Καυστικό πορτρέτο δύο γκέι ζευγαριών

"Ενας τέλειος γάμος, τρία παιδιά που ουρλιάζουν, το εμπορικό κέντρο το Σάββατο... αν θέλουν να ζουν σαν ζόμπι, δικαίωμά τους... Οι γκέι αντιμετωπίζουν τη ζωή αλλιώς". Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων θα συνεχιστεί από μεθαύριο στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου "Βικτώρια" το "Fucking Games" του Γκρέι Κλεγκ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κομνηνού. Το "Fucking Games" είναι το καυστικό και ειρωνικό πορτρέτο δύο γκέι ζευγαριών καθώς εμπλέκονται σε έναν περίπλοκο ιστό σχέσεων στη μετά AIDS εποχή. Το έργο, με όχημα το χιούμορ και τους αιχμηρούς διαλόγους, αναδεικνύει, στηλιτεύει και σχολιάζει τις συνέπειες από το αδιέξοδο που προκαλεί η άρνηση ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης στις κάθε μορφής σχέσεις στην εποχή της κοινωνικής δικτύωσης και του "σεξ χωρίς ταμπού".

Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα φέρνει τους νέους συντρόφους του στην παρέα. Oταν, λοιπόν, φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάνι, αρχίζουν τα παιχνίδια: συγκρούσεις, υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω από τη μέση καθώς οι τέσσερις άντρες, μαέστροι στους λεκτικούς διαξιφισμούς, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν απόψεις για τις σχέσεις, το σεξ, την απιστία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη, τη μοναξιά. Υπάρχει, όμως, και ένα μυστικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά...

Ο Δημήτρης Κομνηνός μεταφέρει την προκλητική δράση του έργου σε ένα λιτό νέο-πανκ σκηνικό χώρο, φιλοτεχνημένο από τον εικαστικό Γιώργο Λυντζέρη. Ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του "Βικτώρια" στήνει έναν κόσμο που δεν περιχαρακώνεται σε νουθετίστικα "πρέπει" και "μη". "Είναι μόνο μία ιστορία αυτή που περιγράφεται στο έργο. Δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο της γκέι κοινότητας - δεν είναι, άλλωστε, ο ρόλος ενός θεατρικού έργου να κάνει κάτι τέτοιο. Είναι, λοιπόν, μόνο μια ιστορία ανάμεσα σε δισεκατομμύρια προσωπικές ιστορίες, που υπάρχει και αναπνέει τον αέρα της σκοτεινής μας πλευράς. Αυτής που μας κάνει ανθρώπους", τονίζει. Παίζουν οι ηθοποιοί Γ. Γιαννακάκος, Μ. Κανναβός, Χ. Μπόσινας, Μ. Παναγιωτάκης.

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=23136&subid=2&pubid=63443198

Σεξ και συντροφικότητα στο «Cock»

To προκλητικό έργο του τριαντάχρονου Μάικ Μπάρτλετ «Cock» ανεβαίνει στις 26 Ιανουαρίου, στο θέατρο «Θησείον», σε μετάφραση-σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

COCK: [kɒk] ουσ. πετεινός, κόκορας, κάνουλα, κόκορας όπλου # ιδ.πέος: cock-teaser κουνίστρα, γυναίκα που αρέσκεται απλώς στο να διεγείρει την ανδρική επιθυμία # ιδ. ανοησίες, αρλούμπες: a load of cock ένα κάρο αρλούμπες # ιδ. παραμύθι, μπαρούφα § cock-brained ιδ. κοκορόμυαλος.
Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2009 στο Royal Court Theatre του Λονδίνου αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, μιλάει με χιούμορ αλλά και ωμότητα για έναν νέο άντρα, τον Τζων, που διχάζεται ανάμεσα στον επί πολλά χρόνια ερωτικό του σύντροφο και μια γυναίκα που μπαίνει στη ζωή του. Ο Τζων συζεί επτά χρόνια με τον Α αλλά η σχέση τους περνάει κρίση. Κάποια στιγμή χωρίζουν για λίγο και ο Τζων γνωρίζει κάποιον άλλον-μια γυναίκα. Από αυτό το σημείο αρχίζει μια διελκυστίνδα για τα συναισθήματα του Τζων με αποκορύφωμα ένα τρομερό δείπνο στο οποίο παρίστανται οι τρεις τους και ο πατέρας του Α, ο οποίος επεμβαίνει με σκοπό να βγάλει την γυναίκα από τη μέση και να επανενώσει το ζευγάρι.

