Πώς θα πω στους φίλους μου ότι είμαι ομοφυλόφιλος;

Ένα ομοφυλόφιλο άτομο που αποφασίζει να αποκαλύψει το σεξουαλικό του προσανατολισμό σε ένα φίλο πρέπει να είναι προετοιμασμένο για αντιδράσεις που δεν περίμενε. Ένας «φιλελεύθερος» φίλος μπορεί να αντιμετωπίσει την αποκάλυψη με μεγαλύτερη δυσκολία απ' ότι ένας «συντηρητικός» φίλος. Είναι σημαντικό για το άτομο να θυμάται ότι οι αντιδράσεις των φίλων του υποδηλώνουν κάτι για τα δικά τους δυνατά και αδύνατα σημεία και όχι για το ομοφυλόφιλο άτομο.
Μια καλή ιδέα για ένα ομοφυλόφιλο άτομο που αποφασίζει να εκδηλωθεί ανοιχτά, είναι να διαθέτει αρχικά ένα υποστηρικτικό δίκτυο ομοφυλόφιλων, ειδικά από άτομα που έχουν αποκαλύψει τον προσανατολισμό τους σε πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Οι εμπειρίες και η στήριξή τους μπορούν να προσφέρουν μια σταθερή βάση εκκίνησης.
Δεύτερον, πολλές φορές βοηθάει αν η πρώτη αποκάλυψη σε ετεροφυλόφιλο άτομο είναι σχετικά εύκολη. Για παράδειγμα, ο ομοφυλόφιλος μπορεί να μην επιλέξει τον καλύτερό του ετεροφυλόφιλο φίλο, επειδή διακυβεύονται πολλά. Θα ήταν καλύτερο να επιλεγεί κάποιος ο οποίος είναι πιθανό να το αποδεχτεί εύκολα. Επιπλέον, το άτομο αυτό χρειάζεται να είναι αξιόπιστο και ικανό να κρατήσει τα νέα για τον εαυτό του μέχρι ο ομοφυλόφιλος να αποκαλυφθεί και σε άλλα άτομα.
Μια χρήσιμη στρατηγική είναι η εξάσκηση της αποκάλυψης με λεπτομέρειες. Το ομοφυλόφιλο άτομο μπορεί, για παράδειγμα, να φανταστεί τον εαυτό του σε ένα οικείο περιβάλλον όπου ο ίδιος και ο φίλος ή η φίλη του θα νιώθουν άνετα. Μπορεί να οραματιστεί τον εαυτό του να νιώθει ευχαριστημένος/η με τον εαυτό του/ της καθώς μοιράζεται κάτι για το οποίο αισθάνεται καλά (και όχι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθεί).
Καλό είναι, επίσης, να υπάρχει αρκετός χρόνος ώστε το θέμα να συζητηθεί αναλυτικά αν όλα πάνε καλά, καθώς και να υπάρχει ένας ομοφυλόφιλος φίλος διαθέσιμος για υποστήριξη μετά την αποκάλυψη.
Οπωσδήποτε χρειάζεται πολλή υπομονή. Ο φίλος που ακούει για πρώτη φορά τα νέα δεν είχε την ευκαιρία να προετοιμαστεί ψυχολογικά, σε αντίθεση με το άτομο που κάνει την αποκάλυψη. Πολλοί άνθρωποι εκπλήσσονται, σοκάρονται, μπερδεύονται και χρειάζονται λίγο χρόνο για να σκεφτούν ή να κάνουν ερωτήσεις. Μια αρχική αρνητική αντίδραση δε σημαίνει απαραίτητα ότι ο φίλος δε θα το δεχτεί. Αν ένας φίλος αντιδράσει αρνητικά αλλά με σεβασμό, το άτομο που κάνει την αποκάλυψη θα ήταν καλό να μείνει και να το συζητήσει μαζί του, δείχνοντας κατανόηση για την αρχική αντίδραση.
Τέλος, αν το άτομο που είναι δέκτης της αποκάλυψης φερθεί εχθρικά ή προσβλητικά, καλό είναι να τελειώσει εκεί η συνάντηση ώστε να μην υπάρξει κλιμάκωση αρνητικών συναισθημάτων. Καθώς ένα ομοφυλόφιλο άτομο αποκαλύπτει το σεξουαλικό του προσανατολισμό σε διάφορους ανθρώπους, είναι πιθανό να ανακαλύψει ότι κάποιοι δε θα είναι ικανοί ή πρόθυμοι να διατηρήσουν τη φιλία τους μαζί του. Ωστόσο, με άλλους, αυτή η αποκάλυψη θα γίνει αιτία βαθύτερης γνωριμίας και ενδυνάμωσης της φιλίας. Με την πάροδο του χρόνου, το ομοφυλόφιλο άτομο θα δημιουργήσει ένα δίκτυο από φίλους με τους οποίους θα μπορεί να απολαύσει την ελευθερία του να είναι πλήρως ο εαυτός του.
Πηγή: http://www.sex-therapy.gr/listing/%CE%A0%CF%8E%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%86%CF%85%CE%BB%CF%8C%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%82%3B-88.html

