει έστω και για λίγο από τον φαύλο κύκλο της ψυχολογικής ανισορροπίας και των φαντασιώσεων και να προσπαθήσει να κερδίσει το στοίχημα της επανόδου θριαμβευτικά στην πρεμιέρα της παράστασης. Αν θα τα καταφέρει και πως το αφήνουμε να το δείτε στις αίθουσες.
Η ταινία με μια πρώτη “ ανάγνωση” μας έφερε στο νου το “Ρέκβιεμ για ένα όνειρο ” όσον αφορά τα κοντινά πλάνα αλλά και την ανθρώπινη πτώση. Είτε αφορά τον εθισμό στις ουσίες ή όπως εδώ με την Νίνα σε πλήρη απόγνωση, φαίνεται ξεκάθαρα πόσο πολύ απασχολεί το ζήτημα αυτό τον σκηνοθέτη.Είναι αλήθεια πως ο Αρονόφσκι ασχολείται συστηματικά με το θέμα. Δεν ήταν μόνο το “Ρέκβιεμ”, για παράδειγμα στον “Παλαιστή” επέλεξε τον για χρόνια κινηματογραφικά αφανή Μίκι Ρουρκ για την ερμηνεία του πρωταγωνιστικού ρόλου ,δίνοντας του μια δεύτερη ευκαιρία την στιγμή που η Χολιγουντιανή Βιομηχανία του γύρισε την πλάτη.
Όσοι είδατε τον “Παλαιστή” θυμηθείτε τον τρόπο που ακολουθούσε η κάμερα τον Μίκι Ρουρκ. Και εδώ ο σκηνοθέτης επιλέγει την κατά πόδας παρακολούθηση της Πόρτμαν. Με αυτό τον τρόπο δείχνει όλα τα στάδια που ένα άτομο που έχει μπροστά του μια λαμπρή καριέρα μπορεί τελικά χάσει τα πάντα όταν ο αυτοέλεγχος πάψει να υπάρχει.
Ταυτόχρονα αναδεικνύει την ένταση, τον φόβο και κρατά καθηλωμένο το κοινό και με ένα άλλο στοιχείο. Την διαρκή εναλλαγή μεταξύ φωτεινότητας και σκοταδιού. Ευφυέστατη κίνηση που την είδαμε παλαιότερα και σε μια άλλη δική του ταινία(Pi).
Ο Μαύρος Κύκνος είναι ο ορισμός ενός έξοχου ψυχολογικού θρίλερ. Σπουδαία η έμπνευση του Αρονόφσκι να γυρίσει τέτοιο φιλμ, εξαιρετικό και το γυναικείο καστ. Η Νάταλι Πόρτμαν απλά δεν παίζεται. Τα εμπόδια που τίθενται στο δρόμο της, ο ανταγωνισμός, ο περίεργος αλλά κατανοητός ρόλος της μητέρας της, ο πόνος της ψυχής της αναδεικνύονται με τέτοιο τρόπο που ακόμα και το προβλέψιμο τέλος αποκτά μια δραματική –συγκινητική διάσταση εξαιτίας της ερμηνείας της και την καθιστούν φαβορί για πολλές διακρίσεις και σίγουρη υποψηφιότητα για τα επερχόμενα Όσκαρ.

ΤΑΙΝΙΑ: Habitation en Roma-Room in Rome

Έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν για τη παραπάνω ταινία (πριν τύχει να τη δω βέβαια)
http://lesbiancrete.blogspot.com/2010/02/habitation-en-roma-room-in-rome.html
οπότε και δε γνώριζα για την τελειότητα της ταινίας όσον αφορά την ερμηνεία των ρόλων και την υπόθεση।Η ταινία αναφέρεται σε πραγματική ιστορία, με σκηνικό ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο κέντρο της Ρώμης, όπου γεννιούνται συναισθήματα, έρωτες και το παιχνίδι της μοίρας για δύο γυναίκες και για το τί επιθυμούν περισσότερο από εδώ και πέρα στη ζωή τους


Η απόλυτη λεσβιακή ιστορία αγάπης....


Επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας:http://www.juliomedem.org/habitacionenroma/sinopsis.html