Το COCK μιλάει με τολμηρό τρόπο για το σεξ, τη συντροφικότητα και το ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας. Είναι εμποτισμένο με ξεκαρδιστικό, μαύρο χιούμορ, άψογα δομημένους χαρακτήρες και συναρπαστική πλοκή. Εξάλλου, αποτελεί ένα αιχμηρό σχόλιο για τη στάση της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι στο ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας. «Γκέι, στρέιτ, λέξεις από τη δεκαετία του 60. Ακούγονται τόσο παλιές. Φρικτές φρικτές λέξεις... Γιατί μου λες πως το με τι κοιμάμαι είναι πιο σημαντικό από το με ποιόν άνθρωπο κοιμάμαι!» διακηρύσσει ο Τζων σε ένα ξέσπασμά του.
Το COCK απέσπασε το έγκυρο βραβείο Olivier για το 2009.
ΣυντελεστέςΜετάφραση-Σκηνοθεσία: Κατερίνα ΕυαγγελάτουΣκηνικός χώρος-Κοστούμια: Βικτωρία ΚαρβούνηΜουσική: Σταύρος Γασπαράτος Φωτισμοί: Βαλεντίνα ΤαμιωλάκηΦωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Γεωργιάδου
Διανομή Τζων: Δημήτρης ΜοθωναίοςΑ: Μάκης ΠαπαδημητρίουΓ: Ιωάννα Παππά Π: Γιώργος Κοτανίδης
ΙΝFO
ΘΕΑΤΡΟ: «Θησείον, Ένα θέατρο για τις τέχνες», Τουρναβίτου 7, τηλ. 210 3255444 Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη με ΚυριακήΏρες παραστάσεων: Τετάρτη έως Παρασκευή 9 μ.μ., Σάββατο 9.30 μ.μ. και Κυριακή 7 μ.μ. Πρώτη παράσταση: 26 Ιανουαρίου 2011 Τιμές εισιτηρίων: 21 ευρώ, φοιτητικό 16 ευρώ