Πώς έκανα παιδί με δότη σπέρματος

Ελληνίδες με τόλμη και γνώση αποφασίζουν να απευθυνθούν σε τράπεζες σπέρματος αντί να κάνουν παιδί με τον πρώτο τυχόντα. Είναι, όμως, η επιλογή αυτή απαλλαγμένη από κάθε ρίσκο;
Πατάει το «play» στο λάπτοπ και ακούγεται η φωνή του. Μια φωνή μπάσα και μειλίχια, σχεδόν μελωδική, η προφορά του βρετανική, με αμερικανικές «πινελιές». «Αυτός είναι ο πατέρας του παιδιού μου» λέει η 48χρονη Πόλυ Γκάμπριελ. Η Γκάμπριελ είναι μία από τις τρεις Ελληνίδες χωρίς σύντροφο που έκαναν παιδί με δότη σπέρματος και καταθέτουν στο BHmagazino τη δική τους εμπειρία μητρότητας.
Μιας μητρότητας διαφορετικής, ασυνήθιστης και περιπεπλεγμένης, αν κρίνει κανείς από τα εκατοντάδες παιδιά δοτών στις ΗΠΑ τα οποία, μόλις κλείσουν τα 18, αναζητούν τα ίχνη του βιολογικού τους πατέρα. Μιας μητρότητας γύρω από την οποία ανακύπτουν ακανθώδη ζητήματα βιοηθικής τα οποία η παγκόσμια κοινότητα αδυνατεί ακόμη να επιλύσει. «Ακούγοντας τη χροιά της φωνής του, καταλαβαίνεις πολλά. Είναι σαν να τον ξέρεις».
Καθόμαστε στο διαμέρισμά της στην Κυψέλη και ακούμε μαζί ένα μέρος από την 20λεπτη συνέντευξη του δικού της δότη σπέρματος. Αυτού του μελίρρυτου αγνώστου που τη βοήθησε να γίνει μητέρα. Πιο πέρα, ο δυόμισι ετών γιος της, κατάξανθος με γαλάζια μάτια όπως και εκείνη, έχει πάρει το DVD με τον «Τόμας το Τρενάκι» και το κοπανάει ανηλεώς επάνω σε ένα ντουλάπι της κουζίνας. Του χαϊδεύει το κεφάλι: «No, my love». Η φωνή στο λάπτοπ απαντάει σε ερωτήσεις που του κάνει μια τσιριχτή γυναικεία φωνή με προφορά από τη Βιρτζίνια. Πώς ήταν τα παιδικά του χρόνια, ποιο από τα δώρα που του έκαναν οι γονείς του όταν ήταν μικρός τού έχει μείνει αξέχαστο, αν είχαν γατάκια στο σπίτι.
Παρ' ότι γεννημένη στην Ελλάδα (αλλά και με βρετανική υπηκοότητα), η Πόλυ Γκάμπριελ έχει ζήσει και έχει εργαστεί ως μουσικός αρκετά χρόνια στο εξωτερικό και γι' αυτό σπεύδει να ξεκαθαρίσει ότι απέχει πολύ από «την ελληνική πραγματικότητα». Στην Αθήνα έρχεται για λίγο, επειδή εδώ ζει η μητέρα της, δική της βάση παραμένει το Μπαθ της Βρετανίας. Το διαμέρισμα αυτό είναι το πατρικό της. Εχει μια εκκεντρική 60s αισθητική, ένα παλιό ξύλινο πικάπ, τεράστιες, ball καρέκλες και μια κουρτίνα κουζίνας από λευκούς κρίκους. Χαζεύω το καρότσι του μικρού μπροστά στο παλιό πιάνο.
Η Πόλυ ανοίγει ένα μικρό ξύλινο κουτί και, μαζί με δύο υπερηχογραφήματα του εμβρύου που ήταν κάποτε ο γιος της, μου δείχνει μια έγχρωμη φωτογραφία ενός άλλου αγοριού, κατά τι μεγαλύτερου, χαμογελαστού, με εκφραστικά μάτια. «Αυτός είναι ο δότης σε ηλικία έξι ετών» μού εξηγεί. «Μου την έστειλε η τράπεζα σπέρματος από την Αμερική. Ηταν να διαλέξω ανάμεσα σε αυτόν και σε έναν άλλον. Κάτι, όμως, στον άλλον – στο βλέμμα, στη φωνή – δεν με έκανε να νιώσω θέρμη». Μου εξομολογείται ότι νιώθει ευγνωμοσύνη για τον δότη: «Είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού μου. Δεν ξέρω το όνομά του, ξέρω, όμως, όλα τα υπόλοιπα».
Πώς επέλεξα τον δότη
Εχει δίκιο. Το «προσωπικό προφίλ» του δότη (μαζί με ένα λεπτομερέστατο ιατρικό ιστορικό) που της έστειλε η τράπεζα σπέρματος (η δεύτερη μεγαλύτερη στις ΗΠΑ) ιχνηλατεί το γενεαλογικό δέντρο του τρεις γενιές πίσω. «Ξέρω πολύ λιγότερα για άνδρες με τους οποίους έζησα μαζί!» λέει με ένα χαμόγελο χωρίς πικρία. «Στην Ελλάδα δεν θα το έκανα. Δεν μου φτάνει να γνωρίζω μόνο ότι ο πατέρας του παιδιού μου είναι, λόγου χάρη, καστανός και ψηλός. Εγώ ξέρω ότι είναι Βρετανός, αλλά ζει στις ΗΠΑ, ξέρω ότι τα αφτιά του έχουν κολλημένους λοβούς και την ακριβή απόσταση που έχουν τα μάτια του μεταξύ τους, ξέρω τους βαθμούς του στο πανεπιστήμιο και πόσες ξένες γλώσσες γνωρίζει. Επίσης, ξέρω ότι ο παππούς του ήταν μαέστρος στη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, αν έκαναν φαλάκρα οι δικοί του και σε ποια ηλικία, σε ποιο όπλο του βρετανικού στρατού υπηρέτησε ο πατέρας του».
Μου δείχνει προς επιβεβαίωση τις ατελείωτες καρτέλες του στο λάπτοπ. Ο δότης με τον κωδικό 1536 θαυμάζει τον πολιτικό ακτιβιστή Ραλφ Νέιντερ, αγαπημένη του ταινία είναι ο «Πόλεμος των Αστρων» και λατρεύει την ελληνική κουζίνα. Πώς είναι, αλήθεια, να αναζητείς τον ιδανικό δότη; «Είναι όπως όταν μπαίνεις σε ένα μπαρ και ψάχνεις να γνωρίσεις κάποιον... Οπως όταν βάζεις αγγελία "Ζητείται κύριος εμφανίσιμος κτλ."». Κάτι δηλαδή σαν ραντεβού στα τυφλά με ικανές δόσεις ευγονικής. Η ίδια ζήτησε, μεταξύ άλλων, να είναι ψηλός («επειδή εγώ είμαι κοντή»), με γαλάζια μάτια και να υπάρχει «μουσικότητα» στην οικογένειά του («όπως υπάρχει και στη δική μου»). Αγόρασε 12 φιαλίδια σπέρματος, προς περίπου 180 ευρώ το ένα. Με άλλα 150 ευρώ θα μπορούσε να είχε έναν δότη απόφοιτο του Χάρβαρντ, αλλά ποσώς την ενδιέφερε κάτι τέτοιο.
Πώς έκανα το παιδί
«Ο δότης δεν είναι το ιδανικό» λέει βάζοντας πορτοκαλάδα στο ποτήρι του γιου της. «Και η ζωή, όμως, δεν είναι ιδανική. Μπορεί να έχεις σύντροφο και να σε παρατήσει λίγο προτού γεννηθεί το παιδί, μπορεί να είναι μέθυσος και να χτυπάει και το παιδί και εσένα. Μπορεί, βέβαια, να είναι ο τέλειος πατέρας». Στα 37 της χώρισε έπειτα από μακροχρόνια σχέση, όταν «εκείνος αποφάσισε ότι δεν ήθελε παιδί». Στα 40 της πλέον είχε πάρει την απόφαση να κάνει οικογένεια μόνη. «Ηξερα ότι δεν είχα άλλα περιθώρια. Είναι μεγάλη αυταπάτη να νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις παιδί όποτε θέλεις».
Η όλη προσπάθεια κράτησε έξι χρόνια. Εξαιτίας ενός οργανικού προβλήματος (που οδήγησε σε αποβολές και μπόλικη ψυχική οδύνη) αναγκάστηκε, εκτός από δότη σπέρματος, να αναζητήσει και παρένθετη μητέρα. «Αν δεν έβρισκα την παρένθετη, θα σταματούσα τις προσπάθειες... Πρέπει να ξέρεις τα όρια του οργανισμού σου». Από την οικογένειά της κανείς δεν την υποστήριξε στην αρχή. «Η άμεση αντίδραση της αδελφής μου όταν της το είπα ήταν: "Μη νομίσεις ότι εγώ θα το κοιτάξω αν πεθάνεις εσύ"».
Δεν θεωρεί κατόρθωμα το γεγονός ότι μπήκε μόνη της σε όλη αυτή τη διαδικασία: «Κότσια δεν έχω μόνο εγώ. Κότσια έχει και ένα παντρεμένο ζευγάρι που προσπαθεί να αποκτήσει παιδί δέκα χρόνια και έχει κάνει 30 εξωσωματικές». Το σπέρμα της το έστειλαν με κούριερ, το παρέλαβε στο αεροδρόμιο, από τις ειδικές εγκαταστάσεις για εύθραυστα βιολογικά υλικά, και το μετέφερε η ίδια στην ελληνική κλινική υποβοηθούμενης αναπαραγωγής όπου έγιναν και οι εξωσωματικές: «Η άδεια φιάλη επιστρέφεται στη συνέχεια στην τράπεζα σπέρματος στις ΗΠΑ. Το αστείο ήταν ότι μαζί με τη δική μου φιάλη υπήρχε άλλη μία προς επιστροφή, στην ίδια ακριβώς τράπεζα σπέρματος. Ηταν, όμως, από άλλον δότη».
Παιδί με 30 αδέλφια
Μου δείχνει στο λάπτοπ μια ομάδα που έχει δημιουργήσει η ίδια στο Facebook. Βλέπω φωτογραφίες από τα ετεροθαλή αδέλφια του γιου της, τα οποία κατάφερε να εντοπίσει μέσω του περίφημου Donor Sibling Registry, του ψηφιακού μητρώου για παιδιά δοτών σπέρματος που επιθυμούν να ανιχνεύσουν και ίσως να γνωρίσουν τα αδέλφια τους (σημειωτέον, αφορά μόνο την αμερικανική πραγματικότητα). Πληκτρολογείς το όνομα της δικής σου τράπεζας, ύστερα τον κωδικό του δότη σου και ξεκινάς την αναζήτηση.
Αντίθετα με την ελληνική νομοθεσία, που επιτρέπει μέχρι δέκα παιδιά ανά δότη, ο 1536 έχει ήδη 30 παιδιά διασκορπισμένα στην Ουάσιγκτον, στη Νεβάδα, στη Φιλαδέλφεια, στο Σεντ Λούις. Μόνο ο γιος της Πόλυ βρίσκεται στην Ευρώπη και ένα ακόμη παιδί του 1536 στο Πουέρτο Ρίκο. Μου δείχνει έναν ξανθό μπόμπιρα με μεγάλα γαλάζια μάτια: «Μοιάζει στον δικό μου;».
Στον γιο της ήδη μιλά για αυτά τα διασκορπισμένα ανά τις ΗΠΑ αδέλφια. Φυσικά, διατηρεί επαφή μόνο με τις οικογένειες που το επιθυμούν: «Κάποιοι σου λένε, π.χ., απλώς ότι ένα κοριτσάκι γεννήθηκε το 2004 και τέρμα. Μόνο οκτώ από εμάς διατηρούμε επαφή. Συναντιόμαστε, μάλιστα, μία φορά τον χρόνο. Αισθανόμαστε ένα δέσιμο, δεν είναι τυχαίο, τα παιδιά μας έχουν τον ίδιο πατέρα. Συχνά ρωτάμε ο ένας τον άλλον για θέματα που αφορούν το παιδί, όχι μόνο υγείας, αλλά και συμπεριφοράς...». Οπως σπεύδει να μου τονίσει, από τις οικογένειες του συγκεκριμένου δότη, οι περισσότερες είναι μονογονεϊκές ή ζευγάρια ομοφυλοφίλων: «Μόνο μία από αυτές που γνωρίζω είναι μαμά, μπαμπάς, παιδί».
Είμαι καλύτερα μόνη μου
Δηλώνει με έμφαση ότι δεν πέρασε καν από το μυαλό της να υιοθετήσει: «Μου έλεγαν να το κάνω, αλλά δεν με ενδιέφερε να έχω το παιδί κάποιας άλλης. Ηθελα να είναι το αίμα μου. Για εμένα το DNA είναι πολύ σημαντικό. Τον γιο μου τον νιώθω απόλυτα δικό μου». Ο μικρός πλησιάζει και ζητάει λίγη πορτοκαλάδα. «Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις μόνη σου ένα παιδί» παραδέχεται. «Αυτή τη στιγμή, μάλιστα, είμαι άνεργη, ζω από ενοίκια. Ομως δεν θα άλλαζα ούτε δευτερόλεπτο αυτό που ζω. Εχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου, έχω ζήσει μια πολύ γεμάτη, μια πολύ εγωκεντρική και εκκεντρική ζωή. Τίποτε, όμως, δεν με γέμιζε. Το παιδί αυτό έδωσε νόημα στην ύπαρξή μου. Τώρα, κάθε μέρα είναι γεμάτη εκπλήξεις». Δέχεται ότι κάποιοι μπορούν να θεωρούν αυτό που έκανε εγωιστικό: «Εγώ θεωρώ πολύ πιο εγωιστικό να επιλέγεις να δουλεύεις 20 ώρες το 24ωρο και να μη βλέπεις καθόλου το παιδί σου. Οπως είναι πολύ πιο εγωιστικό να αραδιάζεις ένα τσούρμο παιδιά (όπως κάνουν στη Βρετανία) για να εισπράττεις τα επιδόματα».
Η Πόλυ Γκάμπριελ επιμένει ότι δεν φοβάται το άγνωστο που εμπεριέχει η οικογένεια που έχει δημιουργήσει: «Αν είναι να το φοβάσαι, τότε θα φοβάσαι και το επόμενο δευτερόλεπτο. Αλλωστε, το ίδιο το παιδί δεν είναι ένα άγνωστο;» με ρωτάει. Για τον γιο της πιστεύει ότι αυτό που χρειάζεται είναι να μάθει «όλη την αλήθεια της κατάστασής του».
Το μόνο που την ανησυχεί είναι πως αν ο μικρός αναζητήσει αργότερα τον βιολογικό του πατέρα δεν θα μπορεί να τον βρει. Εδώ και χρόνια η ίδια δεν έχει κάποια μόνιμη σχέση, δεν την απασχολεί ιδιαίτερα, αλλά δεν το αποκλείει κιόλας. Την ρωτώ αν απολαμβάνει αυτή την κερδισμένη με τόσες θυσίες και υπερβάσεις αυτάρκειά της: «Περνάω ωραία. Εχω τον γιο μου, τη μητέρα μου, την ευρύτερη οικογένειά μου, τα "ετεροθαλή" αδέλφια του γιου μου, τους φίλους μου... Είμαι ευτυχής».
Το δίλημμα της μητρότητας
Ο μόλις τριών μηνών Πέτρος είναι κουρνιασμένος στην αγκαλιά της μαμάς του, ήδη όμως στηρίζει αρκετά καλά το κεφάλι του για να μπορεί να παρατηρεί τον κόσμο με τεράστια, αδηφάγα μάτια. Η 42χρονη Εφη Κ. (τα στοιχεία της είναι στη διάθεση του BHmagazino) έκανε παιδί με δότη από εγχώρια τράπεζα σπέρματος (σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, τα στοιχεία του είναι άκρως απόρρητα) και ας την «πειράζει» μια φίλη ότι ο μικρός είναι... του Μπέκαμ επειδή είναι ξανθός. Ο πατέρας της, και ξετρελαμένος σήμερα παππούς, ήταν εκείνος που στάθηκε δίπλα της σε όλη τη διαδικασία: «Oταν πηγαίναμε μαζί στη μονάδα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, για να μη μας περνούν για ζευγάρι, πήγαινα στον ψύκτη και φώναζα από μακριά: "Μπαμπά, θες κι εσύ νερό;"» θυμάται γελώντας. Η αρχική ιδέα που γεννήθηκε μέσα της, όταν άρχισε να βλέπει το αναπαραγωγικό τέλος να πλησιάζει, ήταν να καταψύξει δικά της ωάρια και να τα χρησιμοποιήσει εν ευθέτω χρόνω. Οταν, όμως, άκουσε ένας εξωσωματιστής την ηλικία της – «πατημένα 42» – της πρότεινε μια μέθοδο με μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας: να πάρει σπέρμα από την παγκόσμια τράπεζα, να καταψύξει έμβρυα (τεχνική πιο παλιά και πιο δοκιμασμένη από την κατάψυξη ωαρίων) και να περιμένει.
Η ίδια, ωστόσο, δεν ήθελε να χάσει κι άλλον χρόνο: «Οταν δε βγήκαν οι ορμονολογικές εξετάσεις, που ήταν πολύ καλές (τα ωάριά μου ήταν μιας γυναίκας 35 χρόνων), θεώρησα ότι θα ήταν φοβερή αχαριστία από μέρους μου να το αγνοήσω αυτό. Είπα μέσα μου: "Θα φθάσω 50 χρόνων, θα κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θα πω: Τότε που είχες μια ευκαιρία να προσπαθήσεις, δεν το έκανες". Συνέβαλε, βέβαια, και το ότι είχα μείνει άνεργη. Για πολλά χρόνια εργαζόμουν ατελείωτες ώρες. Επειδή δεν "φτουρούσε" η προσωπική μου ζωή, η δουλειά ήταν το στήριγμά μου. Δεν πρόλαβα, βέβαια, να σκεφτώ και πολύ, μέσα σε έναν μήνα έγιναν όλα». Για εκείνη, τα μόνα προαπαιτούμενα ήταν να είναι ο δότης μελαχρινός και ψηλός: «Δεν με ενδιέφερε τίποτε άλλο» εξηγεί. Στάθηκε ανέλπιστα τυχερή, καθώς έμεινε έγκυος με την πρώτη εξωσωματική: «Δεν θα το έκανα πάνω από δύο-τρεις φορές. Ψυχολογικά δεν θα το άντεχα».
«Πιστεύω πραγματικά ότι είναι το πιο σωστό πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου» λέει για τη γέννηση του γιου της. Τις πρώτες 50 ημέρες μετά τον τοκετό έμεινε στους γονείς της, οι οποίοι, παρ' ότι εν γένει «παλαιών αρχών», της προσέφεραν και της προσφέρουν αμέριστη ψυχική και οικονομική υποστήριξη. «Δεν ένιωσα την απουσία συντρόφου» τονίζει. Θεωρεί ότι, έπειτα από κάποιες αποτυχημένες σχέσεις, η μακρά θητεία της στη μοναξιά την έχει σκληραγωγήσει και για τον σημερινό, απαιτητικό ρόλο της σε μια μονογονεϊκή οικογένεια.
Δεν θα ξεχάσει ποτέ το άδειο βλέμμα μιας υπαλλήλου στο ΚΕΠ όταν πήγε να βγάλει ΑΜΚΑ για το μωρό. «Μου είχε ζητήσει όνομα πατρός και όταν εγώ της απάντησα: "Το έκανα με δότη", "κόλλησε" τόσο πολύ, που γύρισε και με ρώτησε: "Θα το αναγνωρίσει;"». Οι γυναίκες την αντιμετωπίζουν πολύ θετικά, πολλές την βομβαρδίζουν με ερωτήσεις και απορίες. «Καταλαβαίνω τα "μπράβο" και τα "συγχαρητήρια" που μου δίνουν, αλλά από την άλλη σκέπτομαι: "Τι συγχαρητήρια, εγώ απλώς ικανοποίησα μια ανάγκη μου"». Εκείνοι που δείχνουν να σοκάρονται περισσότερο με αυτή την τολμηρή choice mum (μητέρα κατ' επιλογή) είναι οι άνδρες: «Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι έχω κάνει παιδί με δότη. Νομίζουν ότι έμεινα έγκυος με κάποιον που μετά με παράτησε. Εχουν φτάσει στο σημείο να "ψαρεύουν" μητέρες φιλενάδων μου για να μάθουν ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού. Σε έναν, μάλιστα, πήγα και μίλησα: "Γιατί κάνεις την κακιά κουτσομπόλα και δεν ήρθες απευθείας σε εμένα;"».
Η Εφη δηλώνει προετοιμασμένη για όλα αυτά που θα αντιμετωπίσει μεγαλώνοντας μόνη της ένα παιδί. Οσο για τον μικρό Πέτρο με τα μεγάλα μάτια, θέλει να τον θωρακίσει, καταθέτοντάς του από νωρίς όλη αυτή την «περίπλοκη» αλήθεια: «Θέλω να είναι ξεκάθαρο ότι αυτός ο άνθρωπος είναι δότης και όχι πατέρας».
Ο άγνωστος Δανός
«Απόφαση για μένα δεν ήταν να κάνω παιδί. Αλλά αυτό ήταν κάτι που σε όλη μου τη ζωή το θεωρούσα δεδομένο. Απόφαση για εμένα θα ήταν να μείνω άτεκνη. Αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσα να το διανοηθώ». Η 45χρονη Φρόσω Μάντζιου, ιδιωτική υπάλληλος, παρακολουθεί τον αεικίνητο, μόλις δύο ετών, γιο της να κόβει βόλτες στον πεζόδρομο της Μηλιώνη, παίζοντας με ένα συνομήλικό του κοριτσάκι. «Αφού δεν προέκυψε με σύντροφο και δεδομένου ότι οι γυναίκες έχουν ημερομηνία λήξης στην αναπαραγωγική τους ικανότητα, είπα ότι το Plan Β ήταν ο δότης σπέρματος».
Καμιά φορά, στην παιδική χαρά την ρωτούν πώς η ίδια είναι τόσο μελαχρινή και ο γιος της σχεδόν Βορειοευρωπαίος. Η αλήθεια είναι ότι ο δικός της δότης εντοπίστηκε έπειτα από εκτεταμένη έρευνα σε μεγάλη και αξιόπιστη τράπεζα σπέρματος της Δανίας: «Σου δίνουν κάποια χαρακτηριστικά, ύψος, βάρος, χρώμα ματιών και μορφωτικό επίπεδο. Επίσης, σου δίνεται η δυνατότητα επιλογής μεταξύ ανώνυμου δότη και μη ανώνυμου. Στην περίπτωση του δεύτερου, εσύ δεν έχεις πρόσβαση σε αυτόν, αλλά το παιδί, όταν πάει 18 χρόνων και εφόσον βέβαια έχει την επιθυμία, μπορεί να τον γνωρίσει. Τον ανώνυμο προτιμούν συνήθως ζευγάρια με προβλήματα γονιμότητας που δεν σκοπεύουν να μιλήσουν ποτέ για αυτό το θέμα στο παιδί. Στη δική μου περίπτωση, που είναι πασιφανές ότι υπάρχει κάπου κάποιος άγνωστος που είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού αυτού, επέλεξα σαφώς τον μη ανώνυμο. Αυτό σημαίνει ότι στα 18 του ο Ιάσονας θα μπορεί, αν το επιθυμεί, να πάει να τον γνωρίσει».
Οσον αφορά την ημέρα της αποκάλυψης, η ίδια είναι πεπεισμένη ότι «το παιδί πρέπει να προετοιμαστεί». «Θεωρώ ότι όσο νωρίτερα του ξεκαθαρίσεις την κατάσταση τόσο καλύτερα, επειδή μαθαίνει να το θεωρεί δεδομένο κομμάτι της ζωής του. Δεν θα διστάσω να ζητήσω και τη συμβουλή ενός ειδικού, αν χρειαστεί». Αναγνωρίζει την αναγκαιότητα ενός ανδρικού προτύπου για τον γιο της: «Γι' αυτό υπάρχουν οι πολύ καλοί θείοι, χωρίς να αποκλείεται και ένας σύντροφος». Η ίδια δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερη περιέργεια να γνωρίσει τον άγνωστο, εξονυχιστικά ελεγμένο για μολυσματικές νόσους και κληρονομικές ασθένειες, Δανό που την κατέστησε μητέρα.
«Μπράβο που τόλμησες»
Για την ίδια, η μητρότητα αυτή (για την οποία αγωνίστηκε με αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής) δεν φέρει κανένα απολύτως στίγμα: «Από τις αντιδράσεις που έχω εισπράξει, που είναι από θετικές μέχρι ενθουσιώδεις, θα έλεγα μάλλον το αντίθετο. Θυμάμαι, όταν ξεκίνησα τις προσπάθειες, ο εξοικειωμένος με την εμπειρία της Γαλλίας εξωσωματιστής με προειδοποίησε: "Δεν ξέρω κατά πόσο είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία για κάτι τέτοιο". Εγώ του απάντησα χαριτολογώντας: "E, θα το κάνουν κάποιες πρωτοπόρες σαν και μένα και θα μάθει!". Θεωρώ ότι σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι πολύ πιο μπροστά από όσο νομίζουμε. Από τη στιγμή που υπάρχει η τεχνολογική δυνατότητα και το νομικό πλαίσιο το επιτρέπει (λόγου χάρη, στη Γερμανία γυναίκα χωρίς σύντροφο δεν μπορεί να καταφύγει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή) δεν είναι παρά ακόμη ένα ταμπού που καταρρίπτεται».
Η ίδια αποφαίνεται ότι δεν νιώθει ενοχές για τις προηγούμενες επιλογές της: «Είχα κάποιες καλές σχέσεις, αλλά όταν εγώ άρχιζα να σκέφτομαι για παιδί, ο εκάστοτε σύντροφος δεν βρισκόταν σε αυτή τη φάση. Μόνο για το ότι είχα δώσει περιθώριο στον εαυτό μου μέχρι τα 40 έχω μετανιώσει. Μέγα λάθος, γιατί παραλίγο να μείνω χωρίς παιδί. Τώρα πια το συζητάω με άνδρες και γυναίκες, προσπαθώ να τους προειδοποιήσω πως όταν πιστεύεις ότι στα 45 σου μπορεί εύκολα να μείνεις έγκυος, φλερτάρεις επικίνδυνα με την ατεκνία. Οι περισσότεροι δεν το πιστεύουν, πέφτουν να με "φάνε"».
Ο μικρός Ιάσονας με τα ελληνικά και τα δανέζικα γονίδια έρχεται στο τραπέζι μας και αρπάζει ένα κομμάτι κέικ. Η μητέρα του χαμογελάει· δείχνει ήσυχη και δυνατή.
Το ρίσκο της αιμομιξίας - Η άποψη των ειδικών
Σύμφωνα με τον Χάρη Καζλαρή, κλινικό εμβρυολόγο και μέλος της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (η οποία υφίσταται ακόμη σήμερα, αλλά είναι παντελώς ανενεργή), οι Ελληνίδες χωρίς σύντροφο που καταφεύγουν στην αγορά σπέρματος από τράπεζες με σκοπό την τεκνοποίηση είναι στην πλειονότητά τους άνω των 40 ετών. «Η νομοθεσία υπάρχει, αλλά αυτή τη στιγμή η αγορά της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής είναι χωρίς ελεγκτική αρχή, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση για το αν οι τράπεζες σπέρματος τηρούν τους κανόνες της νομιμότητας» τονίζει.
Ως μεγαλύτεροι κίνδυνοι φέρονται η αιμομιξία στη δεύτερη γενιά («αν και μειώνεται διά της διαχύσεως, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός») και οι μολύνσεις. «Νομικά, για παράδειγμα, είμαστε καλυμμένοι ότι δεν μπορούν να υπάρξουν πάνω από 10 παιδιά ανά δότη, πρακτικά όμως δεν είμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι μπορούν να πάνε 20 γυναίκες από την ίδια μικρή πόλη και ο δότης να αραδιάσει 20 ή 30 παιδιά στην ίδια μικρή πόλη. Τότε αυξάνεται πολύ ο κίνδυνος αυτά τα παιδιά να συναντηθούν και να συνάψουν αιμομικτικούς γάμους στη δεύτερη γενεά. Η 'διάχυση' για την οποία μιλούμε είναι ακριβώς αυτό: αν ο δότης κάνει 7 παιδιά στην Αθήνα, 3 στη Θεσσαλονίκη και από 1 στη Χάλκη, στα Ιωάννινα, στη Γαύδο, στη Μυτιλήνη και στην Καλαμάτα, η πιθανότητα 2 από αυτά τα 15 παιδιά να τεκνοποιήσουν μαζί είναι πολύ πιο μικρή από το αν ο ίδιος δότης έκανε και τα 15 του παιδιά π.χ. στα Μέγαρα. Εκεί στηρίζονται και οι διεθνείς τράπεζες σπέρματος που πουλάνε σπέρμα μέσω Διαδικτύου. Ο κίνδυνος αιμομιξίας είναι σχεδόν αμελητέος αν ο δότης έχει κάνει 20 παιδιά σε 20 χώρες, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο το Βανουάτου, η Ινδία, η Γουαδελούπη και η Νότια Αφρική».
Σύμφωνα με την Αγγελική Παπαϊωάννου, κλινική κοινωνική λειτουργό - ψυχοθεραπεύτρια, το ζήτημα της επιλογής κάποιων γυναικών να κάνουν παιδί με δότη σπέρματος (χωρίς σύντροφο και χωρίς πρόβλημα υπογονιμότητας) συνδέεται με ανάγκες «διάψευσης της πραγματικότητας» και «ψευδαισθητικής παντοδυναμίας», αντλώντας δυνατότητες από την επιστήμη. Το θέμα είναι πολυσύνθετο και ιδιαίτερα ευαίσθητο. Για παράδειγμα, στο επιχείρημα που προβάλλεται συχνά ότι υπάρχουν και άλλες οικογένειες με τον πατέρα απόντα, η κυρία Παπαϊωάννου απαντά: «Ακόμη και αν ο πατέρας έχει φύγει, δεν παύει να υπάρχει στο βίωμα, στην ιστορία της μητέρας. Εκείνη με τη σειρά της θα μεταγγίσει το βίωμα αυτό στο παιδί. Ο πατέρας αυτός μπορεί να είναι πιο έντονα παρών μέσα από την απουσία του. Θα υπάρξει τελικά στην ιστορία του παιδιού. Το ερώτημα που τίθεται είναι: Τι μπορεί να υπάρξει από έναν αόρατο, χωρίς σώμα, δότη;».