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ:'The Runaways

The Runaways had a typical teenage dream: they wanted to be rock stars. But unlike most restless adolescents with that vague hunger, they actually came close to superstardom. That's not a story you hear every day, especially not when the musicians are female and the music is an aggressive jumble of glam, punk, and straight-ahead rock.
The rise and fall of this pioneering all-girl band is a tale worth telling, but the film The Runaways isn't quite up to the task: it misses opportunities for fun and reduces heartfelt dreams to hackneyed drama. Luckily, Kristen Stewart is more than able to fill in the gaps and remind us why we love rock 'n' roll.
The Runaways depicts the formation, first tour and subsequent unraveling of the band। To writer/director Floria Sigismondi, "band" really means guitarist Joan Jett (Stewart) and lead singer Cherie Currie (Dakota Fanning) — guitarist Lita Ford (Scout Taylor-Compton) and drummer Sandy West (Stella Maeve) are minor characters, while bassist Robin (Alia Shawkat) is entirely fictional. Most group scenes, including rehearsals and concerts, are brief and focus more on each girl's interactions with controlling, crazed manager Kim Fowley (Michael Shannon) than on internal band dynamics. Maybe the lack of focus on the band as a whole shouldn't be a surprise — after all, the screenplay is based on Cherie Currie's memoir Neon Angel: The Cherie Currie Story — but you'll be forgiven for expecting a broader view from a film that has the band's name as its title.Instead, it's all Currie from the opening scene, and startlingly so — the first shots are a visual "cherry bomb," in the form of drops of Cherie Currie's menstrual blood falling to the ground. Cherie's not prepared for the sudden onset of womanhood, and it's the first event in a passive/reactive pattern that emerges as the film progresses. She doesn't make things happen; life happens to her.Currie doesn't even seek out the Runaways, though she does love music (especially David Bowie). The band's (male) manager Kim Fowley finds Currie in a club (Rodney Bingenheimer's ramshackle and historic English Disco, a fudging of facts but a nice nod to '70s glam culture). Cherie has just the Brigitte Bardot–esque look the band needs, at least according to Fowley. But as Kim promises to make her a star, Cherie just waits and stares. Her genre is more girl bland than girl band.

Review by afterellen.com

TAINIA: "Bloomington"

Νέα ταινία που προβάλλεται από το καλοκαίρι στα gay and lesbian κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο.Η υπόθεση μοιάζει λίγο με το Loving Annabelle.Σχέση μεταξύ καθηγήτριας πανεπιστημίου με φοιτήτρια που έπαιζε όταν ήταν μικρή σε δημοφιλή αμερικανική τηλεοπτική σειρά κ αποφάσισε στα 20 της να πάει σε πανεπιστήμιο της Indiana (Bloomington).Αν είχα τέτοιες καθηγήτριες στο πανεπιστήμιο, δεν θα έπαιρνα ποτέ πτυχίο!!Το link της ταινίας είναι :
http://www.megavideo.com/?d=NU72O2PM
πηγή: Greek Lesbian's Community Forum

H πρώτη γκέι ταινία του Bollywood

Oι καιροί αλλάζουν και ο ινδικός κινηματογράφος αλλάζει μαζί τους: μια νέα ταινία με τίτλο Dunno Y βγήκε προχτές στους κινηματογράφους της χώρας। Το φιλμ έχει χαρακτηριστεί ως «Η απάντηση του Bollywood στο Brokeback Mountain» και εκτός απ' την ομοερωτική υπόθεση περιλαμβάνει και ένα φιλί μεταξύ των πρωταγωνιστών.
Οι κριτικές είναι καλές (στην αφίσα διακρίνουμε εκθειαστικές ατάκες από μεγάλες -όχι ινδικές- εφημερίδες, και βλέπουμε και καναδυό βραβεία) αλλά όπως ήταν αναμενόμενο οι θρησκευτικές ομάδες της Ινδίας αποφάσισαν να πολεμήσουν την ταινία με κάθε, ειρηνικό, μέσο.
Πηγή: http://www.lifo.gr/now/news/926

Πρόταση ταινίας: lost and delirious

Μια δυνατή ερωτική ιστορία μεταξύ τριών νεαρών κοριτσιών, της Paulie, της Tory και της Mouse που μοιράζονται μια σχέση η οποία εκτείνεται πέρα από την σεξουαλικότητα, και ο έρωτας επεκτείνεται πέρα από τα όρια ενός σχολείου θηλέων.
Η Mouse αφήνει την μικρή πόλη που ζεί για να παρακολουθήσει μαθήματα στο κολέγιο θυλέων Perkins, όπου πολύ γρήγορα υιοθετείται από τις δύο μεγαλύτερες συγκατοικους της. Tα κορίτσια έγιναν αχώριστες αλλά ο κόσμος τους γκρεμίστηκε όταν η Tory και Paulie πιάστηκαν μαζί στο κρεβάτι.
Μεταξύ ενός αισθησιακού και φλογερά έντονου αγώνα, η Mouse καταλαβαίνει πόσο δυνατή είναι η αγάπη και πόσο αδύνατον είναι να την οριοθετήσεις.

Πρόταση ταινίας: "Frida"