πηγή: http://www.e-go.gr/timeout/article.asp?catid=18205&subid=2&pubid=105662666

Οι ομοφοβικοί τρέμουν για τη σεξουαλικότητά τους

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Η ελληνική κοινωνία ξεπερνά με εντυπωσιακό τρόπο τα ομοφοβικά σύνδρομά της, την ώρα που τα ρατσιστικά απωθημένα της χτυπάνε «κόκκινο». Στην πρώτη περίπτωση, βοηθιέται από την, κατά συρροή, το τελευταίο διάστημα παρουσίαση και μάλιστα με επιτυχία θεατρικών κειμένων με εμφανή ή συγκαλυμμένη γκέι θεματολογία.
Οι εμβληματικοί «Αγγελοι στην Αμερική» του Τόνι Κούσνερ αναδείχθηκαν σε γεγονός στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ η «Λα Τσούγκα» του νομπελίστα Λιόσα συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά με λίστες αναμονής.
Στη σκηνή της «Αθηναΐδας - Ζωή Λάσκαρη» ανέβηκε από την εταιρεία «Lunasol» ένα έργο-μύθος στο χώρο της σύγχρονης γκέι δραματουργίας. Το «The pride» (Περηφάνια) του ελληνικής καταγωγής ηθοποιού και δραματουργού Αλέξι Κ. Κάμπελ, βραβευμένο με Laurence Olivier, Critics' Circle Prize και John Whiting Award. Η μετάφραση είναι της Εμμανουέλας Αλεξίου και η σκηνοθεσία του Σταύρου Στάγκου.
Το θεατρικό έργο που σηματοδότησε «στροφή ζωής» για τον Κάμπελ και φέτος ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο της Στοκχόλμης, ενώ το Φεβρουάριο θα εγκαινιάσει το νέο θέατρο της Νυρεμβέργης, εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους, επιχειρώντας μια κοινωνιολογική ιστορική αναδρομή στην ομοφυλοφιλία. Και απ' ό,τι φαίνεται από τη σχέση των δύο ομοφυλόφιλων, η ομοφοφική Αγγλία του 1958 δεν απέχει πολύ από το απενοχοποιημένο και φιλελεύθερο 2008.
Τους τέσσερις χαρακτήρες, και στις δυο εποχές, ερμηνεύουν οι Πέτρος Λαγούτης, Στάθης Μαντζώρος, Λιλή Τσεσματζόγλου και Δημοσθένης Φίλιππας.
Ο Κάμπελ πρωτοσυστήθηκε στο αθηναϊκό κοινό μέσω της «Απολογίας» του, έργο που προτάθηκε για το βραβείο καλύτερου θεατρικού κειμένου της Βρετανικής Ενωσης Συγγραφέων και παρουσιάστηκε στις περσινές «Αναγνώσεις» του Εθνικού Θεάτρου.
Ο τίτλος «Pride» υπονοεί, αν δεν αποκαλύπτει, τη θεματική του έργου. Ηθελε να δηλώσει ο Κάμπελ «αυτό είναι ένα γκέι έργο»; Κάθε άλλο απαντά. «Η λέξη "pride" προφανώς κατέληξε να προσδιορίζει τα γκέι δικαιώματα, ωστόσο συνεχίζει να αφορά γκέι και στρέιτ».
Ο Κάμπελ, έτσι κι αλλιώς, δεν πιστεύει στις κατηγοριοποιήσεις του τύπου «αυτό είναι ένα γκέι έργο». «Δεν ξεκίνησα να γράφω το "Pride" με τέτοιο στόχο. Εξίσου απεχθάνομαι τη σκέψη "έγραψα ένα έργο για το γκέι κοινό". Οι κατηγοριοποιήσεις είναι περιττές. Είναι το "Κουκλόσπιτο" του Ιψεν ένα γυναικείο έργο ή το "Περιμένοντας τον Γκοντό" του Μπέκετ ένα έργο για κλοσάρ; Γράφεις έργα για ανθρώπινες υπάρξεις που ενδεχομένως ανήκουν σε μια μειονότητα. Ομως τελικά το έργο συνολικά την ξεπερνάει».