Πηγή: http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=460020

«Οι γονείς μας το ξέρουν»

Όλο και περισσότερες νέες λεσβίες και γκέι αποφασίζουν να υπερασπίσουν την αξιοπρέπειά τις και να διεκδικήσουν τον σεβασμό των άλλων λέγοντας την αλήθεια για την εαυτή τις

.....

Οταν οι γονείς κλείνουν την πόρτα
........
Η 22χρονη Φωτεινή, φοιτήτρια Φυσικοθεραπείας, μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Ισχυρίζεται ότι εννέα ετών συνειδητοποίησε ότι της αρέσουν τα κορίτσια: «Παρατήρησα ότι αυτό που αισθάνονταν οι φίλες μου για τα αγοράκια εγώ το αισθανόμουν για εκείνες». Στα 15 της, ύστερα από ένα τυχαίο γεγονός, αναγκάστηκε να το αποκαλύψει στη μητέρα της: «Εκείνη δεν το αποδεχόταν, θεωρούσε ότι περνώ μια φάση και ότι θα μου περάσει. Δεν ήθελε να το μάθει η κοινωνία στο Ναύπλιο». Εγιναν πολλοί τσακωμοί στο σπίτι. Η ίδια δεν το έχει πει ακόμη στον πατέρα της. Ελπίζει να μιλήσει ανοιχτά σε όλη την οικογένεια σύντομα: «Όλες φέρνουν τους συντρόφους τις στο σπίτι στις γιορτές και εγώ δεν μπορώ. Με καταπιέζει αυτό. Δεν μπορώ να υποκρίνομαι. Θέλω να τους γνωρίσω την κοπέλα μου». Μπορεί η αποδοχή των φιλενάδων της να την παρηγορεί, αλλά για τη Φωτεινή η γαλήνη θα επέλθει με την αποδοχή από την οικογένειά της.
...............

Τι λένε οι ειδικές

Σύμφωνα με το βιβλίο «Η νέα λεσβία έφηβη» των εκδόσεων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, οι περισσότερες αποκαλύπτουν τον προσανατολισμό τις στον στενό κύκλο τις λίγο πριν ή λίγο μετά την αποφοίτησή τις από το λύκειο. Οι λεσβίες έχουν την πρώτη ερωτική επαφή κατά μέσο όρο στα 16 και τα αγόρια όταν γίνονται 14. Η μέση ηλικία στην οποία αρχίζουν να νιώθουν έλξη για το ίδιο φύλο είναι τα δέκα χρόνια. Τα κορίτσια τείνουν να το συνειδητοποιούν έναν χρόνο αργότερα από τα αγόρια. Τις στατιστικές αυτές επικυρώνουν με τις αφηγήσεις της Φωτεινής, του Στέφανου, του Βαγγέλη.

Παρενόχληση στο σχολείο

Αναζήτησα την Ελενα, υπεύθυνη επικοινωνίας της ομάδας υποστήριξης Lbtiq νέων «Colour Youth»: «Δεν υπάρχουν έρευνες σχετικά με το τι συμβαίνει με την παρενόχληση μαθητριών στα σχολεία. Ως ομάδα “Colour Youth” δεν έχουμε βρει καμία έρευνα και θεωρώ ότι είναι ενδεικτικό της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας το γεγονός ότι δεν μας απασχολεί ως θέμα». Στις Ην. Πολιτείες φαινόμενα παρενόχλησης έγιναν γνωστά τα τελευταία χρόνια, διότι πολλά περιστατικά έχουν οδηγήσει σε αυτοκτονίες μαθητριών. «Μέχρι και ο Ομπάμα έφτασε σε σημείο να μιλήσει για το θέμα» επισημαίνει η Ελενα.

....... Επιστημόνισες εξηγούν ότι η λεσβοφοβία μπορεί να προκαλείται από τάση λεσβιακότητας, η οποία δεν γίνεται αποδεκτή από το πρόσωπο. Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα του καθηγητή Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, Ρίτσαρντ Ράιαν, η οποία δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2012 στο «Journal of Personality and Social Psychology», «όσες αισθάνονται έντονα λεσβοφοβικά αισθήματα πρέπει να κάνουν μια συζήτηση με την εαυτή τις».

Οι αλήθειες των άλλων

Η Φωτεινή γνωρίζει ότι η σεξουαλική της ταυτότητα είναι εμφανής. Φοράει ανδρικά ρούχα, επειδή νιώθει άνετα μέσα σε αυτά. Στην εφηβεία φορούσε γραβάτες, τιράντες και κοστούμια. Οταν ήταν 18 ετών έκοψε τα μαλλιά της κοντά. Ωστόσο, την ενοχλούν τα στερεότυπα: «Δεν είμαστε όλες αγοροκόριτσα, ούτε συμμετέχουμε σε ερωτικά τρίγωνα με άνδρες. Οι λεσβίες παραμένουμε γυναίκες, ό,τι και αν δείχνουμε στον έξω κόσμο. Ούτε γκέι είναι αυτός που μιλάει με λεπτή φωνή. Δεν είναι όλες σεξομανείς και καθόλου μονογαμικές-οί». Στη Φωτεινή αρέσει ο τύπος της γυναίκας που θα περιποιηθεί την εαυτή της, που θα φορέσει φόρεμα και γόβες, η γυναίκα που έχει ο άνδρας στο μυαλό του: «Υπάρχουν κορίτσια τόσο θηλυκά, που δεν διανοείσαι ότι είναι λεσβίες».
......................
Εξηγεί ο Βαγγέλης, θυμάται μια δήλωση του Κρίστοφερ Χίτσενς ότι «η λεσβιακότητα, ομοφυλοφιλία δεν είναι μια άλλη μορφή σεξ, είναι μια άλλη μορφή αγάπης». Μόλις το 1973 η American Psychological Association (Αμερικανική Ενωση Ψυχολογίας) αφαίρεσε την λεσβιακότητα από τον κατάλογο των ψυχικών ασθενειών, στον οποίο είχε προστεθεί λόγω της επικράτησης ισχυρών κοινωνικών και θρησκευτικών προκαταλήψεων. Σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, η λεσβιακότητα δεν είναι ψυχική ασθένεια, επειδή οι άνθρωποι που αισθάνονται την έλξη για το ίδιο φύλο δεν μεταπίπτουν σε κατάσταση σύγχυσης ούτε γίνονται επικίνδυνες για τις άλλες-ους
– δύο χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν την κόκκινη γραμμή μεταξύ ψυχικής υγείας και ψυχικής ασθένειας.

Ασφαλώς, ο σεξουαλικός προσανατολισμός παραμένει αντικείμενο έρευνας ψυχολόγων και βιολόγων. Δεν υπάρχει απλή απάντηση για ποιον λόγο γεννιέται καμιά λεσβία. Ερευνες οδηγούν σε αντιφατικά ευρήματα: γονιδιακοί, ορμονικοί παράγοντες ή κοινωνικές επιρροές; Σε συνέδριο στο ψυχαναλυτικό κέντρο Anna Freud του University College London (UCL), υποστηρίχθηκε ότι «η λεσβιακότητα θεωρείται φυσιολογική παραλλαγή στη σεξουαλική ανάπτυξη. Παρατηρείται και στο ζωικό βασίλειο. Η σεξουαλική επιθυμία είναι αυτή καθαυτή ανεξιχνίαστη. Η διαστροφή κρίνεται από το πώς χρησιμοποιείς το αντικείμενο του πόθου σου, όχι από το ποιο είναι αυτό».

...................


Τα αποσπάσματα της είδησης τα βρήκαμε στις 11.5.12 στην εφημερίδα το Βήμα στην http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=457206#.T8z45KEXic4.facebook

πηγή: lesbian bi mafia

Τα χρώματα δείχνουν τη σεξουαλικότητά μας

Τα ρούχα που φοράμε, τα έπιπλα που διαλέγουμε για το σπίτι μας ή το αυτοκίνητό μας, φανερώνουν το χαρακτήρα μας, άρα και κάποια στοιχεία της σεξουαλικότητά μας. Το κλειδί, όμως, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι τα χρώματα που προτιμάμε.
Όταν κοιτάξτε στα ρούχα σας ή στις αποχρώσεις που κυριαρχούν στο σπίτι σας, θα αντιληφτείτε, ότι -συνειδητά ή ασυνείδητα- επιλέγετε μια συγκεκριμένη γκάμα χρωμάτων. Ένα όμως χρώμα εμφανίζεται πιο έντονα και συχνά επάνω σας ή στους ζωτικούς σας χώρους. Eίναι το κυρίαρχο χρώμα και αυτό είναι το σεξουαλικό σας χρώμα.
Κάθε απόχρωση προδιαθέτει και για τις τάσεις που έχετε στην σεξουαλική σας ζωή. Το κάθε χρώμα, έχει τη δική του σημειολογία. Ας δούμε, λοιπόν, τη σημασία των χρωμάτων και μέσα απ’ αυτό να γνωρίσουμε τη δική μας σεξουαλικότητα, αλλά κι αυτή των ανθρώπων γύρω μας.
ΚΟΚΚΙΝΟ
Είναι το χρώμα του πάθους και το αγαπούν κυρίως όσοι κρύβουν μέσα τους έντονο ερωτισμό. Οι άνθρωποι που τους αρέσει το κόκκινο μοιάζουν με μια τίγρη που είναι κλεισμένη σ’ ένα κλουβί. Οι κόκκινοι ερεθίζονται εύκολα και κυρίως επιδιώκουν να απολαμβάνουν μοναδικές ερωτικές στιγμές. Εάν αυτοί οι χαρακτήρες ερεθιστούν ξαφνικά, είναι πολύ δύσκολο να ελέγξουν τη φλόγα που νιώθουν μέσα τους. Σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων οι εκρήξεις θυμού είναι συχνό φαινόμενο και οι φαντασιώσεις τους είναι ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι για το εγώ τους.
ΚΙΤΡΙΝΟ
Το κίτρινο χρώμα φανερώνει στοιχεία φωτεινότητας, και την τάση για δραστηριότητα και επέκταση. Συνήθως, η σεξουαλικότητά αυτών των ανθρώπων είναι πολύπλευρη. Οι άνθρωποι που τους αρέσει το κίτρινο προσαρμόζονται εύκολα στις απαιτήσεις του συντρόφου τους και δύσκολα αποφασίζουν ν’ αναλάβουν πρωτοβουλίες. Περιμένουν ώσπου να γίνει το πρώτο βήμα από τον άλλο. Δύσκολα απολαμβάνουν το σεξ, αλλά δεν αρνούνται τον έρωτα.
ΡΟΖ
Οι άνθρωποι που αγαπούν το ροζ, αποφεύγουν τα «βαθιά νερά» που οδηγούν στην ουσιαστική και ώριμη ερωτική ζωή. Οι ροζ γυναίκες, συνήθως είναι γεννημένες για να βασανίζουν τους συντρόφους τους. Έχουν μια έντονη τάση να προβάλλουν την ενίοτε ανύπαρκτη σεξουαλικότητά τους, σε μια προσπάθεια να κρύψουν τα αισθήματα μίσους που μπορεί ναι νιώθουν για τους άντρες. Από την άλλη πλευρά, οι αρσενικοί ροζ, λατρεύουν το παιχνίδι της πολιορκίας του γυναικείου φύλου. Συγκεντρώνουν μοιραία το ενδιαφέρον των γυναικών, αλλά συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια πιστός.
ΜΟΒ
Οι άνθρωποι που τους αρέσει αυτό το χρώμα, συνήθως δύσκολα συνεργάζονται τόσο στον επαγγελματικό τομέα, όσο και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Δεν είναι τυχαίο, που οι άλλοι γύρω, τους θεωρούν υπερφίαλους ή «ξερόλες». Η μοβ γυναίκα, έχει συνήθως ισχυρή και συγκροτημένη προσωπικότητα. Εάν ο σύντροφός της καταφέρει να την κερδίσει πείθοντάς την για την αξία του, τότε αυτή μεταβάλλεται σε παντοδύναμο φρουρό της σχέσης τους, προσαρμόζοντας ανάλογα και την συμπεριφορά της. Για τους άντρες μοβ από την άλλη, ο έρωτας είναι κάτι σαν το αναγκαίο κακό που λέγεται δουλειά. Κυρίαρχο θέμα γι’ αυτούς είναι η προσωπική τους εξυπηρέτηση και ικανοποίηση.
ΜΑΥΡΟ
Το χρώμα αυτό αντιπροσωπεύει την δύναμη και τον πάθος. Οι μαύροι μπορεί να μοιάζουν με τους κόκκινους, έχοντας κοινό σημείο αναφοράς την έντονη σεξουαλικότητα. Στην ουσία όμως, έχουν ουσιαστικές διαφορές. Βαθιά μέσα τους, μπορεί να κρύβονται και στοιχεία σαδισμού ή και μαζοχισμού. Εξαιτίας λοιπόν αυτών των χαρακτηριστικών, μπορεί και να φτάσουν να κάνουν έρωτα χωρίς να βάζουν όρια. Αν και στην πρώτη ματιά μπορεί να φανούν κάπως ντροπαλοί, κάνοντας έρωτα εμφανίζουν τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Υπάρχουν τολμηροί χαρακτήρες και στα άλλα χρώματα, όμως μόνο αυτοί -κάνοντας έρωτα- καταφέρνουν να εκπλήξουν τόσο πολύ τους συντρόφους τους.
ΠΡΑΣΙΝΟ
Το χρώμα της φύσης, προδιαθέτει για εμπιστοσύνη. Γι’ αυτό ο σύντροφός σας, αν του αρέσει το πράσινο, σημαίνει ότι είναι ο κατάλληλος για σας. Η σεξουαλικότητα των ανθρώπων αυτών, χαρακτηρίζεται από αμεσότητα και ζωντάνια. Οι πράσινες γυναίκες είναι συνήθως αφοσιωμένες στη σχέση τους. Αν και έχουν ανομολόγητα πάθη, καταφέρνουν να μην τα δείχνουν στους άλλους. Οι πράσινοι άντρες, έχουν πολύ συχνά ακατανόητες συμπεριφορές, που συνήθως εντυπωσιάζουν τις γυναίκες γύρω τους.
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
Οι άνθρωποι που τους αρέσει αυτό το χρώμα, έχουν ερωτικές ανησυχίες. Κατά κανόνα, θεωρούν ότι η ερωτική πράξη είναι ένα έργο που είναι γραμμένο αποκλειστικά γι’ αυτούς. Τα γλυκόλογα και οι επινοήσεις τους, κάνουν την ερωτική πράξη συναρπαστική, αν και μερικές φορές μπορεί να υπερβάλουν με θεατρινισμούς. Έτσι είναι ικανοί για το καλύτερο, αλλά μαζί τους θα πρέπει να έχεις και τον φόβο για το χειρότερο.
ΚΑΦΕ
Αν σας αρέσει αυτό το χρώμα, είστε ένας θησαυρός για τους συντρόφους σας. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι συνήθως ζεστοί και ευαίσθητοι και διακριτικοί. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες, είναι ζεστοί και ρομαντικοί. Η ανάγκη τους για έρωτα διαρκεί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Θέλουν διαρκώς να αγκαλιάσουν τρυφερά τους συντρόφους τους, τους μαγεύουν οι στιγμές μπροστά στο τζάκι, να περπατούν αγκαλισμένοι στη βροχή ή την παραλία. Εάν όμως κάποια σας λέξη ή πράξη, διαταράξει αυτήν τους την νιρβάνα, σε δευτερόλεπτα μπορούν να το κάνουν κόλαση.
ΓΚΡΙ
Είναι κυρίως το αγαπημένο χρώμα των αναποφάσιστων ανθρώπων. Η ερωτική πράξη γι’ αυτούς, δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερα συγκινητικό. Οι άντρες, βασικά κάνουν έρωτα για να ικανοποιηθούν και μοιραία γι’ αυτούς το σεξ, είναι απλά ένα μέσο που εξυπηρετεί το σκοπό τους. Οι γυναίκες σπάνια συμμετέχουν στο παιχνίδι της σεξουαλικής πράξης και επιδιώκουν κυρίως μόνο τη δική τους ευχαρίστηση. Κάνουν έρωτα με σκοπό την εγκυμοσύνη ή για να ευχαριστήσουν τυπικά τους συντρόφους τους.
ΜΠΛΕ
Οι θιασώτες του μπλε, είναι κατά κανόνα υπέροχοι σύντροφοι. Στην καρδιά τους και στις συμπεριφορές τους κυριαρχεί η αγάπη για τον άνθρωπο που είναι δίπλα τους και τους αρέσει να την προσφέρουν απλόχερα. Η ερωτική πράξη αποτελεί γι’ αυτούς μια μορφή τέχνης και την αντιμετωπίζουν σαν καλλιτέχνες. Οι μπλε άντρες μοιάζουν με τους πιανίστες, κάνουν έρωτα κομψά όπως παίζουν ένα κλασικό κομμάτι στο πιάνο. Οι μπλε γυναίκες ξέρουν να δίνουν και να απολαμβάνουν την ερωτική πράξη.
ΑΣΠΡΟ
Ναι σωστά, το χρώμα της αγνότητας και γι’ άλλους της αθωότητας! Όμως, οι άνθρωποι που τους αρέσει το άσπρο προτιμούν να κοιμηθούν με τους συντρόφους τους παρά να κάνουν έρωτα. Στη φύση τους, κυριαρχεί κυρίως η συντηρητικότητα. Ακόμα και το γαλλικό φιλί για τους άσπρους είναι ένα καθαρά ανήθικο φιλί. Προτιμούν να κάνουν έρωτα στα σκοτεινά. Το σεξ γι’ αυτούς, είναι μια δουλειά της νύχτας… Οι γυναίκες συνήθως βγάζουν τα ρούχα τους κρυφά, κάτω από το βάρος της ντροπής γι’ αυτό που θα ακολουθήσει.
ygeianews.gr