Η ταινία Frida είναι η εξιστόρηση της ζωής της Frida Kahlo εστιάζοντας στη σχέση της με τον Diego Rivera η οποία τάραξε τα νερά του Μεξικάνικου καλλιτεχνικού κόσμου και όχι μόνο. Εκτός από τη σχέση με τον Rivera η ταινία καλύπτει όλη τη ζωή της Kahlo από την παράνομη κι αμφιλεγόμενη σχέση της με τον Leon Trotsky, ως τους προκλητικούς, για την εποχή εκείνη, ερωτικούς δεσμούς με άλλες γυναίκες. Στην πορεία θα συναντήσουμε τον David Siqueiros, αντίζηλο του Rivera, την ιταλίδα φωτογράφο Tina Modotti και τον πολυεκατομμυριούχο Nelson Rockefeller. H Frida Kahlo χτυπήθηκε από τη μοίρα όταν το 1925 ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα άλλαξε τη ζωή της για πάντα. Η αποκατάσταση της υγείας της αποδείχθηκε επίπονη οδηγώντας την Frida στα μονοπάτια της μοναξιάς. Έτσι ξεκίνησε να περνά τον χρόνο της, προσπαθώντας να εκφράσει τα συναισθήματά της μέσα από τη ζωγραφική.
Η ταινία είναι το αποτέλεσμα ενός πείσματος της Salma Hayek, η οποία επί χρόνια προσπαθούσε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ιστορία της γνωστής ζωγράφου. Η σκηνοθέτης Julie Taymor ανέλαβε, μετά την εξαιρετική δουλειά της στο Titus, να μεταφέρει την ιδιαίτερη προσωπικότητα της Kahlo. Το καταφέρνει μοναδικά, ξεφεύγοντας σε κάποια σημεία από τη ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας. Μοναδική αδυναμία της ταινίας είναι ο καταιγισμός από ένα πλήθος στιγμιότυπων από τη ζωή της ηρωίδας, χωρίς πάντοτε η μετάβαση να είναι αβίαστη. Το πρόβλημα αυτό διαπιστώνεται όμως συχνά σε βιογραφικές ταινίες για σπουδαίους ανθρώπους με πλούσια δράση. Η Salma Hayek δεν φοβήθηκε να «τσαλακώσει» την εικόνα της υποδυόμενη την Kahlo, αποσπώντας δίκαια υποψηφιότητες για σημαντικά βραβεία. Στο ύψος τους είναι και οι περιφερειακές ερμηνείες από τους Molina, Rush, Norton, Banderas και Judd. Η ταινία τιμήθηκε στην 75 απονομή των Oscar, με τα βραβεία καλύτερου makeup και μουσικής επένδυσης (από τον πολύ καλό Elliot Goldenthal). Παρά τις όποιες ενστάσεις για την συμβατικότητα της ταινίας, το Frida παραμένει μια ταινία αφιερωμένη σε μια καλλιτέχνη την οποία αξίζει να γνωρίσουμε.

Σκηνοθέτης: Julie Taymor, Πρώτη προβολή: 2003

Πρωταγωνιστές: Salma Hayek, Alfred Molina, Antonio Banderas, Ashley Judd, Geoffrey Rush

Πηγή: cinema news

Από τις πιο αγαπημένες μου αισθησιακές σκηνές της ταινίας, η στιγμή που χορεύουν οι δύο ερωμένες tango! Απολαύστε τες!!!