Το ίδιο, υποστηρίζει, συμβαίνει και στο «Pride». «Θα πάθαινα κατάθλιψη αν θεωρούσα ότι το "Pride" αφορά μόνο τους γκέι. Το έργο έχει να κάνει με ανθρώπους που είναι άνδρες, γυναίκες, στρέιτ και γκέι», λέει. «Αν περιοριζόταν στους γκέι θα ήταν ένα κακό έργο. Οπουδήποτε ανέβηκε -Λονδίνο, Ν. Υόρκη, Στοκχόλμη-, οι στρέιτ ανταποκρίθηκαν όπως οι ομοφυλόφιλοι».
Η δράση του κινείται σε δύο επίπεδα και δύο χρόνους. Στη δεκαετία του '50, τότε που η ομοφυλοφιλία ήταν απαγορευμένο και κρυφό «σύμπτωμα», αλλά και στο σήμερα. Ο Κάμπελ αποτυπώνει τη διαφορετική κοινωνική αντιμετώπισή της . «Το '50 στην Αγγλία επικρατούσε η ομοφοβία, που την εξήπτε το ίδιο το κράτος και εισχωρούσε σε όλες τις παραμέτρους του δημόσιου και του ιδιωτικού. Αυτό παρήγε μυστικοπάθεια, ενοχή, μανία καταδίωξης και υποκρισία. Σήμερα αυτά τα σύνορα έχουν εξαφανιστεί».
Δίνοντας τη θέση τους σε κάτι άλλο; «Σήμερα θεωρώ ότι οι κοινωνικές μάχες που δόθηκαν το 1960 και το 1970 κλάπηκαν από τις αγορές. Τα αληθινά μηνύματά τους χάθηκαν. Αν είσαι ανασφαλής με τον εαυτό σου επειδή η κοινωνία κατ' επανάληψη σου έχει πει ότι είσαι ανεπαρκής, αποκτάς αυτοπεποίθηση μέσα από τον καταναλωτισμό. Ολοι θέλουν να ανήκουν κάπου», διαπιστώνει. «Τα '80s σημαδεύτηκαν από το AIDS και οι "Αγγελοι" του Κούσνερ είναι ένα επικό έργο για τα προβλήματα της περιόδου», παραδέχεται. «Το θετικό αποτέλεσμα μετά το μπουμ του AIDS ήταν η πολιτικοποίηση της γκέι κοινότητας στις ΗΠΑ -και κατόπιν στην Ευρώπη-, με αποτέλεσμα αρκετοί να αποκτήσουν μια γερή γκέι ταυτότητα».
Το σύγχρονο κομμάτι του έργου του υπογραμμίζει τον εθισμό των γκέι στο γρήγορο και εύκολο έρωτα; «Απεχθάνομαι το μοραλισμό», λέει ο συγγραφέας. «Απλώς θίγω την υποκρισία της κοινωνίας που βάζει στους γκέι την ταμπέλα του έκλυτου βίου. Τα στερεότυπα επιμένουν και σήμερα».
Τα βασικά προβλήματα της γκέι κοινότητας «διαφέρουν από χώρα σε χώρα», διαπιστώνει ο Κάμπελ. «Η Ισπανία είναι μια εξαιρετικά προδευτική κοινωνία -από τον Φράνκο και τον καθολικισμό οι Ισπανοί έχουν οδηγηθεί σε μια φιλελεύθερη κοινωνία που αγκαλιάζει τα δικαιώματα των γκέι. Οι ρίζες της ομοφοβίας είναι, όμως, βαθιές, ειδικά στις macho κουλτούρες. Πιστεύω ότι ομοφοβικοί είναι αυτοί που τρέμουν για τη σεξουαλική κλίση τους. Αυτό είναι ένα στοιχείο που εξερευνά και το έργο μου».
Το ευρύ κοινό είναι έτοιμο να αποδεχτεί γκέι ήρωες επί σκηνής; «Στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, ναι... Δεν γνωρίζω τι επικρατεί στην Ελλάδα.Αλλωστε στόχος του θεάτρου είναι να μας προβοκάρει, να μας ξεβολεύει. Διαφορετικά, θα μέναμε κλεισμένοι στο σπίτι μας και θα παρακολουθούσαμε "Pop Idol"».*