Συμβουλές ραντεβού για λεσβίες μαμάδες

Είτε έμεινες πρόσφατα μόνη και έχεις παιδιά από μια προηγούμενη λεσβιακή σχέση, είτε πρόσφατα ανοίχτηκες, το να έχεις παιδιά κάνει τα ραντεβού πιο πολύπλοκη υπόθεση. Πώς θα βγεις ραντεβού όταν είσαι μια ελεύθερη λεσβία μαμά; Να μερικές ιδέες:
Γνωστοποίησε στους ανθρώπους πως θέλεις να βγεις ραντεβού
Πες το στους φίλους και τους συναδέλφους σου ότι ψάχνεις να γνωρίσεις κάποια. Ρώτησε για να μάθεις αν θα ήθελαν να σε γνωρίσουν σε κάποια που θα μπορούσες να βγεις.
Πήγαινε εκεί που υπάρχουν και άλλες λεσβίες μητέρες
Πώς μπορείς να συναντήσεις κάποια, όταν μόλις έχεις χρόνο για την εργασία σου, κρατάς τα παιδιά, μαγειρεύεις, καθαρίζεις και έχεις όλες τις άλλες υποχρεώσεις σου; Μπορεί να είναι ένας αγώνας, αλλά αν θέλεις να γνωρίσεις κάποια, πρέπει να βρεις χρόνο. Ένα από τα καλύτερα μέρη μπορεί να είναι ομάδες με άλλες λεσβίες μητέρες. Όχι μόνο για να παίζουν τα παιδιά σου με άλλα παιδιά που έχουν επίσης γονείς του ίδιου φύλου, αλλά για να έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις μερικούς νέους φίλους που περνούν το ίδιο πράγμα με εσένα.
Πήγαινε εκεί που πηγαίνουν λεσβίες γυναίκες
Αν θέλεις να συναντήσεις λεσβίες, πήγαινε εκεί όπου υπάρχουν λεσβίες. Εδώ είναι μερικοί τρόποι για να γνωρίσεις λεσβίες.
Δημοσίευσε μια προσωπική αγγελία
Σε αυτήν βάλε πράγματα για τα οποία ενδιαφέρεσαι.
Το ραντεβού σου ταιριάζει.
Σίγουρα, τα παιδιά σου έρχονται πρώτα, αλλά το ραντεβού είναι κάτι που κάνεις για τον εαυτό σου. Πάρε μια μπέιμπι σίτερ και πήγαινε να περάσεις καλά. Τα παιδιά σου μπορεί να έχουν συναισθήματα για το ραντεβού σου, μπορεί να σημάνει σε αυτά ότι δε θα συμφιλιωθείς με την προηγούμενη σύντροφό σου. Ή μπορεί να ζηλέψουν που θα περάσεις χρόνο μακριά από αυτά. Όταν για πρώτη φορά βγεις ραντεβού, δεν είναι απαραίτητο τα παιδιά σου να γνωρίζουν ότι αυτό είναι που κάνεις. Απλά πες τους ότι βγαίνεις με φίλους για να περάσεις καλά. Είναι καλό για τα παιδιά σου να σε βλέπουν να απολαμβάνεις τη ζωή σου.
Το να παίζεις λιγάκι δεν είναι κακό
Μπορείς να συναντήσεις κάποια που να ξέρεις ότι δεν έχει τη στόφα της συντρόφου, αλλά σε ελκύει ούτως ή άλλως. Αυτό είναι ωραίο! Ακριβώς επειδή είσαι μια υπεύθυνη μαμά, δε σημαίνει ότι θα πρέπει να μπεις αμέσως σε μια σοβαρή σχέση. Διασκέδασε, παίξε και βγες με περισσότερα από ένα άτομα, εάν θέλεις!
Συγκράτησε τον εαυτό σου από τα στερεότυπα
Για τις λεσβίες είναι τόσο εύκολο να ερωτευθούν πολύ και γρήγορα. Αλλά όταν τα παιδιά εμπλέκονται είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μην μπει στη μέση μια νέα αγάπη πάρα πολύ σύντομα. Οι ειδικοί συμβουλεύουν να περιμένεις τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την εισαγωγή μιας νέας συντρόφου στα παιδιά σου.
Κάνε τη γνωριμία φιλική προς τα παιδιά
Όταν έρθει η ώρα να φέρεις τη νέα σου σύντροφο στο σπίτι, ανάλογα με την ηλικία των παιδιών σου, σχεδίασε να την γνωρίσεις σε μια αίθουσα για παγωτό, μια πιτσαρία ή κάποιο μέρος που να ξέρεις ότι αρέσει στα παιδιά σου. Είναι καλύτερο να την παρουσιάσεις πρώτα ως φίλη.
Να κοιμάσαι στο σπίτι της
Αρχικά, αν κοιμάσαι με μια γυναίκα που βγαίνεις, είναι καλύτερο να το κάνεις στο σπίτι της ή μια νύχτα που τα παιδιά δε θα είναι στο σπίτι.
Διασκέδασε!
Θυμήσου, ο μακροπρόθεσμος στόχος του ραντεβού μπορεί να είναι να βρεις μια μόνιμη σύντροφο, αλλά βραχυπρόθεσμα στόχος σου θα πρέπει να είναι να βγεις έξω και να διασκεδάσεις γνωρίζοντας νέους ανθρώπους. Φλέρταρε, χόρεψε, εξερεύνησε νέα ενδιαφέροντα και μάθε μερικά νέα πράγματα για τον εαυτό σου. Καλή διασκέδαση!
Πηγή: http://lesbianlife.about.com/od/lesbiandating/qt/MomDating.htm
αναδημοσίευση: less and more

Μια ιστορία για ένα τάκλιν που δεν έγινε...

Ας σας διηγηθώ την ομοφοβία σε μία ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου. Όπως ξέρετε ή όχι, πριν από μερικά χρόνια αναγκάστηκα να φύγω από την Αθήνα και να πάω στην ελληνική επαρχία, για βιοποριστικούς λόγους. Μην γνωρίζοντας κάποιο λεσβιάκι στο χωριό μου, ή κάποιο χώρο που να είναι λίγο πιο γκέη φρέντλι φτου κακά, προσπάθησα να ανακαλύψω χώρους που η ενδεχόμενη συγκέντρωση λεσβιών θα, υπερέβαινε το αναμενόμενο 10%... Σκεπτόμενη στερεοτυπικά το δέχομαι, πήγα και γράφτηκα στην ντόπια γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, και από την πρώτη προπόνηση ένιωσα σαν το σπίτι μου, αφού δεχόμουν αγκωνιές, πρέσα, τάκλιν και ό,τι άλλη μορφή σωματικής επαφής, από μικρά και μεγάλα butchάκια !

Και εδώ θα μου πει η Judith Butler, μικρή μου queerράτζα υπ' έπεσες στο αμάρτημα να συνδέσεις την επιτέλεση του φύλου, με την επιθυμία ως μία γραμμική σχέση αιτίου αιτιατού ουυυυυυυυυ! Και εγώ θα πω Ιουδήθ μου έχεις δίκαιο και θα σε προπετεπα να με μαστιγώσεις για αυτό μου το λάθος (χι χι) αν ζούσα σε έναν κόσμο ιδανικό! Γιατί εδώ η περίπτωσή μας δεν ήταν ότι εγώ έκανα το λάθος να διαβάσω κάποιες στρ8 ως μη στρ8 δραττόμενη σε μία επιτέλεση αρρενωπότητας. Όποια αρρενωπότητα ή θηλυκότητα και αν επιτελούνταν μέσα στο γήπεδο ήταν αξιωματικά ετεροφυλοφιλική πάει και τελείωσε.

Αλλά θα μου πείτε, σε γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου ήσουν... δεν μπορεί, κάποια θα σου έκανε τα γλυκά μάτια!
Και όμως! Εγώ επειδή ήμουν σχετικά άουτ, από την πρώτη μέρα έσκασα με ρέηνμπόου μπρελόκ, τραγουδώντας το θέμα από το L-word, κτλ, μπαναρίστηκα σχετικά από τις εξωγηπεδικές παρέες. Δηλαδή ούτε ένα καφέ δεν πήγα με τα κορίτσια (και πραγματικά προσπάθησα!!!!!) Θα μου πείτε πάλι, μπορεί να έπεσα στην μόνη ομάδα ποδοσφαίρου που όλες είναι στρ8 ακόμα και οι μπούκλες! Και θα σας πω αμ όχι!!!!! Το γκέη νταρ μου χτύπησε πολλές φορές (όπως του χαηλάντερ όταν από δίπλα του περνάει άλλος αθάνατος) και σας πληροφορώ ότι εκ τον υστέρων επιβεβαιώθηκα σχεδόν σε όλες. Η Ελλάδα είναι μικρή, όλο και κάποια είχε πάει με κάποια φίλη, όλο και κάποια τράκαρα στο γκάζι... Αλλά γιατί τόοοοοοοοση ναφθαλίνη ρε κορίτσια σκεφτόμουν....
κρίμα δεν είναι;;;;;; Και απάντηση δεν πήρα αφού έφυγα σχετικά σύντομα από αυτή την επαρχία..

Για το τέλος της αφήγησης κράτησα ένα περιστατικό, όχι για να δικαιολογήσει κάτι.... άλλα να... θεωρώ για να το θυμάμαι ακόμα και να έχει αφήσει τόσο ισχυρό αποτύπωμα μέσα μου μάλλον αξίζει να ειπωθεί...

Ήμασταν στην αποθεραπεία μετά την προπόνηση, και ο κόουτς, μας έχει πάρει σε μία γωνία του γηπέδου, προσπαθώντας να αναδείξει τον ρόλο του στην ομάδα, λέγοντάς μας διάφορα για τα επόμενα ματς, νουθετώντας μας να μην χάνουμε προπονήσεις, διατηρώντας έναν βαρετό και μονότονο μονόλογο, που είχε αρχίσει να δρα σαν υποβολέας λήθαργου για μένα.

Είχα κάτσει κάτω και άχνιζα από τον ιδρώτα, βαριανασαίνοντας προσπαθούσα να πιάσω τα πόδια μου και καθώς άλλαζα διάταση πρόσεξα ένα τρυφερό ενσταντανέ ανάμεσα σε δυο παίκτριες της ομάδας. Ήταν δύο από τις πιο καλές παίκτριες, όμορφες σαν τα κρύα τα νερά, ένα από τα πιο όμορφα λεσβιακά ζευγάρια που έχω δει στην ζωή μου. Κόλλησα να κοιτάω καλυμμένη από την σωματική επίφαση της διάτασης, με πόση αγάπη και τρυφερότητα μεταμόρφωναν μία διαδικασία ρουτίνας σε ερωτικό απάνθισμα.

Αυτό που γινόταν ήταν ότι η μία περιποιούνταν το πόδι της συντρόφου της που ήταν χτυπημένο, βάζοντας της πάγο και βοηθώντας την να το δέσει λύνοντας και δένοντας ξανά τους επιδέσμους. Αυτή η διάδραση μου φάνηκε να κρατάει για πάντα, και οι αργές κινήσεις μπαταρίσματος κρύβαν μία από τις πιο παθιασμένες σκηνές έχω δει in vivo... Και εκεί που το υπόκωφο και μονότονο μπλα μπλα ήταν ένα αδιάφορο χαλί, ξαφνικά ο κόουτς μάλλον δεν άντεξε την περισσή οικειότητα ανάμεσα στα δύο πουλέν του, και έβγαλε μία γκαρίδα, που έσπασε την ροζ αχνιστή μου φούσκα...

Άντε πια με το μπατάρισμα, τελειώνετε εσείς ο δύο!
Σκέφτηκα...αλλά δυστυχώς δεν το πα..
Ρε κορίτσια ας σηκωθεί μια από εσάς να κάνει ένα τάκλιν στον μπαμπούλα!

Το τάκλιν δεν έγινε και μετά από λίγο αποχωρίσαμε για τα αποδυτήρια, όπου οι ήχοι που κυριαρχούσαν εδώ ήταν ρινγκ τόουνς με λαϊκά και κουβέντες για τους γκόμενους της ομάδας που ακολουθούσε μετά από εμάς στο γήπεδο. Παραφωνία το σιωπηρό μπατάρισμα που συνέχισε μέσα από την κλειστή πόρτα.

Διαβάζοντας για τις καμπάνιες που έχει κάνει η All out,
έπεσα απάνω σε μία καμπάνια ενάντια στην ομοφοβία στην γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου της Νιγηρίας
Εδώ είναι το άρθρο στα αγγλικά http://www.nytimes.com/2011/06/23/sports/soccer/in-african-womens-soccer-homophobia-remains-an-obstacle.html?pagewanted=1&_r=1
Το οποίο με λίγα λόγια λέει ότι ενώ για πρώτη φορά στο ρόλο του προπονητή της ομάδας προσέλαβαν γυναίκα,
την Eucharia Ucheη ίδια όμως αποδείχτηκε βαθιά ομοφοβική αφού έδιωξε παίκτριες από την ομάδα με την κατηγορία του λεσβιασμού, θεωρώντας προφανώς την ερωτική επιθυμία κάτι σαν ασθένεια, του πνεύματος παρακαλώ και όχι του σώματος, αφού έβαζε όλη την ομάδα να προσεύχεται μαζί της και να πηγαίνει στην εκκλησία για να αποφύγει το αμάρτημα!
Η καμπάνια του all out φάνηκε να πιάνει τόπο αρχικά, αφού κινητοποίησε μέλη διεθνών οργανισμών που με την σειρά τους, ανάγκασαν την FIFA, να διεξάγει έρευνες।
πηγή: η ιστορία μιας φίλης...

Κάντε σεξ για να μη χωρίσετε

Tα ζευγάρια που δεν κάνουν σεξ τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα καταλήγουν να συμπεριφέρονται σαν καλοί φίλοι ή απλοί συγκάτοικοι, με αποτέλεσμα η σχέση να καταλήξει σύντομα στο χωρισμό. Οι ειδικοί, λοιπόν, «προστάζουν» περισσότερο σεξ.

Αν και δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή που να ορίζει την ιδανική αναλογία στις σεξουαλικές επαφές, τα άτομα που είναι παντρεμένα ή βρίσκονται σε μακροχρόνιες σχέσεις δεν πρέπει να λησμονούν την εβδομαδιαία «υποχρέωση» προς τον/τη σύντροφό τους, εξηγεί ο Αμερικανός σύμβουλος σεξουαλικής υγείας και συγγραφέας του βιβλίου «Good in Βed», Ιαν Κέρνερ.

Η σεξουαλική ζωή κάθε ζευγαριού εξαρτάται, βέβαια, από πολλούς παράγοντες, όπως είναι ο τρόπος ζωής, η γενικότερη υγεία των συντρόφων, η λίμπιντο και φυσικά, η ποιότητα της σχέσης.

Επομένως, αυτό που μπορεί να φαντάζει ως «πολύ» σεξ σε κάποιον, για άλλον μπορεί να είναι «πολύ λίγο».

Γι’ αυτόν τον λόγο κάθε ζευγάρι πρέπει να βρει το δικό του «κοινό έδαφος» λέει ο δρ. Κέρνερ, συμβουλεύοντας, ωστόσο, τους ασθενείς του να κάνουν σεξ τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, και σημερινό δημοσίευμα του Βήματος, η σεξουαλική «αποτελμάτωση» στις Ηνωμένες Πολιτείες τείνει να προσλάβει διαστάσεις επιδημίας. Υπολογίζεται ότι περίπου 40 εκατομμύρια Αμερικανοί βρίσκονται σε γάμους, στους οποίους οι σεξουαλικές επαφές είναι μηδενικές.

Ο αυξημένος φόρτος εργασίας, η κούραση, το άγχος που προκαλεί η οικονομική κρίση, οι παρενέργειες από φαρμακευτικές αγωγές, ακόμη και η εύκολη πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό στο διαδίκτυο ευθύνονται, μεταξύ άλλων, για την αύξηση του ποσοστού των ζευγαριών που δεν κάνουν σεξ.

Επιπλέον, η παχυσαρκία και άλλοι παράγοντες του σύγχρονου τρόπου ζωής μειώνουν τη λίμπιντο, με αποτέλεσμα το σεξ να βρίσκεται χαμηλά στις προτεραιότητες των Αμερικανών. Ωστόσο, σύμφωνα με τον δρ Κέρνερ, όταν ένα ζευγάρι μειώνει τη συχνότητα των σεξουαλικών του επαφών γίνεται πιο ευάλωτο: εξάρσεις θυμού, αποστασιοποίηση, απιστία και τελικά, χωρισμός, είναι οι δυσάρεστες συνέπειες της έλλειψης σεξ.

Οι ευεργετικές ιδιότητες της σεξουαλικής επαφής, όμως, εκτείνονται και πέρα από τις σχέσεις. Το σεξ μάς αναζωογονεί, μειώνει τα επίπεδα στρες, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και ευθύνεται για την απελευθέρωση ενδορφινών, των ορμονών της ευφορίας, στον οργανισμό.

Και όχι μόνο. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της βιολογικής ανθρωπολόγου Ελεν Φίσερ, τα άτομα που κάνουν συχνά σεξ είναι πιο επιτυχημένα στη δουλειά τους, αφού αυτό αυξάνει σημαντικά την αυτοπεποίθηση.

ygeianews

Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια φαίνεται να διαχειρίζονται τις συγκρούσεις καλύτερα από τα ετεροφυλόφιλα

Έρευνα συγκρίνει τους ομοφυλόφιλους με τους ετεροφυλόφιλους, στην επιτυχία των σχέσεων.