ΣΙΝΕΜΑ: Το φύλο και η νέου τύπου οικογένεια

Η περυσινή «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα έμοιαζε σαν αλλόκοτο όνειρο. Η εικόνα μιας τρανσέξουαλ, της Στρέλλας, ήταν μια κατασκευασμένη εικόνα του επιθυμητού: ένας άντρας επιλέγει συνειδητά τη μεταμόρφωσή του για να εκφράσει την αλήθεια που είναι συμπιεσμένη μέσα του. Παράλληλα, κι ενώ απομυθοποιείται ο ρόλος του άντρα στην παραδοσιακή οικογένεια, μια παράξενη οικογένεια «νέου τύπου» συγκροτείται και πάλι στη σφαίρα του επιθυμητού. Ο συνεκτικός δεσμός της είναι τα αισθήματα και όχι το αίμα.
Στο ίδιο πάνω-κάτω θεματικό μοτίβο κινούνται το γαλλικό «Καταφύγιο» και το αμερικανικό «Τα παιδιά είναι εντάξει». Η δεύτερη ταινία συζητήθηκε αρκετά στην τελευταία Μπερλινάλε, λόγω της Ανέτ Μπένινγκ και της Τζουλιάν Μουρ σε ρόλους δύο ομοφυλόφιλων γυναικών που συζούν και έχουν δύο παιδιά στην εφηβεία.
Ελευθερία επιλογής
Το «Καταφύγιο», στο οποίο ο Φρανσουά Οζόν μπαίνει με μια λανθάνουσα διάθεση για βιβλική παραβολή, ξεκινάει σε ένα άδειο διαμέρισμα στο Παρίσι, με το τελευταίο κοινό «ταξίδι» ενός ετερόφυλου ζευγαριού ηρωινομανών. Ο άντρας πεθαίνει και η κοπέλα, που είναι πιο τυχερή, μαθαίνει πως είναι έγκυος. Παρά τις πιέσεις από τη μεγαλοαστική οικογένεια του νεκρού φίλου της, αποφασίζει να μη διακόψει την κύηση. Μετακομίζει στον Νότο σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα, όπου βρίσκει καταφύγιο και ο ομοφυλόφιλος αδελφός του πατέρα του παιδιού της. Οι δυο τους ενώνονται με μια βαθιά φιλική σχέση, που πρόσκαιρα θα γίνει και ερωτική. Στο τέλος, η μητέρα επιλέγει συνειδητά και χωρίς ενοχές να αφήσει σαν «θείο δώρο» το νεογέννητο στα χέρια του ομοφυλόφιλου, που επιθυμεί ένα παιδί αλλά δεν έχει τον τρόπο να το αποκτήσει. Η αποκάλυψη του τέλους αυτής της ιστορίας δεν έχει απολύτως καμία σημασία για μια ταινία όπου το βάρος βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην ψυχολογία και όχι στη δράση.
Η αποστροφή που έχει ο Οζόν για το μελόδραμα και η εμμονή του με τη Φύση, ιδιαίτερα με τη θάλασσα, λειτουργούν σαν ένας καταλύτης στη χημεία των ανθρώπινων σχέσεων και υπαγορεύουν το ύφος της σκηνοθεσίας του. Ο Οζόν λατρεύει τον υπαινιγμό του θρίλερ και την αφαίρεση, ταυτόχρονα αισθάνεται περισσότερη σιγουριά στον ρεαλισμό και στη στέρεη δραματουργία. Το βλέμμα του είναι αινιγματικό και όχι ηδονοβλεπτικό. Ο φακός του αγγίζει τα σώματα των ηρώων του με ξεκάθαρο στόχο να μεταφέρει στις εικόνες τις ψυχικές τους διακυμάνσεις, δραματοποιώντας λεπτομέρειες και αξιοποιώντας στο έπακρον τους νεκρούς χρόνους. Σε αυτόν τον ρεαλισμό πατάει μια ζεστή και βαθιά τρυφερή ταινία, που αρχίζει με ένα θάνατο και τελειώνει με μια νέα ζωή, διατυπώνοντας στο ενδιάμεσο το αίτημα για μιαν «άλλη» οικογένεια.
Ο Οζόν διατύπωσε αυτό το αίτημα και πριν από πέντε χρόνια, στο τολμηρό δράμα «Ο χρόνος που απομένει», παρακάμπτοντας τις παγίδες που θα τον εγκλώβιζαν σε μια γκέι θεματολογία. Ενας νεαρός ομοφυλόφιλος, λίγο πριν από το τέλος της σύντομης ζωής του, επαναπροσδιορίζει τη σχέση του με το παρελθόν θέλοντας να κερδίσει τον χρόνο που έχασε. Αποδέχεται την πρόταση ενός ετερόφυλου παντρεμένου ζευγαριού που δεν μπορεί να κάνει παιδιά, εξαιτίας του άντρα, για ένα «όργιο».
Η άπιστη γυναίκα
Στο «Καταφύγιο» διαφαίνεται μια νέα τάξη πραγμάτων για τις γυναίκες. Η μητρότητα δεν είναι πια αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση. Στο παρελθόν, η γυναίκα απαλλάχθηκε από το στερεότυπο της νοικοκυράς, τώρα φαίνεται πως αρχίζει να απαλλάσσεται και από το στερεότυπο της μητέρας. Βέβαια, ο Οζόν, από την πρώτη του ταινία, αποδομεί διαρκώς την οικογένεια.
Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο στη δραματική κομεντί της Λίζας Τσολοντένκο «Τα παιδιά είναι εντάξει». Εδώ, ο «γάμος» δύο ομοφυλόφιλων γυναικών διέρχεται τρικυμία όταν τα παιδιά τους, που τα απέκτησαν με δωρεά σπέρματος, αποφασίζουν να μάθουν ποιος δώρισε το σπέρμα. Τα φιλιά στο στόμα της Μπένινγκ και της Μουρ είναι σαν αφρός σε μια γκέι ηθογραφία στην οποία το αίτημα της νέας οικογένειας εμβαπτίζεται στην κολυμβήθρα του πολιτικώς ορθού. Κάποια στιγμή, ένα βότσαλο πέφτει στη λίμνη και η μία εκ των συζύγων δοκιμάζεται, όπως οι άπιστες σύζυγοι στους απόλυτα συμβατικούς ετερόφυλους γάμους, για να πάει η ιστορία μπροστά. Πράγματι, τα παιδιά είναι μια χαρά, οι συμβάσεις, όμως, είναι πιο βαθιές από τα φύλα.
Δείτε
Το καταφύγιο (Le Refuge, 2009)
Κοινωνικό, ψυχολογικό δράμα του Φρανσουά Οζόν. Χαμηλότονο, λιτό και εξαιρετικά στέρεο σε ό, τι αφορά τη δραματουργία του. Μια νεαρή Γαλλίδα ξυπνάει από κώμα σε ένα νοσοκομείο έπειτα από υπερβολική χρήση ηρωίνης. Ενας γιατρός την πληροφορεί ότι ο φίλος της είναι νεκρός, από υπερβολική δόση κι αυτός, και ότι οι αιματολογικές εξετάσεις της έδειξαν πως είναι έγκυος. Μετά την κηδεία, η μεγαλοαστή μητέρα του νεκρού τής ζητάει επίμονα να διακόψει την κύηση. Η κοπέλα αποφασίζει το αντίθετο και φεύγει από το Παρίσι. Δίπλα της θα σταθεί ο αδελφός του πατέρα του παιδιού της, ένας γκέι που νιώθει ασφυξία στο περιβάλλον της οικογένειάς του. Παίζουν: Ιζαμπέλ Καρέ, Λουί Ρονάν Σουαζί, Μελβίλ Πουπό. (Προβάλλεται στις αίθουσες)
Τα παιδιά είναι εντάξει (Τhe Kids Are All Right, 2010)
Αμερικανική δραματική κομεντί της Λίζας Τσολοντένκο। Δύο ομοφυλόφιλες γυναίκες, η Ζιλ και η Νικ, συζούν μεγαλώνοντας τα παιδιά τους, την Τζόνι που ετοιμάζεται να πάει στο κολέγιο και τον Λέιζερ, που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της εφηβείας. Η ζωή σε αυτή τη διαφορετική οικογένεια κυλάει κανονικά μέχρι την ημέρα που ο Λέιζερ και η Τζόνι ανακαλύπτουν τον άντρα που δώρισε το σπέρμα του στις μητέρες τους. Ο πενηντάρης Πολ εμφανίζεται στο προσκήνιο και ο «τέλειος γάμος» της Ζιλ και της Νικ αρχίζει να κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Παίζουν: Ανέτ Μπένινγκ, Τζουλιάν Μουρ, Μαρκ Ράφαλο, Μία Ουασίκοφσκα, Τζος Χάτσερσον (Πρεμιέρα στις 14/10)
Πηγή: Καθημερινή, Άρθρο: Δημ.Μπούρα, Δημοσίευση 26-09-10