Γκέι έργα προσεχώς
Τα «Κρυφά απογεύματα» του Δημήτρη Μωραΐτη στη Μικρή Χώρα (πρεμιέρα αύριο) «καταγράφουν» την τραγική κατακλείδα του έρωτα δυο Ιρανών εφήβων, οι οποίοι το 2005 οδηγήθηκαν στην αγχόνη. Τέλος Φεβρουαρίου, ο Δημήτρης Κομνηνός θα σκηνοθετήσει στο «Βικτώρια» το «Fucking Games», ειρωνικότατο πορτρέτο δυο γκέι ζευγαριών με την υπογραφή του Σκωτσέζου Γκρέι Κλεγκ. Δυο γκέι άνδρες είναι οι ήρωες και του «Drunk enough to say Ι love you?», του τελευταίου έργου της Κάριλ Τσέρτσιλ, που θα ανεβεί τον Μάρτιο στο «Από Μηχανής Θέατρο», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα.
Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=220718

ΚΡΥΦΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ - ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ

Έναρξη παραστάσεων: Κυριακή 7 Νοεμβρίου

Επίσημη πρεμιέρα: Δευτέρα 15 Νοεμβρίου
Η συγκλονιστική ιστορία των δύο ιρανών, που έκανε το γύρο του κόσμου και κινητοποίησε ανθρωπιστικές οργανώσεις από κάθε σημείο του πλανήτη, στάθηκε αφορμή για το νέο θεατρικό έργο του Δημήτρη Μωραΐτη.
Στο τρίτο του έργο ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Δημήτρης Μωραΐτης πραγματεύεται τον τρόπο που επιλέγουμε και αποφασίζουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλά και κατά πόσο η κοινωνία μας επηρεάζει και κατά συνέπεια μας απομακρύνει από τον πραγματικό μας στόχο.
Με αφορμή την αληθινή ιστορία δύο ιρανών έφηβων ομοφυλόφιλων, του Mahmoud Asgari και του Ayaz Marhoni, τους οποίους καταδίκασαν σε απαγχονισμό οι ιρανικές Αρχές, την άνοιξη του 2005, ο Μωραΐτης ξετυλίγει μια ιστορία που βασίζεται στο αναπόσπαστο ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της ελεύθερης επιλογής.
Το έργο:Δυο νέοι ιρανοί ο Μαχμούτ και ο Τζαλίλ γνωρίζονται και ερωτεύονται μεταξύ τους σε μια χώρα όπου ο ομοφυλόφιλος έρωτας είναι έγκλημα και τιμωρείται με τη ποινή του θανάτου. Ο Μαχμούτ αντιμετωπίζει με σεβασμό τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του και είναι έτοιμος να παλέψει γι’ αυτά, ενώ ο Τζαλίλ, πιο φοβισμένος, πιο αδύναμος και υπό το βάρος των θεσμών και μιας θεοκρατούμενης κοινωνίας, θα επιλέξει να εγκαταλείψει τις επιθυμίες του και να ζήσει κατά πως το επιθυμούν οι άλλοι.
Ο Μαχμούτ λίγο μετά θα γνωρίσει τον Αγιάζ, ένα νέο στην ηλικία του και θα ερωτευτούν. Πολύ σύντομα όμως θα τους συλλάβουν και θα τους κρεμάσουν δημόσια. Η επιλογή τους να ζήσουν τον έρωτα τους και να πεθάνουν γι αυτόν, σε μια κοινωνία που δε τους το επέτρεπε, τους έκανε ήρωες.
H δομή:Η δομή του έργου και της παράστασης, βασίζεται σε μια κινηματογραφική γλώσσα με τις σκηνές να εναλλάσσονται ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν με τη χρήση video. H κινηματογραφική αυτή προσέγγιση στο θέατρο δίνει, σύμφωνα με το σκηνοθέτη, τη δυνατότητα να εξελίσσονται παράλληλα δυο σημαντικές στιγμές στη ζωή των ηρώων, που όμως χρονικά έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους.
Παραγωγή: Ανέστης Xρυσάφης/ No Frost Theatre Group
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Δημήτρης ΜωραΐτηςΣκηνογράφος / Ενδυματολόγος: Μαρία ΠαλάτζαΚίνηση / χορογραφίες: Νάνση ΚοντονίκουΣχεδιασμός φωτισμού / Ήχοι: Γιώργος Σπυλιόπουλος
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Βουβάκης,Τάκης Παρασκευόπουλος,Ανέστης Χρυσάφης
(Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ.: 2108673945)
Ώρες και μέρες παραστάσεων: Σάββατο έως Δευτέρα, 21।00Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό)

Πηγή: http://www.neolaia.gr/wordpress/index.php/2010/10/14/kryfa-apogevmata-st-theatro-xwra/

«50 λέξεις» για... γκέι παιχνίδια

Η συνεργασία του Δημήτρη Κομνηνού με τον Γιώργο Παλούμπη δίνει το χειμερινό θεατρικό στίγμα στο θέατρο «Βικτώρια». Η συνένωση των δύο δημιουργών περιλαμβάνει τη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού προγράμματος και τη συνολική διοίκηση του θεάτρου. Δύο σκληρά κοινωνικά έργα -ωμού ρεαλισμού- από τη σύγχρονη παγκόσμια δραματουργία θα παρουσιαστούν στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου.
Το πρώτο έργο, που φέρει τον τίτλο «50 Λέξεις», είναι η ξέφρενη διαδοχή αποκαλύψεων, μνησικακίας, πάθους και χιούμορ ενός ζευγαριού -μια βαθιά ματιά στον θεσμό του γάμου- από τον Αμερικανό συγγραφέα Μάικλ Βέλερ, το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Γιώργος Παλούμπης. Σκληρή και εμπνευσμένη, αστεία και τρομακτική ταυτόχρονα, ρίχνει μια βαθιά ματιά στον θεσμό του γάμου, όπως αυτός καθρεφτίζεται στο μακρύ ταξίδι μιας νύχτας ενός ζευγαριού προς την επόμενη μέρα. «Αγάπη. Ανόητη λέξη. Θα έπρεπε να υπάρχουν πενήντα λέξεις για την αγάπη, όπως οι Εσκιμώοι έχουν πενήντα λέξεις για το χιόνι», αναφέρεται στο κείμενο.
Το δεύτερο έργο, το «Fucking Games», είναι ένα καυστικό και ειρωνικό πορτρέτο δύο γκέι ζευγαριών, καθώς εμπλέκονται σ’ έναν περίπλοκο ιστό σχέσεων στη μετά AIDS εποχή, που απέφερε το βραβείο «Λόρενς Ολίβιε» στον Σκοτσέζο συγγραφέα του, Grae Cleugh, και θα σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Κομνηνός. Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα διαλέγει λάθος συντρόφους. Οταν λοιπόν φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάνι, αρχίζουν τα παιχνίδια...
Από φέτος στο θέατρο «Βικτώρια» προστίθεται και παιδική σκηνή με το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου, «Το Βέλος που δεν Πληγώνει», από τη θεατρική ομάδα «Πεφταστέρι». Αξίες όπως η φιλία, η δικαιοσύνη, η εντιμότητα χάνονται από το πάθος για πλούτη και δόξα, αναφέρονται στο κείμενο. Παράλληλα, στους χώρους του θεάτρου θα φιλοξενηθούν και άλλες εκδηλώσεις, παραστάσεις μπαρ θίατερ, όπως το «Να γεννηθώ ή αλλάξατε γνώμη;» του Χάρη Μπόσινα από τη θεατρική ομάδα «Annada Kadda», προβολές ταινιών πειραματικού κινηματογράφου, ποιητικές βραδιές κ.ά.
Αντ.Καρ.