Ανέκαθεν είχα μια προσωπική θεωρία ότι τα λεσβιακά ζευγάρια τα πηγαίνουν καλύτερα από ό,τι τα ετεροφυλόφιλα, επειδή εμείς σα γυναίκες, επικοινωνούμε καλύτερα.

Έχουμε μάθει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να τα μοιραζόμαστε περισσότερο, με τη σύντροφό μας. Λοιπόν, η θεωρία αυτή υποστηρίζεται από μια επιστημονική έρευνα.

Το ινστιτούτο Gottman στο Σιάτλ, διεξήγαγε μια 12ετή μελέτη πάνω σε ζευγάρια gay και λεσβιών, για να εξακριβώσει τι τα κάνει να πετυχαίνουν ή να αποτυγχάνουν. Παρόλο που έχουμε πολλά ίδια προβλήματα με τα ετερόφυλα ζευγάρια, τα ζευγάρια του ιδίου φύλου έχουν πράγματι κάποιους καλύτερους μηχανισμούς αντιμετώπισης. Η μελέτη του Gottman εξέτασε πώς τα ζευγάρια αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις και εκδόθηκε το 2004.

Τα gay και λεσβιακά ζευγάρια ασχολούνται με τις διαμάχες με πιο αισιόδοξο τρόπο

Όταν πρόκειται για συγκρούσεις, τα gay και λεσβιακά ζευγάρια είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιήσουν τρυφερότητα και χιούμορ σε μια διαφωνία, από ό,τι τα ετεροφυλόφιλα. Επίσης, οι ομοφυλόφιλοι άνδρες και οι λεσβίες είναι πιο πιθανό να παραμείνουν θετικοί όταν αντιμετωπίζουν μια διαφωνία από τους συντρόφους τους. "Τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια ίσως να έχουν πολλά να μάθουν από τις γκέι και λεσβιακές σχέσεις", λέει ο Δρ John Gottman.

Οι gay και οι λεσβίες χρησιμοποιούν λιγότερο επιθετικές, συναισθηματικά, τακτικές

Ο Gottman ανακάλυψε στις μελέτες του ότι τα gay και λεσβιακά ζευγάρια δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην κατανομή της εξουσίας σε σχέση με τη δυναμική της εξουσία τους. Σε μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Berkeley, ο Robert Levenson ανακάλυψε πως οι σύντροφοι γκέι και λεσβίες εμφανίζονται λιγότερο επιθετικοί και χρησιμοποιούν το φόβο ως όπλο κυριαρχίας, λιγότερο από ό,τι τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

Οι gay αντιμετωπίζουν τα ζητήματα λιγότερο προσωπικά

Σε έναν καυγά, τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να 'πληγώσουν' το σύντροφό τους με ένα αρνητικό σχόλιο. Στα γκέι και λεσβιακά ζευγάρια, τα θετικά σχόλια έχουν μεγαλύτερη επίδραση, κάνοντας το σύντροφο να αισθάνεται καλά για τον εαυτό του, ενώ τα αρνητικά σχόλια δεν επηρεάζουν τους ομοφυλόφιλους τόσο αρνητικά, όπως τους ετεροφυλόφιλους. "Η τάση αυτή δείχνει ότι οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες σύντροφοι έχουν μια τάση να δέχονται κάποιο βαθμό αρνητικότητας, χωρίς να την εκλαμβάνουν προσωπικά", λέει ο Gottman.

Οι λεσβίες δείχνουν περισσότερα συναισθήματα από ό,τι οι gay άνδρες

Όταν τσακώνονται, οι λεσβίες δείχνουν περισσότερο θυμό, χιούμορ, ένταση και ενδιαφέρον από ό, τι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες. Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή οι γυναίκες έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να μοιράζονται τα συναισθήματά τους πιο εύκολα από τους άνδρες.

Της Kathy Belge, About.com Guide

Πηγή: http://lesbianlife.about.com/od/lesbiandating/a/ConflictStudy.htm

«Η μαμά αγάπησε την άλλη μαμά και μένουμε όλοι μαζί...»

Δύο γυναίκες που ζουν σαν παντρεμένες και μεγαλώνουν τους γιους τους μίλησαν στο «Βήμα» για το πώς είναι να έχεις μια «διαφορετική» οικογένεια

Πηγή: TO BHMA

ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ επιστρέφει στην πόρτα του σπιτιού στις 3 μ.μ. Ο Στέφανος και ο Δημήτρης εφορμούν με τα σακίδια στην πλάτη.Φωνές, γέλια, «έι,εγώ δεν έχω φιλί;», «πλύντε χέρια, τα φαγητό είναι έτοιμο». Τα δίδυμα αγόρια δίνουν μια μεγάλη αγκαλιά στη μαμά και ένα φιλί στην Ελένη. «Ηθελαν να μας φωνάζουν και τις δύο “μαμά”.Τους είπα όμως,για να μην μπερδευόμαστε,εμένα να με φωνάζουν με το όνομά μου» λέει η 48χρονη Ελένη,στέλεχος σε φαρμακευτική εταιρεία.Μαζί με την 50χρονη σύντροφό της Κάτια,ψυχολόγο,μεγαλώνουν τα δύο τους παιδιά, εξίμισι ετών, λίγο έξω από την Αθήνα· ένα ομόφυλο ζευγάρι που διεκδίκησε και δημιούργησε τη δική του οικογένεια, κόντρα σε στερεότυπα, κοινωνικά,βιολογικά,ρόλου,φύλου.Εν όψει του νέου νομοθετικού πλαισίου που εξετάζει το ενδεχόμενο υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια,οι δύο γυναίκες δέχτηκαν να μας ανοίξουν το σπίτι τους και την πραγματικότητά τους.

Είναι μαζί εδώ και 13 χρόνια. Τονίζουν ότι δεν έχουν να κρύψουν απολύτως τίποτε. Ο μόνος λόγος που αποφάσισαν να μη μιλήσουν με τα αληθινά τους ονόματα και να μη δείξουν τα πρόσωπά τους είναι τα παιδιά: «Ο Στέφανος και ο Δημήτρης είναι ακόμα πολύ μικροί για να μπορέσουν να το υποστηρίξουν. Αν ήταν 12 χρόνων, δεν θα είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα». Η πολωνή κοπέλα του σπιτιού εναποθέτει στο τραπέζι μια εντυπωσιακή παντζαροσαλάτα. «Φυσικά και γνωρίζει. Δεν της έχουμε κάνει βέβαια ανακοίνωση. Εσείς χρειάστηκε ποτέ να ανακοινώσετε στη γυναίκα που σας καθαρίζει “Είμαι παντρεμένη με αυτόν τον άνδρα που ζει στο σπίτι;”».

Οι δύο γυναίκες χαμογελούν καθώς παρακολουθούν τους γιους τους να «καταστρέφουν» με συνοπτικές διαδικασίες το σαλόνι, δείχνουν να απολαμβάνουν τη μοιρασμένη αυτή μητρότητα, τα τελετουργικά, τις ευθύνες, τις εκπλήξεις, τις χαρές της. Στη γιορτή της μητέρας πήραν και οι δύο κάρτα και γλαστράκι. «Είναι στιγμές που κλαίω από ευτυχία» λέει η Κάτια. «Βιώνω μια τέτοια πληρότητα! Πολλές φορές αγκαλιάζω τα παιδιά μου και τους λέω: “Ξέρετε ότι με έχετε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου;”».



Εκτεθειμένη νομικά
Η Ελένη εκμυστηρεύεται ότι απολαμβάνει πλήρη ισοτιμία στον γονεϊκό της ρόλο. Συναισθηματικά τουλάχιστον. Γιατί νομικά είναι εντελώς εκτεθειμένη. «Και αυτό είναι πολύ αγωνιώδες για την οικογένειά μας. Γιατί αν, ό μη γένοιτο, συμβεί κάτι στην Κάτια,εγώ δεν έχω κανέναν λόγο και τα παιδιά είναι στον αέρα». «Θα μπορούσαν ακόμα και κάποιοι συγγενείς να τα διεκδικήσουν, γιατί υπάρχει και μια ακίνητη περιουσία» συμπληρώνει η Κάτια, η οποία λίγο προτού γεννήσει έσπευσε σε έναν συμβολαιογράφο. «Αν συμβεί κάτι σ΄ εμένα, η Ελένη θα διαχειρίζεται τα πάντα η ίδια και υπέρ των παιδιών. Κανένας όμως δεν σου διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα διαρραγεί». Η Ελένη υποδέχεται με ενθουσιασμό την αναθεώρηση του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου και το ενδεχόμενο να δοθεί το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια: «Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα ανοιχτό κράτος που θέλει να με προστατεύσει». Στο ερώτημα αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα είναι κατηγορηματική: «Γιατί να μην είναι δηλαδή; Είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίσουν ότι όλοι οι έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα.Εδώ έχει γίνει αποδεκτό σε πολύ συντηρητικές χώρες,δεν θα γίνει στη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας;

«Εργοστάσιο υιοθεσιών...»
«Η σκέψη για παιδί υπήρχε σχεδόν από την αρχή της σχέσης» εξηγεί η Ελένη. «Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα την Κάτια- γνωριστήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι- ένιωσα ότι υπάρχει μια τρομερή χημεία.Και νομίζω ότι ήταν στον δεύτερο χρόνο της γνωριμίας μας που είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνουμε παιδιά μαζί». Η ανάγκη της μητρότητας είναι η ίδια σε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα; «Είναι ακριβώς η ίδια. Κάποιες θέλουν παιδί, κάποιες όχι. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις ετεροφυλόφιλες».

Δεν άργησαν να μπουν στη διαδικασία της υιοθεσίας. Γρήγορα όμως εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Οχι μόνο λόγω της επώδυνης (και για τα ετερόφυλα ζευγάρια) γραφειοκρατίας, ούτε μόνο επειδή τις απωθούσε το «εργοστάσιο» υιοθεσιών που έχει στηθεί. «Η αλήθεια είναι ότι πριν από οκτώ χρόνια είχα τη δυνατότητα να υιοθετήσω μόνη μου,διότι τότε ακόμη επιτρεπόταν σε μονογονεϊκές οικογένειες» εξηγεί η Κάτια. «Ενιωθα όμως τρομερή ανασφάλεια,γιατί ερχόταν η κοινωνική λειτουργός στο σπίτι και εγώ έπρεπε να κρύβω τη ζωή μου,έπρεπε να κρύβω την Ελένη. Δεν άντεχα όμως να ζω αυτό το ψέμα».

Ετσι αποφάσισαν να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Οπως υπογραμμίζουν, δεν τέθηκε ποτέ θέμα ποια θα είναι εκείνη που θα κυοφορούσε. «Η Κάτια ήθελε πολύ να γεννήσει...Εγώ δεν είχα αντίρρηση, όμως αν δεν μπορούσε για κάποιον λόγο εκείνη, θα το έκανα εγώ» λέει η Ελένη. «Για μένα ήταν πολύ έντονη η ανάγκη να γεννήσω, γιατί είμαι και υιοθετημένη» εξηγεί η Κάτια.

Οι προσπάθειες ξεκίνησαν όταν η ίδια ήταν 39 ετών. Εκείνη ήταν που πήρε την πρωτοβουλία για ένα βήμα παραπέρα. «Πήραμε και από τις δύο μας ωάρια. Η Ελένη ήθελε από την αρχή να βάλω μόνο δικά μου,όμως εγώ επέμενα, το είχα ανάγκη, πίστευα ότι έτσι θα ήταν καλύτερη η μοιρασιά. Στον γιατρό έκανε εντύπωση,αλλά μας δήλωσε ότι ήταν καθαρά δική μας απόφαση. Θυμάμαι τότε ήταν η μοναδική φορά που είχα δει τη μητέρα μου,που ήταν ένας πολύ ανοιχτός γενικά άνθρωπος,κάπως σκεπτική. Μου είπε:“Γιατί να πάρεις και ωάρια της Ελένης;”.“Γιατί όχι;”.Γύρισε λοιπόν και μου είπε: “Βρε Κάτια μου, θα κάνεις χοντρά παιδιά!”».

Εξωσωματική και εγκυμοσύνη για δύο
Ετσι βίωσαν μαζί τα οργανικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της εξωσωματικής, τις καθημερινές ενέσεις, την αγωνία, την αναμονή, τις ετυμηγορίες του εμβρυολόγου. «Δεν ξέρουμε ποιας είναι τα ωάρια και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Αλλωστε τι να το κάνουμε το τεστ DΝΑ;Ο Στέφανος είναι ίδιος η Κάτια και ο Δημήτρης είναι ίδιος εγώ!». Και η εγκυμοσύνη ήταν, σύμφωνα με την Κάτια, μια μοιρασμένη εμπειρία: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδί μόνη μου. Η Ελένη το ζούσε κοντά μου. Εβαζε ακουστικά πάνω στην κοιλιά μου,με προστάτευε τρομερά...».

Μέσα στο μαιευτήριο ήταν που αντιμετώπισαν τα πρώτα «γραφειοκρατικής» φύσεως προβλήματα. «Επειδή είχα διαβήτη κύησης, τα παιδιά χρειάστηκε να μείνουν δύο ημέρες στην Εντατική.Πήγα,όπως πάντα,συνοδευόμενη από την Ελένη, αλλά δεν την άφηναν να μπει. Επρεπε να επέμβει ένας δικός μας γιατρός, που βρέθηκε τυχαία εκεί, για να επιτραπεί η είσοδος και σε εκείνη.Οταν εγώ γύρισα τελικά στο σπίτι με τον Στέφανο, η Ελένη πηγαινοερχόταν στο μαιευτήριο μεταφέροντας δικό μου γάλα στον Δημήτρη που είχε μείνει δύο ημέρες ακόμη για παρακολούθηση».

Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν τα παιδιά είχαν κλείσει τα τέσσερα, έμαθαν «με θεατρικό τρόπο» όλη την αλήθεια. «Τοκ,τοκ,τοκ,χτύπησα εγώ μια μέρα την πόρτα στο σπίτι μιας φίλης μου» άρχισε την εξιστόρηση η Κάτια. «Βλέπω μέσα την Ελένη. Α, Ελένη, τι κάνεις. Γνωριστήκαμε,αγαπηθήκαμε πάρα πολύ και ξεκινήσαμε να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Θέλαμε λοιπόν να κάνουμε δύο αγόρια,έναν Στέφανο και έναν Δημήτρη. Δεν μπορούσαμε όμως να κάνουμε εμείς παιδιά,γιατί έχουμε δύο αβγουλάκια. Για να γίνει όμως ένα παιδάκι, πρέπει να ενωθεί ένα αβγουλάκι με ένα σποράκι, σαν αυτά που έχετε εσείς που είστε αγόρια.Ετσι πήγαμε σε ένα μεγάλο εργαστήρι,σαν αυτό του Αϊ-Βασίλη, χτυπήσαμε την πόρτα,τοκ,τοκ,μας άνοιξε αυτός ο φοβερός επιστήμονας, άνοιξε ένα μικρό κουτάκι και έβγαλε από μέσα δύο σποράκια.Τα έβαλα εγώ στην κοιλίτσα μου και να τα τα παιδάκια».

Είπαν «ναι» σε υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια
Στην Ευρώπη η υιοθεσία ανηλίκου από ομόφυλα ζευγάρια επιτρέπεται στην Ανδόρα, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στην Ισπανία, στην Ισλανδία, στη Νορβηγία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Επίσης, επιτρέπεται στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, στη Νότια Αφρική, στις ΗΠΑ και σε τρεις Πολιτείες της Αυστραλίας.

Η υιοθεσία του βιολογικού του παιδιού ή της συντρόφου επιτρέπεται σε όλες τις παραπάνω ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στη Φινλανδία, στη Γερμανία και στη Γροιλανδία.

Σήμερα στις ΗΠΑ 65.000 παιδιά είναι υιοθετημένα από ομοφυλόφιλους.Τα ηνία κρατάει φυσικά η Καλιφόρνια: πάνω από 16.000 παιδιά με γκέι γονείς.

Ενα 4% των υιοθετημένων παιδιών στις ΗΠΑ μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς.

Πρόσβαση σε τεχνικές μεθόδους γονιμοποίησης και αναπαραγωγής έχουν τα ομόφυλα ζευγάρια στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φινλανδία, στην Ισλανδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία, στη Ρουμανία, στην Ισπανία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

«Η αλήθεια ασπίδα των παιδιών απέναντι στους κακόβουλους»
Τι απαντούν η Ελένη και η Κάτια σε κάποιες έρευνες που θέλουν τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών να έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν τα ίδια ομοφυλόφιλα; «Είμαστε υπέρ των ερευνών. Τόσα χρόνια όμως γιατί δεν έχουμε δει μια έρευνα για το πόσοι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται από ετεροφυλόφιλα ζευγάρια; Ή τι ψυχολογικά προβλήματα έχουν τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων;» . Το ενδεχόμενο να γίνουν οι γιοι τους γκέι δεν τις απασχολεί ποσώς: «Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να γίνουν ευτυχισμένοι» .

Αμφότερες υποστηρίζουν ότι η δική τους οικογένεια δεν διαφέρει σε τίποτε από μια οποιαδήποτε οικογένεια με δύο ζωηρά νήπια. «Μια μαμά που είχε φέρει το παιδάκι της στο σπίτι να παίξει με τα δικά μας μάς είχε πει:“Εσείς που είσαστε δύο γυναίκες θα τα πηγαίνετε πιο καλά!Τη διαβεβαιώσαμε ότι...δυστυχώς δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.Και γκρινιάζουμε και τσακωνόμαστε και αγαπιόμαστε...» .