AND THEN CAME LOLA TRAILER (Peccadillo Pictures)

A sexy, lesbian romp, where Lola, on the verge of success in both love and work, could lose it all if she arrives late.With and an upbeat soundtrack, with blistering performances from cult lesbian actresses Jill Bennett (Dantes Cove), Cathy DeBuono (Out At The Wedding) and Jessica Graham (2 Minutes Later) and introducing Ashleigh Sumner.

'The Kids Are All Right' Trailer HD

Πώς αντιδρά ένα ζευγάρι λεσβιών όταν τα παιδιά τους ζητούν να γνωρίσουν τον πατέρα τους;

Πώς αντιδρά ένα ζευγάρι λεσβιών όταν τα παιδιά τους ζητούν να γνωρίσουν τον πατέρα τους; Η Λ. Τσολοντένκο έκανε το προσωπικό της βίωμα ταινία
Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
Η αμερικανίδα σκηνοθέτρια του ανεξάρτητου σινεμά Λίζα Τσολοντένκο πιστεύει ότι, «αν μέσα στην οικογένεια υπάρχει αληθινή αγάπη για τα παιδιά, τότε αυτό καθαυτό το πλαίσιο της οικογένειας δεν παίζει κανέναν ρόλο». Δικαιολογημένα, αφού στη νέα της ταινία, τη διασκεδαστική κωμωδία «Τα παιδιά είναι εντάξει», το στόρι εκτυλίσσεται γύρω από μια οικογένεια που μόνο συνηθισμένη δεν είναι.
Δύο λεσβίες -τις οποίες υποδύονται η Τζούλιαν Μουρ και η Ανέτ Μπένινγκ- μεγαλώνουν τα δύο παιδιά τους (Μία Βασικόφσκα, Τζον Χάτσερσον), τα οποία έκαναν από δωρητή σπέρματος (Μαρκ Ράφαλο). Ολα πάνε καλά μέχρι τη στιγμή που οι δύο έφηβοι αναζητούν τον πατέρα τους. Οχι μόνο τον βρίσκουν, αλλά θέλουν να τον βάλουν μέσα στην οικογένειά τους, στην οποία φυσικά αλλάζουν ξαφνικά οι ισορροπίες και οι ρόλοι. Η Τσολοντένκο, την οποία γνωρίσαμε πριν από λίγα χρόνια με την κωμωδία «Μικρές απιστίες», εμπνεύστηκε την ταινία από τη ζωή της. Λεσβία και η ίδια, έκανε πριν από λίγα χρόνια παιδί με τη σύντροφό της με τον ίδιο τρόπο. Στο «Τα παιδιά είναι εντάξει» αντιμετωπίζει την γκέι οικογένεια με βαθιά τρυφερότητα αλλά και με χιούμορ, ισορροπώντας ανάμεσα σε οικείες σκηνές, που θα μπορούσαν να διαδραματίζονται σε οποιαδήποτε οικογένεια.
Η ταινία θα ανοίξει το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας-Conn Χ, στις 15 Σεπτεμβρίου (έως 26) και στη συνέχεια θα βγει στις αίθουσες στις 14 Οκτωβρίου από τη Seven Films. Συναντήσαμε τη Λίζα Τσολοντένκο στο προηγούμενο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου απέσπασε και το βραβείο Teddy.
«Αυτός είναι ο κόσμος μου»
- Πραγματεύεστε τα θέματα της οικογένειας από την οπτική ενός ομοφυλοφιλικού ζευγαριού, συγκεκριμένα δύο λεσβιών. Πώς ξεκίνησαν όλα;
«Εχω γυναίκα σύντροφο. Πριν από λίγα χρόνια θέλαμε να κάνουμε παιδί και αναρωτιόμασταν ποια ήταν η καλύτερη λύση, δηλαδή αν θα χρησιμοιούσαμε το σπέρμα ενός φίλου μας ή αν θα απευθυνόμασταν σε έναν ανώνυμο δότη. Καταλήξαμε στη δεύτερη επιλογή. Σήμερα έχουμε με τη σύντροφό μου ένα αγοράκι τεσσάρων ετών. Αυτό που βλέπετε στην ταινία είναι ο... κόσμος μου. Φυσικά, η ζωή μου δεν είναι τόσο τετραγωνισμένη. Αλλά είναι οι σκέψεις που έκανα εκείνη την περίοδο που επιθυμούσα ένα παιδί. Αναρωτιόμουν τι θα αντιμετωπίσει όταν θα γίνει 18 χρόνων, όταν ενδεχομένως θα σηκώσει το τηλέφωνο και θα πει σε έναν άγνωστο άντρα "είσαι ο δωρητής μου, θα ήθελες να γνωριστούμε;"»
- Και, όταν στ' αλήθεια έρθει εκείνη η στιγμή, πώς θα το αντιμετωπίσετε;
«Φυσικά, θα στηρίξω τον γιο μου σε ό,τι αποφασίσει».
- Αυτή είναι η συνήθης διαδικασία; Το παιδί έχει δικαίωμα να αναζητήσει τον δωρητή σπέρματος;
«Εξαρτάται από πού παίρνεις το σπέρμα. Εμείς πήγαμε σε ένα μεγάλο και γνωστό ινστιτούτο, το "California Cryobank". Ακολουθεί αυτή την πολιτική, δηλαδή δίνει στα στοιχεία του δωρητή, όταν ζητηθούν από το παιδί. Νομίζω τελικά ότι αυτό επιθυμούν τα περισσότερα παιδιά. Την εποχή που έγραφα το σενάριο, είχε ανοίξει μεγάλη συζήτηση στην Αμερική γι' αυτό το θέμα, για το αν είναι σωστό αυτά τα παιδιά να αναζητούν, όταν ενηλικιώνονται, τους βιολογικούς γονείς ή τα ετεροθαλή αδέρφια τους».