Το θέατρο δεν φοβάται τους γκέι ήρωες

«Οι ομοφυλόφιλοι γεμίζουν τα ταμεία των θεάτρων αλλά δεν μπορούν πια να σοκάρουν। Μόνο να προβληματίσουν», συμφωνούν ηθοποιοί που ερμηνεύουν ανάλογους ρόλους στο Μπρόντγουεϊ αλλά και στην Αθήνα Ξετυλίγουν τις ερωτικές τους περιπέτειες-και επιλογές- επί σκηνής χωρίς φόβο αλλά με μπόλικο πάθος. Ανοίγουν πόλεμο στο συντηρητισμό και «φωνάζουν» πως τα προβλήματα στις ερωτικές τους σχέσεις δεν διαφέρουν από εκείνα των υπολοίπων ζευγαριών. Στο θέατρο οι γκέι ήρωες δεν διστάζουν πλέον να αποκαλυφθούν σε φίλους και οικογένεια, αλλά και στο κοινό θεάτρων, από το Μπρόντγουεϊ έως την Αθήνα. «Η σύγχρονη κοινωνία και το θεατρόφιλο κοινό έχουν εξοικειωθεί με την ομοφυλοφιλία» συμφωνούν ηθοποιοί που ερμηνεύουν ρόλους ομοφυλόφιλων. «Οι άνθρωποι αυτοί δεν αποτελούν μειονότητα και δεν θα πρέπει να ντρέπονται», λέει στα «ΝΕΑ» ο Μίνως Θεοχάρης, που ερμήνευσε φέτος τον ομοφυλόφιλο στο «Rent» του Τζόναθαν Λάρσον, που πραγματεύεται τον έρωτα, τον θάνατο, τον ρατσισμό και το ΑΙDS στη Νέα Υόρκη του ΄90. «Στην Ελλάδα του 2010 έχουν ξεπεραστεί τα ταμπού. Παρ΄ όλα αυτά θεωρώ ότι είμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο. Για κάποιους γονείς είναι αδιανόητο να είναι γκέι ο γιος τους και η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίζεται σαν αρρώστια. Τι να πουν και οι γονείς που έχουν πορνοστάρ κόρη;». Οι τρυφερές σκηνές και τα ερωτικά φιλιά με τον συμπρωταγωνιστή του Βασίλη Αξιώτη δεν σοκάρουν. Αντιθέτως, «συγκινούν», όπως λέει ο Μίνως Θεοχάρης. «Για να μη γίνει καρικατούρα, υιοθέτησα μια λιτή υποκριτική γραμμή. Το παν είναι να μη χαθεί η αλήθεια του ανθρώπου. Να δει ο κόσμος την ψυχή του και όχι το περιτύλιγμα». Ο μονόλογος που έγραψε ο Γιώργος Καπουτζίδης για τον χαρακτήρα που φέρνει στη σκηνή ο Μίνως Θεοχάρης, «απαντά σε όσους σχολιάζουν αρνητικά τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων επειδή τολμούν να περπατούν χέρι χέρι στον δρόμο». Δεν λείπουν τα φιλιά και τα χουφτώματα μεταξύ δύο γυναικών στην ίδια παράσταση. «Η κοινωνία είναι πιο ανεκτική σήμερα. Υπάρχουν και εκείνοι που δεν θα δεχτούν μια τέτοια σχέση ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να τους αλλάξει γνώμη», λέει η Λίνα Εξάρχου, το έτερον ήμισυ στο θέατρο της Αντας Λιβιτσάνου. Είναι άραγε τυχαίο το γεγονός ότι σύγχρονοι συγγραφείς επιλέγουν ομοφυλόφιλους ήρωες; «Αναζητάμε κάτι το διαφορετικό. Και οι ιστορίες των ομοφυλοφίλων πουλάνε», λέει η παραγωγός της παράστασης «Νext Fall», Σέριλ Κάλερ. Είναι το σύγχρονο έργο