Δεν υπάρχουν διακριτοί ρόλοι, μητρικός, πατρικός, αρσενικός, θηλυκός: «Αλλωστε όλοι έχουμε πολλούς ρόλους μέσα μας. Εμείς λειτουργούμε μέσα από αυτή την ελευθερία» . Το περιβάλλον τους (συγγενείς, συνεργάτες, δάσκαλοι των παιδιών) έχει αγκαλιάσει την επιλογή τους. «Τα παιδιά είναι πολύ καλοί μαθητές, έχουν άπειρους φίλους, όλοι τούς λατρεύουν. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει τίποτε που να μας έκανε να νιώσουμε άβολα.Ούτε στη γειτονιά,ούτε στο σχολείο των παιδιών- μέχρι πέρυσι πήγαιναν σε δημόσιο. Τώρα το τι μπορεί να λέει κανείς από πίσω, δεν μας αφορά». Τα παιδιά με τι έχουν θωρακιστεί σε ενδεχόμενα περίεργα ή κακόβουλα σχόλια; «Με ό,τι θα έπρεπε να θωρακίζονται όλα τα παιδιά και όλοι οι ενήλικοι:με την αλήθεια.Ποιος ο λόγος να ζούμε αν δεν είμαστε κοντά στην αλήθεια μας;».

«Δεν τους λείπει ο μπαμπάς, υπάρχει τόση αγάπη»
Ισως η μόνη διαφορά είναι ότι ο Στέφανος και ο Δημήτρης μυήθηκαν εξ απαλών ονύχων στη διαφορετικότητα. «Δεν θα κάνουμε ποτέ κριτική αν κάποιος έχει μπαμπά,αν έχει μαμά,αν οι γονείς του είναι χωρισμένοι κτλ., γιατί όλες οι οικογένειες είναι διαφορετικές» λέει η Κάτια. «Ηταν δύο ετών όταν τους κατέβασα στον κήπο και τους έδειξα τις λεμονιές. Κόβαμε ένα λεμονάκι από τη μία λεμονιά, ένα από την άλλη,το κοιτάζαμε το μυρίζαμε...Τους ρωτούσα:“Είναι η μία λεμονιά ίδια με την άλλη;”. “Οχι”.“Είναι το ένα λεμονάκι ίδιο με το άλλο;”.“Οχι”.Δεν τους το είπα επειδή είμαι σε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Και με άντρα να ήμουν, το ίδιο θα τους έλεγα. Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι μια μέρα ο Στέφανος ρώτησε για το υιοθετημένο παιδί μιας φίλης:“Δεν έχει μπαμπά;”. Του απάντησα “όχι” και ύστερα τον ρώτησα:“Εσύ έχεις μπαμπά;”. Μου είπε:“Μαμά, δεν με νοιάζει αν έχω μπαμπά, εγώ έχω τον αδελφό μου,εσένα και την Ελένη”».

Στην ερώτηση αν η απουσία του ανδρικού προτύπου επηρεάζει την ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών, η Κάτια απαντά: «Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια οικογένεια με δύο γυναίκες,δύο μαμάδες.Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πια ο μπαμπάς, δεν υπήρξε ποτέ, δεν βίωσαν κάποια απώλεια. Μεγαλώνουν χαρούμενα, γιατί να τους λείπει κάτι;Στο περιβάλλον τους υπάρχουν ανδρικά πρότυπα, π.χ. έχουν τον νονό τους,δικούς μας φίλους. Δηλαδή, όταν θα φτάσουν στην εφηβεία και θα χρειαστεί ενδεχομένως να κάνουν κάποιες “ανδρικές” κουβέντες,έχουν ανθρώπους να μιλήσουν».

Ο Στέφανος και ο Δημήτρηςτρώνε βανίλια «υποβρύχιο» και ετοιμάζονται για σκανδαλιές στον κήπο. «Βάλτε ένα φούτερ, δεν έχει ακόμα τόση ζέστη!». «Μια οικογένεια για να είναι υγιής δεν χρειάζεται τίποτε άλλο από αγάπη» λένε η Ελένη και η Κάτια. Στην ερώτηση ποια φιλοσοφία ζωής θέλουν να περάσουν στα δύο τους αγόρια, δεν χρειάζεται να το σκεφτούν: «Τον σεβασμό στον εαυτό τους. Αρα και στον διπλανό τους.Οποιος και να είναι».

«Διαφέρουμε χωρίς να είμαστε κάτι διαφορετικό»
ΕΧΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ φίλους γκέι, όπως παραδέχονται οι ίδιες. «Μόνο μια-δυο φίλες» λέει η Ελένη. «Πολλοί έχουν πρόβλημα με τον εαυτό τους,δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις επιλογές τους.Θα έλεγα μάλιστα πως όταν είπαμε ότι η Κάτια είναι έγκυος και ότι σε λίγο θα έρχονταν στον κόσμο τα παιδιά μας, περισσότερο σοκαρίστηκαν οι γκέι.Ηταν σχεδόν σαν να σου έλεγαν:“Πώς γίνεται εγώ ακόμη να κρύβω ποιος είμαι και εσύ να προχωράς στο επόμενο βήμα.” Εμείς θέλουμε πάνω απ΄ όλα δίπλα μας ανθρώπους συμφιλιωμένους με τον εαυτό τους, είτε είναι ομοφυλόφιλοι είτε όχι».

«Προ ετών κάπως είχε γίνει και είχαμε έρθει σε επαφή με ένα άλλο ζευγάρι ομοφυλόφιλων μαμάδων» καταθέτει τη δική της εμπειρία η Κάτια . «Μίλησα τηλεφωνικά με τη μία και την άκουσα να λέει στην κόρη της:“Είδες; Να μην έχεις πρόβλημα, υπάρχουν και άλλες οικογένειες...”. Μόλις το άκουσα αυτό, έκοψα την επαφή. Δεν θα αφήσω κανέναν να μεταφέρει το δικό του πρόβλημα στη δική μου οικογένεια.Με ενοχλεί επίσης αυτή η γκετοποίηση, να γίνει π.χ. μια ιστοσελίδα με γκέι μητέρες.Δεν είμαστε κάτι διαφορετικό» .

Η ματιά του Χόλιγουντ
Τα ομόφυλα ζευγάρια και τα απρόοπτα που προκύπτουν προσέγγισε και ο κινηματογράφος. «Τα παιδιά είναι εντάξει» (2010) της Λίζα Τσολοντένκο είναι μια τέτοια ταινία που κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα και τέσσερις υποψηφιότητες Οσκαρ. Μια ήσυχη και ευτυχισμένη τετραμελής αμερικανική οικογένεια, με τη Νικ (την υποδύεται η Ανέτ Μπένινγκ, αριστερά) και την Τζουλς (τον ρόλο κρατά η κοκκινομάλλα Τζουλιάν Μουρ ) να βρίσκονται επικεφαλής. Είναι παντρεμένες και μένουν στα προάστια της Νότιας Καλιφόρνιας μαζί με τα έφηβα παιδιά τους, την Τζόνι (σε πρώτο πλάνο) και τον Λέιζερ (μόλις που διακρίνεται πίσω). Οι μαμάδες τα ανάθρεψαν σωστά και με κανόνες οι οποίοι κλονίζονται όταν τα βλαστάρια τους σκαλίζουν τις... ρίζες τους αναζητώντας τον βιολογικό τους πατέρα. Από εκεί και μετά αναλαμβάνει το Χόλιγουντ με ανατροπές, χιούμορ και απρόοπτες καταστάσεις.

Συμβουλές για το σεξ, σε νέες ερωμένες

Συμβουλές σε ερωμένες για το σεξ την πρώτη φορά

Της Kathy Belge, About.com Guide

"Είμαι στην πρώτη σχέση του ίδιου φύλου με μια γυναίκα με την οποία είμαι απόλυτα ερωτευμένη. Είμαστε και οι δύο ετεροφυλόφιλες. Όταν τα πράγματα πρωτοξεκίνησαν, ήμουν πολύ ντροπαλή και προχωρούσα πολύ αργά και δεν έκανα πολύ θόρυβο. Από τότε, έχω χαλαρώσει και τώρα όσο περισσότερα πράγματα κάνουμε, τόσο πιο άγρια και πιο δυνατά λειτουργώ και της αρέσει να είμαι έτσι.

Το πρόβλημα είναι πως αισθάνομαι ότι δεν την ευχαριστώ τόσο πολύ, όσο αυτή εμένα. Μπορώ να την φέρω σε οργασμό, αλλά μόνο με την εκτέλεση στοματικού έρωτα, ή με τρίψιμο. Μου αρέσει πολύ να κατεβαίνω σε αυτήν, αλλά φοβάμαι ότι θα γίνει βαρετό μετά από λίγο, αφού αυτοί είναι οι δύο τρόποι με τους οποίους την προσεγγίζω, μισεί τη διείσδυση και δεν ερεθίζεται σε μεγάλο βαθμό, από την περιοχή του στήθους. Υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω για να ευχαριστήσω τη σύντροφό μου; Την έχω ρωτήσει, αλλά είναι ντροπαλή και δε μου λέει τι να κάνω.

Νέα στον έρωτα"

Αγαπητή νέα στον έρωτα:

Πρώτα απ 'όλα, ο μόνος τρόπος που πρόκειται να πετύχει αυτό είναι εάν έχετε καλή επικοινωνία. Ναι, το να μιλάμε για το σεξ είναι δύσκολο. Δεν είναι κάτι που διδαχτήκαμε πώς να το κάνουμε. Στην πραγματικότητα, εμείς οι γυναίκες, έχουμε μάθει να μη μιλάμε γι 'αυτό. Είναι δύσκολο να αλλάξουμε.

Λοιπόν, πώς να μιλήσετε για το σεξ, όταν δεν γνωρίζετε καν από πού να αρχίσετε; Ένα καλό ξεκίνημα είναι να πάρετε ένα βιβλίο σχετικά με το λεσβιακό σεξ. Σε αυτό θα βρείτε διάφορες πληροφορίες σχετικά με τον οργασμό, ερωτικά παιχνίδια, την ανθρώπινη σεξουαλική ανταπόκριση, την ανατομία και το ασφαλές σεξ. Αν είστε περισσότερο οπτικοί τύποι, μπορείτε να αναζητήσετε κάποιον οδηγό για λεσβιακό σεξ για να δείτε φωτογραφίες με διαφορετικές σεξουαλικές στάσεις. Μπορείτε να τον κοιτάξετε μαζί και να δείτε τι προκαλεί το ενδιαφέρον σας.

Δεν έχει σημασία από πού να ξεκινήσετε, απλά να αρχίσετε να μιλάτε πριν τα πράγματα γίνουν βαρετά. Εδώ είναι μερικές περισσότερες προτάσεις:

Τρόποι για να διατηρήσετε το σεξουαλικό ενδιαφέρον

Πάρτε μαζί σας στην κρεβατοκάμαρα αισθησιακά φαγητά

Δοκιμάστε τη συνεύρεση σε διαφορετικά σημεία, στη φύση, στην κουζίνα, στο μπάνιο.

Κρατήστε το ρομαντισμό ζωντανό με μουσική, κεριά, πέταλα από λουλούδια στο κρεβάτι

Φλέρταρε μαζί της όλη τη νύχτα, ψιθύριζε στο αυτί της για όλα τα πράγματα που πρόκειται να της κάνεις αργότερα. Αυτή θα ερεθιστεί τόσο, ώστε τη στιγμή που θα φτάσετε στο υπνοδωμάτιο, θα ξεσπάσει.

Μην εστιάζεις μόνο στον οργασμό. Υπάρχουν και πολλά άλλα στο σεξ, εκτός από την κορύφωση. Αφιέρωσε χρόνο σε όλο το σώμα της. Δες πόσο μπορείτε να αντέξετε, μέχρι τον οργασμό.

Δοκίμασε διάφορα παιχνίδια, όπως τα ντίλντο και τους δονητές. Τα ερωτικά παιχνίδια μπορούν να μετατρέψουν μια βαρετή βραδιά, σε διασκεδαστική.

Μην αφήσεις την ανασφάλειά σου να μπει στη μέση. Φαντάσου την εικόνα πώς να την χαλαρώσεις και μετά να την ερεθίζεις πάρα πολύ, αν ένα βράδυ πάρεις εσύ τον έλεγχο της κατάστασης.

Μην ακολουθείς προβλέψιμες πατέντες. Εγώ σε αγγίζω εδώ, εσύ με αγγίζεις εκεί, σου κάνω, μου κάνεις, όλα αυτά γρήγορα γίνονται βαρετά. Πρόσθεσε ποικιλία, ταρακούνησε την κατάσταση.

Το σεξ είναι ένας δρόμος διπλής κατεύθυνσης. Είναι το να δίνεις και να παίρνεις, επικοινωνία και από κοινού συμμετοχή. Μια επιτυχημένη σεξουαλική ζωή απαιτεί ότι και οι δύο προσπαθείτε.

Κυρίως, δεσμεύσου να έχεις μια καλή σεξουαλική ζωή. Δεσμεύσου να μαθαίνεις νέα πράγματα, να δοκιμάζεις νέα πράγματα και να συζητάς αυτά που κάνεις και αυτά που δε σου αρέσουν. Να είσαι τολμηρή!

Πηγή: http://lesbianlife.about.com/od/lesbiansex/qt/NewLovers.htm

Παιχνίδια με το στήθος και τις θηλές

Οι γυναίκες έχουμε πολλές ερωτογενείς ζώνες, περιοχές των σωμάτων μας που είναι ευαίσθητες στο άγγιγμα και μπορούν να φέρουν σεξουαλική διέργεση, όταν ερεθιστούν। Το παιχνίδι με το στήθος και τις θηλές μιας γυναίκας είναι μια σεξουαλική δραστηριότητα την οποία απολαμβάνουν πολλές λεσβίες। Οι θηλές ορισμένων γυναικών είναι πολύ ευαίσθητες και μπορούν να έχουν οργασμό μόνο με το πείραγμα του στήθους।Άλλες πάλι μπορούν να ανεχθούν μόνο ένα απαλό άγγιγμα στο στήθος τους. Σε άλλες αρέσει να πονούν λίγο. Φροντίσετε να επικοινωνείτε με τη σύντροφό σας για το τι σας αρέσει και τι όχι. Δεν είστε σίγουρη από πού να ξεκινήσετε; Παρακάτω είναι μερικές συμβουλές για το παιχνίδι με το στήθος.

Χαϊδέψτε την

Ξεκινήστε χαϊδεύοντας τα στήθη της απαλά και αργά। Περάστε με την παλάμη σας όλες τις πλευρές και τα άκρα των μαστών της, προχωρώντας προς τις θηλές της. Αγγίξτε τα δύο στήθη ταυτόχρονα ή επικεντρωθείτε σε ένα κάθε φορά.

Πιπιλίστε, γλείψτε και φυσήξτε

Φιλήστε την κάτω από το στήθος। Πάρτε τη θηλή της στο στόμα σας και αφήστε την με ένα ξεφύσημα. Φυσήξτε και τις δύο θηλές. Καθώς θα ερεθίζεται, μπορείτε να προσθέσετε περισσότερη αίσθηση. Ρωτήστε αν της αρέσει το πιο μαλακό ή το πιο τραχύ άγγιγμα. Τινάξτε ελαφρά με τη γλώσσα σας την άκρη της θηλής της και στη συνέχεια πάρτε ολόκληρο το στήθος στο στόμα σας. Πιπιλίσετε τις θηλές της. Αλλάξτε την κίνηση σε ρούφηγμα και δείτε την αντίδρασή της. Όταν τα χείλη σας παίζουν με το ένα στήθος, πειράξτε το άλλο με το χέρι σας.

Βάλτε ένα παγάκι

Πάρτε ένα παγάκι στο στόμα σας και με την παγωμένη γλώσσα σας, κάνετε ένα γλείψιμο।

Τραβήξτε ή τσιμπήστε

Σε μερικές γυναίκες αρέσει να τους στρίβουν και να τους τραβούν τις θηλές। Μπορεί να είναι λίγο επίπονο, αλλά αυτό είναι μέρος της απόλαυσης. Πάρτε τη ρώγα της ανάμεσα στα δάχτυλά σας και τραβήξτε την αργά. Παρακολουθήστε πώς αντιδρά και προσαρμόστε τη δραστηριότητά σας από αυτό.

Δαγκώστε απαλά

Απαλά χρησιμοποιήστε τα δόντια σας για να κάνετε μικρά δαγκώματα στο στήθος της και τις θηλές της। Το δάγκωμα μπορεί να είναι ευχάριστο ή επώδυνο, ανάλογα με τη γυναίκα, τη διάθεση ή τη χρονική στιγμή του μήνα. Βεβαιωθείτε ότι θα επικοινωνείτε πριν δαγκώσετε πάρα πολύ σκληρά.

Προκαλέστε παλμούς

Δονητές μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα στήθη και τις θηλές, τόσο στο παιχνίδι με τη σύντροφο ή μόνες μας। Απλά μια μικρή δόνηση γύρω από τις θηλές μπορεί να παράγει μια έντονη αίσθηση.

Σφίξιμο των θηλών

Αν της αρέσει το τσίμπημα και το δάγκωμα, μπορεί να απολαύσει ένα σφιίξιμο στη θηλή। Μπορείτε να αγοράσετε ένα σφιγκτήρα ακριβώς για το σκοπό αυτό, ή να χρησιμοποιήσετε μια καρφίτσα ρούχων. Η εικόνα της σφιγμένης θηλής μπορεί να είναι ερεθιστική. Οι σφιγκτήρες θηλών πονούν όταν βγαίνουν, αλλά πονά πολύ περισσότερο όταν το αίμα επιστρέφει σε εκείνη την περιοχή. Την πρώτη φορά κάντε το για λίγα λεπτά, για να δείτε πόσο αντέχει.