- Τελικά, όμως, στην ταινία αποκλείετε τον δωρητή σπέρματος, δηλαδή τον Μαρκ Ράφαλο, από την οικογένεια. Μήπως επειδή αυτό θα συνέφερε και εσάς την ίδια;
«Είναι, όμως, δικαιολογημένο μία από τις δύο μητέρες να γυρίσει και να πει στον δωρητή ότι δεν μπορεί να μπαίνει στη ζωή τους σαν... αεροπειρατής. Δεν του ζητήθηκε άλλωστε ποτέ να μπλεχτεί στην ανατροφή των παιδιών. Η δική του ευθύνη ήταν μια επαγγελματική συναλλαγή. Ενιωθα ότι έπρεπε η μία μητέρα να του πει "φίλε, κάνε πίσω, άντε γαμήσου". Βέβαια, από εκεί και πέρα, δεν ξέρεις πώς συνεχίζεται η πραγματική ζωή. Είναι πιθανόν τα παιδιά να διατηρήσουν μια επαφή με τον δωρητή. Εχουν κάθε δικαίωμα».
- Και σε άλλες ταινίες σας, όπως το «High Art», σας απασχολούν θέματα σεξουαλικότητας...
«Φυσικά, γιατί αυτά με απασχολούν ως άνθρωπο. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε βλέπουμε ότι η έννοια της οικογένειας αλλάζει. Βέβαια θεωρώ ότι ανέκαθεν υπήρχαν εναλλακτικές οικογένειες, αλλά δεν τις γνωρίζαμε. Τώρα απλά δεν μας φαίνεται τόσο φοβερό το να ακούσουμε ότι δύο λεσβίες απέκτησαν παιδί. Νομίζω ότι γενικά ως κοινωνία προσπαθούμε να βρούμε πιο δημοκρατικούς τρόπους για να στήσουμε μια οικογένεια και πειραματιζόμαστε με το ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας οικογένειας. Οι αξίες αλλάζουν. Ισως είναι για καλό. Είναι σίγουρα πιο δημοκρατικό».
- Ηταν δύσκολο να πείσετε την Τζούλιαν Μουρ και την Ανέτ Μπένινγκ να υποδυθούν τις λεσβίες;
«Την Τζούλιαν τη γνωρίζω πολλά χρόνια. Οταν της είχα πει ότι ετοιμάζω μια τέτοια ταινία, μου είχε πει από μόνη της να την περάσω από οντισιόν. Ετσι, όταν τελείωσα το σενάριο, της το έστειλα. Δέχθηκε αμέσως. Η μεγαλύτερη πρόκληση στη συνέχεια ήταν να βρω το κινηματογραφικό της ταίρι. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να βγάζουν χιούμορ οι ηθοποιοί. Είχα ξετρελαθεί με την ερμηνεία της Ανέτ Μπένινγκ στο "American beauty". Είχε αυτή τη φοβερή ισορροπία ανάμεσα στο πάθος, την τραγωδία και την κωμωδία. Και άρχισα να τις φαντάζομαι ως ζευγάρι...»
«Δεν είμαι εκπρόσωπος των γκέι»
- Νιώσατε ένα είδος ευθύνης απέναντι στην γκέι κοινότητα;
«Δεν θεωρώ ότι θα ήταν η σωστή οπτική γωνία αν, γράφοντας το σενάριο, είχα στο μυαλό μου το τι θα σκεφτούν οι γκέι. Με καθοδήγησαν οι δικές μου σκέψεις. Ενας σκηνοθέτης, είτε είναι γκέι είτε στρέιτ, δεν εκπροσωπεί κανέναν. Ούτε πρέπει να εκμεταλλεύεται κοινότητες ή συγκεκριμένους ανθρώπους. Αν τελικά υπάρχει κάτι πολιτικό σε αυτήν την ταινία, είναι το γεγονός ότι υπερβαίνει την πολιτική. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να γίνω η εκπρόσωπος των γκέι μέσα από το σινεμά μου».
- Πιστεύετε ότι, αν κάνατε την ταινία δράμα και όχι κωμωδία, θα είχε διαφορετική αποδοχή; Θα ήταν ενδεχομένως περισσότερο τολμηρή και σοκαριστική;
«Οχι. Αλλωστε θεωρώ ότι η ταινία αρέσει στον κόσμο επειδή ακριβώς είναι κωμωδία. Γιατί έτσι δεν τα παίρνεις και πολύ στα σοβαρά τα πράγματα. Ολοι αυτοί οι χαρακτήρες έχουν και μια αστεία πλευρά. Γελάνε μεταξύ τους κι εμείς γελάμε με αυτούς. Νομίζω ότι, αν την έκανα σούπερ δραματική, η ταινία θα έπεφτε στην παγίδα της πολιτικής ορθότητας. Δεν θα ήθελα καθόλου κάτι τέτοιο. Ηθελα να κάνω μια ταινία αστεία, φρέσκια, ελαφριά, που να μπορείς να πας να τη δεις με τη μαμά σου ή με τα παιδιά σου. Εντάξει, παραδέχομαι ότι είναι λίγο εκτός των συνηθισμένων και λίγο αβανγκάρντ, αλλά τελικά όχι και τόσο ώστε να ντρέπεσαι όταν τη βλέπεις».
Πηγή: Ελευθεροτυπία