του Geoffrey Νauffts που παρουσιάζεται στο Μπρόντγουεϊ (θέατρο Ηelen Ηayes), μετά τις επιτυχημένες off Βroadway παραστάσεις του το προηγούμενο καλοκαίρι. Πρόκειται για την ιστορία ενός γκέι ζευγαριού που έρχεται αντιμέτωπο με τις διαφορετικές θρησκευτικές τους πεποιθήσεις απόψεις και τις απόψεις των συγγενών. «Είναι μια ιστορία που θα αγγίξει το κοινό», λέει η παραγωγός που συνεργάστηκε για την παράσταση με τον Ελτον Τζον και τον σύντροφό του Ντένις Φέρνις. Τον έρωτα μεταξύ δύο Αμερικανών στρατιωτών, του Στου (Μπόμπι Στίγκερτ) και του Μιτς (Ιβάν Χερνάντεζ), κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αφηγείται μια άλλη παράσταση, το μιούζικαλ «Υank!» στο Υork Τheatre. «Το ζευγάρι εδώ θα μπορούσε να ήταν ένα παραδοσιακό ζευγάρι άνδρας- γυναίκα», λένε οι δημιουργοί του, οι Τζόσεφ και Ντέιβιντ Ζέλνικ, ομοφυλόφιλοι και αδέρφια μεταξύ τους. «Η μητέρα μας ήταν ικανοποιημένη με την πρώτη παράσταση του έργου το 2005. Πάντα μας στήριζε». Σκοπός τους είναι να αποκαλύψουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε σημείο αναφοράς για όλους τους ομοφυλόφιλους. «Μπορεί οι ήρωες να μην είναι υπαρκτοί, οι ιστορία όμως είναι εμπνευσμένη από αφηγήσεις», λένε. Ο συντηρητισμός ελλοχεύει Σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη όπου κυριαρχεί η κοινωνική υποκρισία, ένας άντρας βρίσκει αναπάντεχα τον έρωτα στην αγκαλιά ενός νεαρού. Είναι η παράσταση του σύγχρονου ελληνικού έργου «Εμένα φοβάμαι» του Γιώργου Γεωργιάδη που παρουσιάστηκε φέτος στο Στούντιο Κυψέλη. «Η ελληνική κοινωνία δεν παύει να είναι βαθιά συντηρητική και υποκριτική. Κρύβει σκουπίδια κάτω από το χαλάκι» λέει στα «ΝΕΑ» ο Θεόφιλος Βανδώρος, ένας από τους ομοφυλόφιλους της παράστασης. «Το να προβάλλουμε ως πρότυπο την ομοφυλοφιλία είναι λάθος. Από την άλλη, στην τηλεόραση παρατηρώ ότι το στυλ του ομοφυλόφιλου πουλάει. Γι΄ αυτό η κατάσταση έχει ξεφύγει. Ο Ηλίας Ψινάκης λ.χ. έχει χτίσει ολόκληρη περσόνα πάνω στο πρότυπο του ομοφυλόφιλου», λέει. Ηταν κάποτε... εγκληματίες Στο θέατρο Κάππα, ένας βετεράνος σαιξπηρικός ηθοποιός βίωνε τον έρωτά του για τον αφοσιωμένο «Αμπιγιέρ» του, στο ομώνυμο έργου του Ρόναλντ Χάργουντ που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. «Το 1942-1943 αντιμετώπιζαν τους ομοφυλόφιλους σαν εγκληματίες», λέει στα «ΝΕΑ» ο Χρήστος Στέργιογλου που υποδύθηκε τον αμπιγιέρ. Οι θεατές, πάντως, επικεντρώθηκαν στην υπόθεση και όχι στην ιδιαιτερότητα του ήρωα. «Η ομοφυλοφιλία, σε αντίθεση με τη βία, δεν θα έπρεπε να αποτελεί καν θέμα συζήτησης».

Πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4572480

Συμπόσιο: Το Ζήτημα του Φύλου στο Έργο του Σαίξπηρ

Με αφορμή τον εορτασμό των 400 χρόνων από την πρώτη έκδοση των Σονέτων του Σαίξπηρ (20 Μαΐου 1609) και την παράσταση της ομάδας Σημείο Μηδέν «Όπως σας Αρέσει» - ελεύθερη διασκευή, η θεατρική ομάδα, σε συνεργασία με το Βρετανικό Συμβούλιο και το Studio Κινητήρας σας προσκαλούν το Σάββατο 20 Μαρτίου και ώρα 16.30 στο συμπόσιο με θέμα : «Το Ζήτημα του Φύλου στο Έργο του Σαίξπηρ». Τόπος διεξαγωγής: Studio Κινητήρας, Ερεχθείου 22, Ακρόπολη. Είσοδος ελεύθερη.

Ομιλητές:
Phillip Zarrilli

Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ομάδας Llanarth και Καθηγητής Performance Practice στο Πανεπιστήμιο του Exeter.
Ξένια Γεωργοπούλου


Λέκτορας, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστήμιο Πατρών
Luke Prodromou


Συγγραφέας/Εκπαιδευτικός
Μαρώ Τριανταφύλλου


Συγγραφέας
Δημήτρης Τσαμπρούνης


Επιτροπή του Athens Pride
Τη συζήτηση συντονίζει ο Σάββας Στρούμπος, σκηνοθέτης της ομάδας Σημείο Μηδέν.
Για περισσότερες πληροφορίες στα τηλέφωνα: 210-3225207, 6942-841714.

«ΟΠΩΣ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ»

Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας είναι φέτος υποστηρικτής στη θεατρική παράσταση του έργου του Σαίξπηρ «όπως σας αρέσει» που ανεβάζει η θεατρική ομάδα «Σημείο Μηδέν»
(http://www.simeiomiden.com/).
Στη σαιξπηρική κωμωδία αναδεικνύεται η έκφραση της σεξουαλικότητας κι ειδικότερα της ομοερωτικής της πλευράς και η ανατροπή της συμπεριφοράς του φύλου μέσα από την παρένδυση. Τα έργα του Σαίξπηρ μας βοηθάνε να θυμόμαστε ότι ο έρωτας έπαιζε υπέροχα σε όλες τις εποχέςκαι κοινωνίες με όλα τα φύλα.

Υπόθεση του έργου
Το μεγαλύτερο μέρος της δράσης του «Όπως σας Αρέσει» εκτυλίσσεται στο δάσος του Άρντεν. Εκεί καταφεύγουν ο Ορλάντο, κυνηγημένος από τον μεγαλύτερο αδελφό του, η εξορισμένη από τον θείο της Ροζαλίντα μαζί με την αγαπημένη ξαδέλφη της Σήλια και τον τρελό της Αυλής, τον Φιλοσοφικόλιθο. Ο έρωτας της Ροζαλίντα με τον Ορλάντο, η μεταμόρφωση της πρώτης σε αγόρι για να επιβιώσει μέσα στο δάσος, αλλά και η απομυθοποίηση όλου του φάσματος της ερωτικής επιθυμίας των δύο νέων από τον Φιλοσοφικόλιθο, δημιουργούν ένα πλέγμα έρωτα και τρέλας, όπου τα πάντα μπορεί να συμβούν…
Το έργο «Όπως σας Αρέσει» του Ουΐλλιαμ Σαίξπηρ (ελεύθερη διασκευή), σε μετάφραση και σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, με τους Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Αντιγόνη Ρήγα και Μιλτιάδη Φιορέντζη παίζεται στο studio Κινητήρας (Ερεχθείου 22 Ακρόπολη – Αθήνα, 2109248328, πλησίον μετρό Συγγρού-Φιξ) ως τις 28 Μαρτίου και από τις 15 Απριλίου ως τις 9 Μαΐου 2010, Πέμπτη έως Κυριακή, ώρα έναρξης 9.15μ.μ., τιμή εισιτηρίου 15 ευρώ και 10 ευρώ φοιτητικό
κρατήσεις θέσεων- πληροφορίες: 210-3225207 και 6942-841714.