Μετατρέψτε το στήθος σε γλυκό

Το στήθος είναι ένα εξαιρετικό μέρος για αισθησιακές τροφές όπως το σιρόπι σοκολάτας και η σαντιγί। Μετατρέψτε το σε ένα παγωτό φρούτων με σιρόπι και γλείψτε μέχρι την καρδιά της.

Πηγή: http://lesbianlife.about.com/od/lesbiansex/qt/BreastPlay.htm

Μαθαίνοντας για την ασεξουαλικότητα

Η ανθρώπινη σεξουαλικότητα είναι ένα συναρπαστικό θέμα για εμένα। Πιστεύω πως είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα για συζήτηση, ειδικά στον τομέα της κατανόησης των προτιμήσεων των ανθρώπων।Υπάρχουν πάρα πολλά να λεχθούν για τη σεξουαλικότητα όμως και το μεγαλύτερο μέρος έχει ήδη συζητηθεί διεξοδικά। Ένα από τα πιο κοινά πράγματα που λέγονται από τους ανθρώπους που είναι κάπως ενημερωμένοι σχετικά με το θέμα της σεξουαλικότητας είναι ότι η σεξουαλικότητα είναι ρευστή και ότι υπάρχει ένα φάσμα από τους gay ως τους ετεροφυλόφιλους. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως βάζουν την ομοφυλοφιλία από τη μία πλευρά και την ετεροφυλοφιλία από την άλλη, με πολλούς ανθρώπους να βρίσκονται κάπου στη μέση. Για όσους είναι ακόμα πιο καλά ενημερωμένοι υπάρχει η Κλίμακα Kinsey, η οποία δίνει έναν αριθμό από το μηδέν έως το έξι παραπέμποντας πού μπορεί να εμπίπτετε στην ετεροφυλόφιλων-ομοφυλόφιλων κλίμακα διαβάθμισης.Ενώ υπάρχει πολλή συζήτηση για τη σεξουαλικότητα στους κόλπους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπάρχει μία πτυχή της σεξουαλικότητας που βρίσκεται τελείως κάτω από το ραντάρ: η ασεξουαλικότητα, η οποία ορίζεται ως 'έλλειψη σεξουαλικότητας'. Όσοι προσδιορίζονται ως ασεξουαλικοί δε νιώθουν καμία επιθυμία να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με κανέναν.Για να είμαι ειλικρινής, η ασεξουαλικότητα υπέπεσε στην προσοχή μου όταν μια από τις φίλες μου μου αποκάλυψε ότι είναι 'ace', ένας όρος που σημαίνει 'ασεξουαλικός'. Όταν η φίλη μου μου το είπε ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, γιατί ειλικρινά δεν ήξερα τίποτα για την ασεξουαλικότητα. Ό, τι ήξερα για τη φίλη μου ήρθε σε αντίφαση με τα λίγα που νόμιζα ότι ήξερα για την ασεξουαλικότητα. Συνειδητοποίησα ότι μάλλον δεν ήμουν το μόνο άτομο με παρανοήσεις για το τι σήμαινε να είσαι ασεξουαλικός. Ήθελα να μάθω όσο περισσότερα μπορούσα γι 'αυτό, προκειμένου να τα πω και σε άλλους.Ήξερα ότι η φίλη μου είχε νιώσει έλξη για πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους και η ιδέα μου για την ασεξουαλικότητα ήταν ότι δεν υπάρχει έλξη προς άλλα άτομα. Αυτή ήταν η πρώτη από τις πολλές παρανοήσεις που ξεκαθάρισε για εμένα καθώς μιλούσα με τη φίλη μου σχετικά με τη σεξουαλικότητά της, ή την απουσία της.Νομίζω ότι η πιο κοινή παρανόηση σχετικά με την ασεξουαλικότητα είναι ότι εκείνοι που προσδιορίζονται ως ασεξουαλικοί δε βιώνουν έλξη. Ενώ εγώ προσωπικά δεν προσδιορίζομαι ως ασεξουαλική, είχα μια εκτεταμένη συζήτηση με τη φίλη μου και έκανα έρευνα από μόνη μου για να ανακαλύψω ότι πολλοί ασεξουαλικοί άνθρωποι βιώνουν πράγματι έλξη. Απλά τυχαίνει να είναι 'αισθητική έλξη', που σημαίνει ότι έλκονται από την ομορφιά, που μπορεί ή δεν μπορεί να αποδοθεί στο φύλο του ατόμου.Είναι μια έλξη για την ομορφιά ενός ατόμου και όχι τη σεξουαλικότητά του. Μπορούν πολύ καλά να σκεφτούν ότι κάποιος/α είναι ωραίος/α να τον/την κοιτούν, αλλά δε θέλουν να κάνουν σεξ μαζί του/της. Η ικανότητά τους να παρατηρούν την καλή εμφάνιση κάποιου δεν ακολουθείται από την επιθυμία να είναι μαζί του σεξουαλικά. Μπορεί να επιθυμούν να τον γνωρίσουν, αλλά από την άποψη της σεξουαλικότητας, σταματούν εκεί. Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που έμαθα μιλώντας με τη φίλη μου, ήταν το πόσο πραγματικά την απωθούσε η ιδέα του σεξ και πως αηδίαζε από την ιδέα της ανταλλαγής σωματικών υγρών από τον έναν άνθρωπο στον άλλο, είτε σεξουαλικά είτε αλλιώς .Αυτή η έλλειψη επιθυμίας για επαφή ή για το άγγιγμα ή για το να υπάρχει σεξουαλική οικειότητα με ένα άλλο πρόσωπο, μας φέρνει στην επόμενη παρανόηση σχετικά με την ασεξουαλικότητα. Είναι η αντίληψη ότι κάποιος που αυτοπροσδιορίζεται ως ασεξουαλικός δε θέλει να κάνει σεξ επειδή αυτός ή αυτή έχει περάσει από κάποια τραυματική εμπειρία καθώς μεγάλωνε.Αν και δεν μπορώ να πω ότι όλα τα ασεξουαλικά άτομα δεν έχουν περάσει κάποια τραυματική σεξουαλική εμπειρία - γιατί δε γνωρίζω όλα τα ασεξουαλικά άτομα - μπορώ να πω ότι αυτό δεν αποτελεί λόγο για την έλλειψη επιθυμίας για σεξ. Ενώ μπορεί να υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που προσδιορίζονται ως ασεξουαλικοί οι οποίοι επίσης έχουν στιγματιστεί από ένα τραυματικό γεγονός, αυτό από μόνο του δεν είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι, σε γενικές γραμμές, είναι ασεξουαλικοί. Η σεξουαλικότητά τους, ή η έλλειψη αυτής, δεν πηγάζει από κάποια τραυματική εμπειρία, με τον ίδιο τρόπο που το να είσαι ομοφυλόφιλος ή τρανσέξουαλ δεν είναι μια άμεση απάντηση σε κάποια κακή εμπειρία.Όσοι αναγνωρίζονται ως ασεξουαλικοί απλά δεν έχουν καμία επιθυμία για σεξ. Μερικοί άνθρωποι που προσδιορίζονται ως τέτοιοι μπορεί να έχουν μια σεξουαλική ορμή, δεδομένου ότι έχουν την επιθυμία να βιώσουν τη σεξουαλική ευχαρίστηση μέσω των φιλιών και άλλων πραγμάτων, αλλά δε θέλουν να κάνουν σεξ. Άλλοι οι οποίοι προσδιορίζονται έτσι μπορεί να μη θέλουν να έχουν οποιαδήποτε σωματική επαφή με τον ερωτικό σύντροφό τους, απολύτως. Ενώ μπορεί να δει κάποιος ότι ένας άλλος του αρέσει, ίσως να ενδιαφέρεται για να έχει μια σχέση από την αισθηματική σκοπιά, παρά από τη σεξουαλική.Αυτό με φέρνει στο επόμενο σημείο, που είναι η ιδέα ότι οι ασεξουαλικοί άνθρωποι δε θέλουν να είναι με κανέναν. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήθελαν μια ανθρώπινη συντροφιά κάποιου είδους, να είναι μαζί, να μιλούν και να αγκαλιάζονται. Όσοι προσδιορίζονται ως ασεξουαλικοί απλά σταματούν εκεί που εξακολουθούν να νιώθουν άνετα. Απλώς δεν ενδιαφέρονται για τη σεξουαλική επαφή. Μπορεί να αγαπούν τον ερωτικό σύντροφό τους, ενδέχεται να νιώθουν έλξη γι αυτόν και μπορεί να θέλουν ακόμη και παιδιά με το σύντροφό τους. Το κύριο σημείο, όμως, είναι ότι η ασεξουαλικότητα δεν είναι συνώνυμη με την έλλειψη συναισθημάτων.Η ασεξουαλικότητα επίσης, δεν ταυτίζται με την αγαμία. Η αγαμία είναι μια επιλογή να μην κάνει κανείς σεξ, είτε το θέλει είτε όχι. Η ασεξουαλικότητα είναι ακριβώς ότι δε θέλει.Ένας από τους λόγους για τους οποίους αυτή η νέα γνώση για την ασεξουαλικότητα, μου είναι τόσο ελκτική, είναι επειδή πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι ακολουθούν τον τρόπο σκέψης ότι ο καθένας θέλει να κάνει σεξ. Αν νιώθετε καλά εσείς, γιατί να μη θέλουν και οι άλλοι να το κάνουν;Σύμφωνα όμως με μια έρευνα του CNN, περίπου 1% του πληθυσμού δεν έχει καμία επιθυμία να κάνει σεξ σε οποιαδήποτε απολύτως σχέση. Οι λόγοι δεν είναι συχνά επειδή έχουν κακοποιηθεί, ή έχουν προβλήματα απόδοσης, ή επειδή είναι ανίκανοι να αγαπήσουν. Απλώς δε βλέπουν το σεξ ως κάτι που είναι επιθυμητό.Αν μιλήσετε με πολλούς ανθρώπους που έχουν κάνει σεξ, κάποιοι μιλούν για αυτό με ένα σχεδόν κομπαστικό τρόπο, σαν να είναι ο κύριος στόχος της ζωής. Λένε, αν δεν έχετε κάνει σεξ ακόμα, καλύτερα να κάνετε σύντομα. Η ασεξουαλικότητα, για μένα, έρχεται σε αντίθεση με την αντίληψη ότι τελικά θα πρέπει να κάνεις σεξ και θα θέλεις να κάνεις σεξ. Αν και το 1% του πληθυσμού δεν είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός, το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν έχουν ενδιαφέρον για σεξ με ένα άλλο ανθρώπινο ον στην υπερ-σεξουαλική κοινωνία μας, είναι ένα θαυμάσιο πράγμα για μένα.Stephanie AmbroiseΠηγή: http://dailycollegian.com/2012/02/06/learning-about-asexuality/Αναδημοσίευση από:

http://actup।org/news/learning-about-asexuality/

ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ: «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ», «ΦΥΣΙΚΗ» ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ Ή ΕΠΙΛΟΓΗ;

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ ΩΣ «ΦΥΣΙΚΟΥ» ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Με αφορμή τη ''Γιορτή της Μητέρας'', αναδημοσιεύουμε το αφιέρωμα του ''Εντός Φύλου'' της ΑΥΓΗΣ (6 Μαϊου), το οποίο παρουσιάζει μια σειρά απο φεμινιστικές προσεγγίσεις πάνω στο ζήτημα της μητρότητας ως ενός κοινωνικά κατασκευασμένου ''φυσικού προορισμού'' των γυναικών ο οποίος σηματοδοτεί μια σειρά από συγκεκριμένους έμφυλους ρόλους στα πλαίσια της οικογένειας. Επιπλέον, μέσα από την φυσικοποίηση του φύλου αλλά και την ένταξη της οικογένειας στον ιδιωτικό χώρο, αναπαράγεται η διάκριση ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο και ο εγκλωβισμός των γυναικών στον ιδιωτικό
Το αφιέρωμα επιμελήθηκαν η Πόπη Πανουτσοπούλου και η Αλίκη Κοσυφολόγου:

Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ «ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ» Το βασικό στοιχείο που διαφοροποίησε την γυναίκα και την υποβίβασε στην ιεραρχικά δομημένη κοινωνία είναι το οικουμενικό χαρακτηριστικό της μητρότητας.
Από τον τρόπο που σηματοδοτήθηκε η μητρότητα, η αναπαραγωγική δηλαδή ικανότητα της γυναίκας, κυρίως μέσω του κυρίαρχου ιδεολογήματος του ''μητρικού ενστίκτου'' (μιας εγγενούς συγκινησιακής και τρυφερής τάσης της μητέρας προς το ανήμπορο παιδί της), προέκυψε ως κοινωνική πρακτική η φροντίδα και καθορίστηκαν οι έμφυλοι ρόλοι μέσα στην οικογένεια.
Ο κόσμος της φροντίδας (έγνοια, προστασία, θαλπωρή, αυτοθυσία, ασχολία, ντάντεμα κ.α), που φαίνεται να είναι θηλυκοποιημένη έννοια στην κοινωνία μας, συνδέθηκε κατά τρόπο ''φυσικό'' με την γυναίκα και προσδιόρισε την δραστηριότητά της στα πλαίσια της οικογένειας.
Μέσα λοιπόν από την φυσικοποίηση του φύλου οι γυναίκες θεωρήθηκαν οι πιό κατάλληλες για την ανατροφή των παιδιών και ο ρόλος τους κρίθηκε αναντικατάστατος.Έτσι λοιπόν οι γυναίκες κλήθηκαν να υπηρετήσουν μια ''ιερή'' υποχρέωση και ένα κοινωνικό καθήκον με βασικό στοιχείο τους τον εκμεταλλευτικό και καταναγκαστικό χαρακτήρα τους.
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι μέσω της μητρότητας και της παροχής φροντίδας, δύο εννοιών άρρηκτα συνδεδεμένων, οι γυναίκες απομονώθηκαν στον ιδιωτικό χώρο του σπιτιού (βλ. το εισαγωγικό σημείωμα του αφιερώματος), βίωσαν ηθικά διλήμματα αναφορικά με τα άλλα μέλη της οικογένειας και κυρίως με τα παιδιά και σιγά - σιγά άρχισαν και οι ίδιες να διαμορφώνουν μια ανάλογη ηθική νόρμα, που καθόρισε τη ζωή και τη σκέψη τους, διαποτισμένη από πλούσια συναισθήματα προσφοράς και ανιδιοτέλειας.
Μια ηθική αντίληψη και στάση ασύμβατη με την ωφελιμιστική εκείνη των ανδρών που κυριάρχησαν στον δημόσιο χώρο.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της λογικής, διαμορφώθηκαν κοινωνικές αντιλήψεις και πολιτικές, καθορίστηκαν οι μορφές εργασίας και εκπαίδευσης, δικαιολογήθηκαν οι διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, με το επιχείρημα ''μη βλάψουμε την μητρότητα'' και εδραιώθηκε η πατριαρχία, η οποία καθήλωσε τις γυναίκες σε παραδοσιακά προσδιορισμένους ρόλους, που βρίσκονται σε απόλυτη αντιστοιχία με τον ''φυσικό'' προορισμό τους.
Η μεταβιομηχανική ανάπτυξη στη Δ. Ευρώπη, με την επικράτηση νέων συσχετισμών, τόσο σε κοινωνικό όσο και οικονομικό επίπεδο, επέφερε μια νέα κατάσταση και νέους κοινωνικούς ρόλους ανάμεσα στα δύο φύλα.
Η ραγδαία εξέλιξη στην επιστήμη και την τεχνολογία, η σημαντική βελτίωση του επιπέδου εκπαίδευσης και επαγγελματικής ταυτότητας των γυναικών, η αύξηση της συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας και στην κατανομή του εισοδήματος, επέφεραν δομικές αλλαγές στην σύγχρονη κοινωνία.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΡΟΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ «ΚΑΚΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ»
Παρά το γεγονός όμως ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν βελτιώσει την θέση τους στην κοινωνία, συνεχίζουν να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο μέσα στην οικογένεια. Συνεχίζουν να έχουν την ευθύνη όλων των μελών της οικογένειας, την φροντίδα για την σωματική ανάπτυξη, την ψυχολογική και πνευματική υποστήριξη των παιδιών, με αποτέλεσμα οι μητρικές υποχρεώσεις και ιδιαίτερα των εργαζόμενων μητέρων να αυξάνονται συνέχεια.
Το δίλημμα εξακολουθεί και σήμερα να παραμένει, να επιστρέψουν στο σπίτι και να αφοσιωθούν στον ρόλο της ''καλής'' μητέρας, ή να μην κάνουν παιδιά.Κάποιες άλλες γυναίκες διαπραγματεύονται όπως μπορούν τις μητρικές τους υποχρεώσεις και απαιτήσεις της επαγγελματικής τους ζωής, με αποτέλεσμα να φορτώνονται ενοχές και άγχος, αφού το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον είναι έτοιμο να τις εγκαλέσει για παραμέληση των παιδιών.
Το βαρύ φορτίο της ολικής ευθύνης της ανατροφής των παιδιών σε συνδιασμό με το γεγονός ότι καλούνται να υπηρετήσουν μια πρακτική ενασχόληση που απαιτεί δεξιότητες και γνώσεις, έχει σαν αποτέλεσμα την ενοχοποίηση και τα πολλά αδιέξοδα.Η καταπίεση της σύγχρονης μητέρας σήμερα, περνάει και μέσα από την επίσημη ενοχοποίηση των διαφόρων ''ειδικών'' επί της μητρότητας που φιλονικούν για την καλή, την κακή, την αδιάφορη κ.α. μητέρα και που καταλήγουν να αναγνωρίζουν ότι όλα τα δεινά του ανθρώπου πηγάζουν από τα παιδικά τραύματα, αφού όλοι οι εν δυνάμει μελλοντικοί θύτες ήταν παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά.Ορίζονται λοιπόν άπιαστα μητρικά πρότυπα, με τα οποία οι γυναίκες καλούνται να αναμετρηθούν καθημερινά, να είναι δηλαδή πάντα διαθέσιμες και αφοσιωμένες στον ρόλο της τροφού για το ''καλό των παιδιών'' και στο τέλος να χρεώνονται και την ανεπάρκεια.
Έτσι, οι γυναίκες σήμερα απογοητευμένες από την διατήρηση των ανισοτήτων των δύο φύλων καταλήγουν να συνδέονται όλο και περισσότερο με την ιδιωτική σφαίρα της ζωής και τη μητρότητα-πεπρωμένο, προσπαθώντας να ανταπεξέλθουν στους πολλαπλούς και αλληλοσυγκρουόμενους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί, προκειμένου να ενσωματώσουν με αποδεκτό τρόπο την θηλυκότητά τους.Όσο η κοινωνία θα αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της, όσο το κοινωνικό κράτος, η δημόσια παιδεία και υγεία θα υποβαθμίζονται, τόσο οι γυναίκες θα επωμίζονται και άλλα υπέρογκα για τις πλάτες τους βάρη.
Σήμερα γίνεται μια προσπάθεια για επιστροφή της γυναίκας στον ρόλο της και μιας επανατοποθέτησης της μητρότητας στην καρδιά της γυναικείας μοίρας. Αυτή η θέση, όπως λέει και η Ελιζαμπέτ Μπάντιτερ (γαλλίδα φιλόσοφος-κοινωνιολόγος) είναι μια θέση ξεπερασμένη και αντιδραστική.
Και συνεχίζει λέγοντας, ότι, όταν μιλάμε για την εναρμόνηση οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων, θα πρέπει να πείσουμε τις μητέρες, ότι τα παιδιά δεν είναι προέκταση του εαυτού τους, είναι εντελώς ανεξάρτητες μονάδες και θα εξελιχθούν με τον τρόπο τους, αν εμείς τους το επιτρέψουμε.
Οι ρόλοι ανήκουν στο θέατρο και όχι σε ανθρώπους με νου και αισθήματα...
Πηγή: «Γυναίκα και Υγεία», Επιμέλεια: Ελένη Κορνάρου - Αναστασία Ρουμελιώτη, Εκδόσεις Παπαζήση.

''ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ''
Η προσέγγιση του χώρου με βάση το φύλο (γυναίκα-σπίτι) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την φεμινιστική κριτική που ασκήθηκε στο κυρίαρχο ιδεολόγημα των αρχών της Βιομηχανικής Επανάστασης, ότι δηλαδή η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι (κέντρο της συναισθηματικής ζωής), εντάσσεται στη θεωρία των κοινωνικών κατασκευών και κατανοείται ως κατασκεύασμα σκόπιμων ανθρώπινων ενεργειών.
Ο διαχωρισμός του αστικού χώρου σε αυτόν της εργασίας (ανδρική δημόσια σφαίρα ) και αυτόν του σπιτιού (γυναικεία ιδιωτική σφαίρα) είχε καταλυτική επίδραση στη ζωή και στην κοινωνική θέση της γυναίκας.
Η εδραίωση των ιεραρχικών σχέσεων ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, σε συνδιασμό με άλλα χαρακτηριστικά των γυναικών, προσδιόρισαν τη θέση της γυναίκας στον ιδιωτικό και δημόσιο χώρο, διατηρώντας την κυρίαρχη θέση της μέσα στην οικογένεια.
Η κατανομή των ρόλων μέσα στην οικογένεια πραγματοποιείται μέσω του έμφυλου προσδιοριστικού χαρακτηριστικού των μελών της.
Το βασικότερο χαρακτηριστικό διαφοροποίησης είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες έχουν την ικανότητα να φέρνουν στον κόσμο παιδιά και αυτή η ικανότητα μεταφράζεται κοινωνικά ως το οικουμενικό χαρακτηριστικό της μητρότητας.Ένα δηλαδή βιολογικό χαρακτηριστικό αποκτά κεντρικό χαρακτήρα και αποτελεί την βάση πάνω στην οποία επιπροστίθεται το κοινωνικό φύλο.Έτσι η μητρότητα κατασκευάζεται σαν ''κάτι'' που υπάρχει πριν η γυναίκα διαμορφωθεί ως τέτοιο και αναδεικνύεται ως κοινός τόπος μιας κοινής και ιστορικής γυναικείας ταυτότητας.
Ο τρόπος αυτός σημασιοδότησης της μητρότητας σημαίνει και τον καθορισμό συγκεκριμένων έμφυλων ρόλων μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, δηλαδή προκύπτουν προστάγματα τα οποία οι γυναίκες οφείλουν να επιτελούν, αν επιθυμούν να ενσωματώσουν με αποδεκτό τρόπο την θηλυκότητά τους.Μέσα λοιπόν από την φυσικοποίηση του φύλου, σε συνδιασμό με χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την τρυφερότητα, τον συναισθηματισμό και την φροντίδα, αλλά και την ένταξη της οικογένειας στον ιδιωτικό χώρο, αναπαράγεται η διάκριση ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο χώρο και ο εγκλωβισμός των γυναικών στον ιδιωτικό.Οι γυναίκες θεωρούνται πιό κατάλληλες για την ανατροφή των παιδιών και ο ρόλος τους κρίνεται ως νευραλγικός και αναντικατάστατος.
Η διάκριση αυτή παραμένει ακόμα και μέχρι σήμερα κυρίαρχη, με αποτέλεσμα να επηρεάζει καθοριστικά την διαμόρφωση της ταυτότητας των κοινωνικών ρόλων, αλλά και των καθημερινών πρακτικών των σημερινών γυναικών.Παράλληλα, δεν παύει έμμεσα να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες σκέφτονται, αλλά και αισθάνονται για το περιβάλλον τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιες λειτουργούν και σχετίζονται με τον χώρο τόσο τον ιδιωτικό, όσο και τον δημόσιο.
Πηγή: «Δημόσιος χώρος και φύλο», Επιμέλεια: Μαριάννα Ψύλλα, Εκδόσεις Γιώργος Δαρδανός

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ
Μετάφραση: Αλίκη Κοσυφολόγου*
Η κοινωνική διάσταση της μητρότητας αποτελεί θεμελιώδες διακύβευμα της φεμινιστικής θεωρίας και της πολιτικής της πρακτικής στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία ή στην Κίνα.
Οι κριτικές φεμινιστικές προσεγγίσεις της μητρότητας υποστηρίζουν ότι η θηλυκότητα ορίζεται ουσιοκρατικά και στη βάση της υπόθεσης ότι οι γυναίκες έχουν φυσικά ένστικτα, που τις μετατρέπουν σε ανιδιοτελείς τροφούς. Τέτοιες αντιλήψεις μορφοποιούν κοινωνικές πρακτικές που μετατρέπουν τις γυναίκες σε αυτόκλητους παροχείς φροντίδας. Οι θεωρητικές του φεμινισμού υποστηρίζουν ότι τέτοιοι μύθοι είναι κατασκευασμένοι από την πατριαρχία και αναπαράγουν κοινωνικές πρακτικές οι οποίες, αναπόφευκτα, συμβάλλουν στο κοινωνικό αποκλεισμό των γυναικών. Οι σύγχρονες φεμινιστικές προσεγγίσεις πέτυχαν την ευρύτερη δημοσιοποίηση και διάδοση αυτών των προβληματισμών, ωστόσο είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η σύλληψη της φεμινιστικής προβληματικής για την μητρότητα έχει τις καταβολές της στον φεμινισμό του 20ου αιώνα.
Η γαλλίδα συγγραφέας Σιμόν ντε Μπωβουάρ (1908–1986) υποστήριξε ότι οι γυναίκες διαπαιδαγωγούνται, από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, με την αντίληψη ότι είναι φυσικά προορισμένες για να γεννούν παιδιά. Ακούγοντας μια ζωή για τα «θαύματα της μητρότητας», τα μειονεκτήματα αυτής της κατάστασης – εμμηνόρροια, αδιαθεσίες, ακόμη και η βαρετή επανάληψη της εργασίας στην ιδιωτική σφαίρα – δικαιολογούνται όλα από αυτό το «υπέροχο προνόμιο» των γυναικών να φέρνουν παιδιά στον κόσμο. Με αυτόν τον γλαφυρό τρόπο η Μπωβουάρ έδειξε πόσο επιδραστική είναι αυτή η μορφή κοινωνικοποίησης, ώστε να μπορεί να διαμορφώνει την υποτιθέμενα «φυσική τάση» των γυναικών να «επιλέγουν» την μητρότητα.
Το δεύτερο κύμα του φεμινιστικού κινήματος στις ΗΠΑ (στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα) έφερε αυτά τα ερωτήματα στο επίκεντρο. Οι φεμινίστριες υποστήριξαν ότι, διιστορικά, η μητρική εμπειρία έχει οριστεί και καταγραφεί από την πατριαρχική κουλτούρα. Η θρησκεία, η τέχνη, η ιατρική, η ψυχανάλυση και άλλα οχυρά της ανδρικής κυριαρχίας έχουν αντικειμενικοποιήσει την μητρότητα, παραγνωρίζοντας εντελώς τη γυναικεία υποκειμενικότητα και αποσιωπώντας την φωνή των ίδιων των μητέρων. Οι φεμινίστριες ακτιβίστριες επέμειναν στο δικαίωμα των γυναικών της μεσαίας τάξης να δουλεύουν και να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή πέρα από την οικογένεια - (οι γυναίκες της εργατικής τάξης και οι φτωχές γυναίκες δούλευαν ανέκαθεν, ενώ ταυτόχρονα φρόντιζαν τις οικογένειες τους)- , και επίσης επιχείρησαν να καταρρίψουν την άποψη ότι η μητρότητα αποτελεί αναγκαιότητα για κάθε γυναίκα.
Οι φεμινίστριες στη Βρετανία, την Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη επερώτησαν την υπερβολική σημασία που είχε αποδοθεί στη γονιμότητα, επιμένοντας ότι η σύνδεση μεταξύ αναπαραγωγικής διαδικασίας και ανατροφής παιδιών είναι κοινωνικά χειραγωγική και συμβάλλει στον αποκλεισμό των γυναικών από άλλους παραγωγικούς ρόλους. Οι θεωρητικές του φεμινισμού απομυθοποίησαν τον μητρικό ρόλο αποκαλύπτοντας τις κοινωνικές πιέσεις που ασκούνται με απώτερο στόχο τον έλεγχο του γυναικείου σώματος και των παραγωγικών του δυνάμεων. Υποστήριξαν ότι τέτοιες αντιλήψεις περιορίζουν τις δυνατότητες των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα και ταυτόχρονα εμποδίζουν την είσοδο τους στη δημόσια σφαίρα, ενισχύοντας την πατριαρχία.
Αν και οι φεμινίστριες του δεύτερου κύματος δημοσιοποίησαν τα ζητήματα σε σχέση με τη γονιμότητα πιο επιθετικά απ ό,τι πριν, είναι σημαντικό να θυμηθούμε τις πρώιμες προσπάθειες ανάδειξης αυτών των ζητημάτων, οι οποίες έγιναν τη δεκαετία του είκοσι από το κίνημα των σουφραζέττων και να μην ξεχάσουμε την Μάργκαρετ Σάνγκερ (1879–1966), η όποια ίδρυσε τον Αμερικάνικο Σύνδεσμο για την Αντισύλληψη το 1921. Το κίνημα της Σάνγκερ είχε μεγάλη επίδραση στη Βόρεια Αμερική, στη Βρετανία και στην Ινδία αναδεικνύοντας επίμονα το αίτημα του «οικογενειακού προγραμματισμού» ως αναγκαίας συνθήκης για τη διασφάλιση της συμμετοχής των γυναικών στη δημόσια σφαίρα.
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα οι φεμινιστικές κριτικές είχαν προχωρήσει σε μια διεισδυτική αποδόμηση των υποτιθέμενων φυσικών καταβολών του μητρικού ενστίκτου καθώς και των ειδικών ψυχολογικών χαρακτηριστικών της σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μητέρα και στο παιδί. Αυτή η θεματική ανάλυσης είναι κοινή στις φεμινιστικές προσεγγίσεις στην Ευρώπη και στην Αμερική, αλλά και στην Ιαπωνία και στην Ινδία.
Αυτή η τάση εκφράστηκε από τις ιαπωνίδες φεμινίστριες, την δεκαετία του εβδομήντα, με την αμφισβήτηση του bosei (του ενδότερού μητρικού ενστίκτου) και την ανάδειξη των κοινωνικά κατασκευασμένων χαρακτηριστικών του. Επιχείρησαν να δείξουν ότι η κυρίαρχη ταύτιση της θηλυκότητας με την μητρότητα, δηλαδή της μητρότητας ως κάτι φυσικού και ενστικτώδους για τις γυναίκες, αποτελεί μια διαδεδομένη κοινωνική κατασκευή, η οποία πρέπει να καταρριφθεί.
Μητρότητα και φυλετικές διακρίσεις
Ο φεμινισμός και οι αναστοχαστικές θεωρήσεις στο γυναικείο κίνημα στη Β.Αμερική και στην Ευρώπη επίσης απέδωσαν έμφαση στο γεγονός ότι οι αντιλήψεις για τη μητρότητα διαπερνώνται από φυλετικά στερεότυπα και διαμορφώνονται στο πλαίσιο των επικρατουσών κοινωνικών ιεραρχιών. Για παράδειγμα, στη Βόρεια Αμερική, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα, τόσο οι αφροαμερικάνες όσο και οι λευκές γυναίκες ενθαρρύνονταν να αντιμετωπίσουν την μητρότητα ως ένα εθνικό - φυλετικό πρόταγμα. Ο συμβολισμός μητέρα – έθνος είχε γίνει συστατικό στοιχείο κάθε εθνικο – πατριωτικού λόγου.
Λογοτεχνικά έργα για την σεξουαλική αφύπνιση όπως για παράδειγμα της της Κειτ Σοπέν (1851–1904) και της Έντιθ Γουάρτον (1862–1937) απεικονίζουν την μητρότητα ως περιοριστική στο ατομικό επίπεδο, όμως φυλετικά αναγκαία. Πάντως, φεμινιστικές προσεγγίσεις στον αμερικάνικο χώρο έχουν δείξει, ότι αρκετές από τις λογοτεχνικές απεικονίσεις της μητρότητας για τις αφροαμερικάνες γυναίκες σπάνια εμφανίζουν τις μητέρες ως ενεργούς κοινωνικούς δρώντες, αλλά κυρίως τις αναπαριστούν ως παθητικά όργανα για την αναπαραγωγή.
Οι φεμινιστικές κριτικές που παράχθηκαν στο χώρο της Νότιας Αφρικής αποδεικνύουν πως οι εθνικιστικοί και πατριαρχικοί λόγοι έχουν χρησιμοποιήσει το στερεότυπο της αφρικανής γυναίκας – μητέρας. Αυτό το στερεότυπο έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για επαινεθούν τα «μοναδικά» προσόντα της προστατευτικότητας και της ανιδιοτέλειας που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζουν τις αφρικανές, προσόντα τα οποία πιστεύεται ότι τις αναδεικνύουν ηθικά και πολιτιστικά «ανώτερες» από τις γυναίκες της δύσης. Τέτοιες εθνικιστικές αντιλήψεις διαπερνούν την εθνικιστική ποίηση και πεζογραφία των δεκαετιών πενήντα και εξήντα, όπου η αφρικανή μητέρα παρουσιάζεται να συμμετέχει σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων στην δημόσια και ιδιωτική ζωή.
Από μια άλλη σκοπιά η εθνογραφική έρευνα από την Ασία ως τον Ειρηνικό δείχνει ότι οι τρόποι που βιώνεται η μητρότητα ποικίλλουν αρκετά και εξαρτώνται από τον ιστορικό χρόνο και τις εντόπιες αντιλήψεις. Για παράδειγμα, η εμπειρία της μητρότητας στις αποικιοκρατούμενες κοινωνίες είχε διαμορφωθεί από αποικιακές πολιτικές, ιεραποστολικές επιρροές και την αντιπαράθεση ανάμεσα στη δυτική ιατρική και στις παραδοσιακές μεθόδους για τον τοκετό.
Οι θεωρητικές του φεμινισμού και οι συγγραφείς επερωτούν τις διάφορες αναπαράστασεις και τα κοινωνικά στερεότυπα για τη μητρότητα που υπηρετούν την πατριαρχία και αναπαράγονται μέσω αυτής. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι χρήσιμο να τονιστεί ότι οι φεμινίστριες δεν απορρίπτουν, ούτε υποβαθμίζουν την μητρότητα.
Ο σκοπός τους είναι να καταρρίψουν τα στερεότυπα, τους μύθους και τις παραδοχές που ωθούν τις γυναίκες στην υιοθέτηση καταπιεστικών ρόλων, ενώ παραγνωρίζονται τα πραγματικά χαρακτηριστικά της εμπειρίας της μητρότητας. Οι φεμινιστικές φωνές επιδιώκουν να απελευθερώσουν την μητρότητα από τους μύθους και τα στερεότυπα που την περιορίζουν σ ένα εξαιρετικά στενό πεδίο, χωρίς να αφήνουν στις γυναίκες καθόλου χώρο για να επιλέξουν και να υλοποιήσουν διαφορετικές ταυτότητες.
*Πηγή : Motherhood and Maternity - Feminist Critiques - Women, Social, Maternal, and Feminists (http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3232:-l-r-lr-&catid=94:gynaika&Itemid=277#ixzz1KpBYJhgN)