Ευτυχώς που είμαι γυναίκα

Γιαγιά μόνη ψάχνει... και βρίσκει γυναίκα

Γιάννης Ζουμπουλάκης (Το Βήμα, 26/8/2010)

Το μεγαλείο της ισπανικής «χαριτωμένης διαστροφής» αποκαλύπτεται στο «Ευτυχώς που είμαι γυναίκα» (Ισπανία, 2010) του Μιχέλ Αλβαδέχο. Κεντρικό πρόσωπο είναι μια γριούλα 72 ετών, γεροντοκόρη και κάτοικος ενός χωριού όπου μένουν... τρεις κι ο κούκος. Η κυρά έχει χαραμίσει τη ζωή της στην ανατροφή των τριών κοριτσιών της μακαρίτισσας της αδελφής της και τώρα που μεγάλωσαν και μεγάλωσε και εκείνη, φοβάται. Θα την προφυλάξουν ή θα την «πετάξουν» σαν σκυλί σε οίκο ευγηρίας;Οταν η γιαγιά αντιλαμβάνεται ότι θα γίνει το δεύτερο, αποφασίζει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να γλιτώσει. Ο γάμος με το μοναδικό πρόσωπο που όλα αυτά τα χρόνια τής έχει σταθεί φαίνεται να δίνει τη λύση. Μόνο που ο υποψήφιος γαμπρός είναι γυναίκα! Το υπερβολικό στυλ της ταινίας αναπόφευκτα προκαλεί μειδίαμα. Ωστόσο στην καρδιά του το «Ευτυχώς που είμαι γυναίκα» αφηγείται μια βαθύτατα μελαγχολική ιστορία, με αποτέλεσμα το γέλιο κάπου να παγώνει και να σε αφήνει αμήχανο. Οι ερμηνείες πάντως είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικές, με πρώτη και καλύτερη τη γιαγιούλα Πέτρα Μαρτίνεθ η οποία κυριαρχεί δίπλα στις Αδριάνα Οθόρες (η... γαμπρός), Μαρία Αλφόνσα Ρόσο και Μαλένα Αλτέριο.Φοβερή ιδέα για να στηθεί μια ιλαροτραγωδία πάνω στον γυναικείο αγώνα για ζωή και δικαιώματα. Φοβερή γιατί: α) βασίζει το θεωρητικά τολμηρό εύρημά της σε μια συνένωση συμφέροντος «λευκή» και όχι σκανδαλολογικά ομοφυλοφιλική, β) αποφεύγει το άλλοθι της ανδροκρατίας ως εμπόδιο στον αγώνα αυτόν, προτάσσοντας μια διάδραση σχεδόν αποκλειστικά ανάμεσα σε γυναίκες, με τα δικά της η καθεμιά «θέματα», και γ) επικεντρώνεται σ’ έναν χαρακτήρα σύνθετο, μια γηραιά, φαινομενικά πράα, ανήμπορη και «θύμα», που όμως μεθοδεύει και εκτελεί τις κινήσεις της με την ακρίβεια ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή!Ολα τα παραπάνω βγάζουν σπίθες στο πρώτο μισό του φιλμ, όπου η ηθογραφία συνυπάρχει αρμονικά με τη χαρακτηρολογία και το φαρσικό στοιχείο απορροφάται αβίαστα από το γλυκόπικρο χιούμορ. Ωστόσο, η κομψότητα αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί μετά την αποκάλυψη του παρελθόντος της Πουρίτα και την είσοδο στη δράση των συγγενών της. Οχι ότι από μόνη της η σεναριακή στροφή δεν είναι έξυπνη, απλώς ο δημιουργός του φιλμ, Μιγκέλ Αλβαλαδέχο, τη χειρίζεται μάλλον άγαρμπα, εμβολιάζοντας τη δράση με περιττές γραφικότητες και κλιμακώνοντάς την σ’ ένα διόλου πειστικό φινάλε. Παρότι κατάδηλα επηρεασμένος από τα σινεμά του Αλμοδόβαρ, δεν διαθέτει τη ρευστότητα του μέντορά του στον χειρισμό του μελοδράματος, ούτε και την ικανότητά του να κάνει και τον πιο προβληματικό, έως και δυσάρεστο χαρακτήρα του μύθου του αγαπητό στον θεατή. Κρίμα, γιατί τόσο η αρχική πραγμάτωση της ιδέας, όπως είπαμε, όσο και το εκπληκτικά εκφραστικό πρόσωπο της Πέτρα Μαρτίνεθ, στον ρόλο της φοβισμένης μέσα στην πονηριά της Φλόρα, προσφέρονταν για κάτι πολύ πιο συγκινητικό. (Ρόμπυ Εκσιέλ, e-go.gr/cinemag)

Ταινία με θέμα τους γκέι γάμους στην Ελλάδα!

Μία νέα ταινία αναμένεται το 2012 η οποία θα παρουσιάζει τησύγχιση που επικρατεί στην ελληνική νομοθεσία σχετικά με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων. Η ιστορία αφορά μία γιαγιά σε ένα νησί των Δωδεκανήσων που συγκλονίζεται όταν ανακαλύπτει πως ο μοναδικός εγγονός της σχεδιάζει να παντρευτεί έναν Αμερικάνο. Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από τα γεγονότα της Τήλου το 2008.
Το «Shocking the Donkeys» αναμένεται να στρέψει το ενδιαφέρον στο γεγονός πως η Ελλάδα αρνείται τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το 85% των Ελλήνων είναι εναντίον τους.
Το έργο είναι του Βρετανού συγγραφέα James Collins, ο οποίος ζει στην Σύμη και την παραγωγή της αναλαμβάνει μια σύμπραξη από βρετανικές κινηματογραφικές εταιρείες.
Οι δημιουργοί ελπίζουν το εγχείρημά τους να δώσει μια ώθηση στον γκέι τουρισμό της περιοχής, όπως ακριβώς ένας μεγάλος αριθμός επισκεπτών κατέφθασε στο νησί της Σκοπέλου για ένα ρομαντικό μήνα του μέλιτος μετά την ταινία Mamma Mia! Θέλουν όμως να αποφύγουν τα λάθη της συγκεκριμένης ταινίας που απογοήτευσε τους χιλιάδες τουρίστες καθώς πολλές από τις περιοχές δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα.
«Όποιο νησί κι αν επιλεγεί για τα γυρίσματα της ταινίας, θέλουμε να παρουσιάσουμε τα αληθινά τοπία, τα αληθινά γνωρίσματα, έθιμα και παραδόσεις», δήλωσε ο James Collins. «Όταν οι τουρίστες επισκεφθούν το νησί, θέλουμε να δούνε ότι ακριβώς είδαν στην ταινία».
Παρόλο που το 2008 ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας, Σωτήρης Χατζηγάκης είπε πως ο γάμος ομοφυλοφίλων ήταν παράνομος, οι αγωνιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ισχυρίζονται πως ο νόμος είναι ασαφής. Η ταινία θα εκμεταλλευτεί αυτό το μικρό «παραθυράκι» του νόμου και θα προβάλλει έναν δήμαρχο ο οποίος θεωρεί πως ο γάμος μπορεί να προχωρήσει και έναν αξιωματούχο της αστυνομίας που απειλεί με συλλήψεις.
Η ταινία βγαίνει σε μια εποχή που το θέμα των γάμων ομοφυλοφίλων είναι επίκαιρο σε πολλές χώρες όπως στις ΗΠΑ, την Αργεντινή, την Αυστραλία και σε πολλές Αφρικανικές χώρες.
«Ελπίζω η ταινία να πετύχει και να οδηγήσει ένα κύμα γκέι ζευγαριών να πιστέψουν στη δική τους εμπειρία Mamma Mia σε ένα από τα ελληνικά νησιά», είπε ο James Collins. «Ένα τέτοιο πλήθος θα ανάγκαζε την Ελληνική κυβέρνηση να θέσει το θέμα και να κάνει κάτι γι’ αυτό ή να αφήσει τους ανθρώπους να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους».
Μια ρομαντική κωμωδία που χειρίζεται το θέμα σοβαρά αλλά με μια ελαφριά διάθεση και έχει ευτυχισμένο τέλος. Η κοινωνία αποδέχεται την ιδέα του γκέι γάμου και επωφελείται από τον μαζικό γκέι τουρισμό στο νησί.
Πηγή: http://hollywood.greekreporter.gr/?p=1877